vrijdag 30 september 2005

# Een avondje toneel, dat gebeurt me niet zo vaak. Ik was voorbereid en had me ingelezen.
'De verschrikkelijke moeder' door De Mexicaanse Hond: Surrealistisch, Absurd, Grimmig. Dat waren de steekwoorden, maar nergens iets over Bloot.

Zomaar. Inene. Twee acteurs spiernaakt op het toneel. Ik was helegaar geschokt. Een heel mooi meisje en Pierre Bokma.

Is dit nou functioneel? vroeg ik me natuurlijk meteen af. Ja, best wel. Ze gingen douchen en het stuk ging over vlees, Bokma speelt een slager. Maar als hij daarna nog een poosje spiernaakt en wijdbeens op een keukenstoel gaat zitten aan het randje van het podium...? Dat was om mij op rij zeven in schok te laten schieten.

"Best een klein pikkie" hoorde ik naast me. Op dat moment schoot ik er weer uit.




donderdag 29 september 2005

# Ik had kleingeld nodig en pakte zonder goed te kijken iets uit het rek bij het benzinestation, ik dacht kauwgom. Ik betaalde met een briefje van twintig en moest nog een keer vragen of de jongen het muntstuk van twee euro dat ik terugkreeg wilde wisselen voor twee losse euro's.

Bij nader inzien had ik vierentwintig groene balletjes gekocht voor een euro en vijfenzeventig cent. Hele hippe, coole balletjes, Kix dus. Maar best duur.

Hoeveel Marsen had ik daar wel niet voor kunnen kopen?




woensdag 28 september 2005

# Ik had mijn oude afgetrapte schoenen mee. De verkoper bestudeerde de zool en zei dat ik heel erg op de buitenkant van mijn schoenen liep.

Ik kreeg nieuwe van hem. Wel zes paar. Om te proberen. Ook heel erg lelijke. Ik hoopte dat die niet lekker zouden zitten. Ik moest een stukje buiten lopen met de pijpen van mijn broek een stukje opgerold. En hij keek hoe ik dat deed. Ook rende ik op een loopband. En een stukje door de winkel. Er werden video-opnamen gemaakt en eindelijk, na veel pijn en moeite en beetje overredingskracht van mijn kant mocht ik van hem het paar schoenen kopen dat ik als eerste aanhad.

Ze zaten lekker, mijn hiel slipte er niet uit, mijn tenen hadden genoeg ruimte, ze gaven genoeg steun bij het neerkomen, je zag dan alleen een lichte, doch verantwoorde knik bij de enkel... en ik vond ze vooral erg mooi. Dat mag je daar eigenlijk helemaal niet zeggen, maar persoonlijk vind ik dat ook erg belangrijk.

(Ik heb ze namelijk in lichtblauw met zilvergrijs en turquoise en dat is vreselijk MOOI.)

:-))




dinsdag 27 september 2005

# Het nieuws dat linkshandige vrouwen een grotere kans hebben op borstkanker gaat er bij mij nog niet echt in.

Volgens de onderzoekers kunnen de resultaten worden verklaard door het feit dat linkshandigen in de baarmoeder, voorafgaand aan hun geboorte, aan meer oestrogeen worden blootgesteld dan rechtshandigen. Zou kunnen, maar begrijpen doe ik het niet.

Deze maand kwam het Pink Ribbon Magazine uit, een heel mooi blad met veel antwoorden op andere vragen. Het kost vier euro en de opbrengst wordt voor honderd procent besteed aan de strijd tegen borstkanker. Ik kreeg het cadeau en vond dat zo origineel, dat ik het zelf ook zal kopen om aan iemand te geven.




maandag 26 september 2005

# De BAM is nog druk bezig (zoek de spelfout!) maar sommige paden liggen er al vreselijk uitnodigend bij. Superglad. Ik hoop niet dat ze er nog steentjes overheen gaan strooien, want dat is funest.

Ik bied me vrijwillig aan als testrijder en ga in mijn eentje van start tijdens de eerste Monday Morning Skate. Zoeffffffffff. Kijken hoe ver ik kom.




zondag 25 september 2005

# Ik had een bezoeker uit Cockeysville:




# Vergelijk het met een optreden van Jomanda, waarbij mensen plotseling als door een bij gestoken van hun stoel opstaan en zich in trance naar het podium begeven.

De kaartjes werden op het laatst bijna gratis aangeboden, maar het schouwburgzaaltje was nog steeds maar half gevuld. Ik had veel jong Marokkaans publiek verwacht... het tegendeel was waar (understatement!). De band was verlegen, durfde de zaal niet in te kijken en voelde zich opgelaten. Voor de pauze had de zanger al gevraagd of er misschien niet een paar vrouwen waren die zin hadden om te dansen. Hij wees daarbij op de smalle strook tussen tribune en podium. Dat zou leuker zijn voor de sfeer.

Na de pauze gebeurde het. Twee vrouwen gingen niet meteen terug naar hun plaats, maar bleven dapper staan aan de zijkant. Toen de band inzette sprongen daar direct een aantal grijze duifjes bij. Ik hoorde mijn vriendin fluisteren dat het allemaal medewerksters 'van de bieb' waren. Ik durfde niet goed te kijken naar zoveel wiegende welwillendheid.

Meer personen sprongen op, en eerlijk is eerlijk: het werd nog echt leuk. Iedereen ging los. Mensen die niet op 'de dansvloer' durfden bewogen naar eigen inzicht mee, op of voor hun stoel. Het sierlijkst dansten de paar Marokkaanse meisjes naast mij, zoals alleen zij dat kunnen, heel ingetogen en vanuit de heupen. Maar mijn respect gaat uit naar de grijze houterige dames 'van de bieb'.


Ter illustratie van deze bijzondere avond nog twee 'opspringmomenten': 1 en 2




zaterdag 24 september 2005

# Welke wielrenner wordt ook wel 'De Das' genoemd?

Een vraag die ik nog regelmatig in de statistieken terugvind en ik word als eerste geacht het antwoord te weten. Nou mensen, ik ga jullie uit de droom helpen: die wielrenner bestaat niet, het was een heel goeie grap uit een Amstelreclame, waarin een paar mensen een spelletje Triviant spelen en de vraagsteller denkt heel slim te zijn.*

Maar nu moeten jullie opletten. Dit zou wel eens een heel geschikte vraag kunnen gaan worden:

Wat bedroeg het totale gewicht van de as van André Hazes?

Het interessante antwoord lees ik net op de voorpagina van het ochtendblad, maar dat ga ik hier natuurlijk nog niet zeggen. Snel gooien met die dobbelstenen en door naar de volgende vraag:

Hoeveel vuurpijlen hadden zijn familieleden daarvoor nodig?


*Update, zie ook comments:
De Das bestaat wél en ik weet er weer niks van. Dankjewel Sid. Dat maakt die reclame wel meteen een stúk minder leuk...




vrijdag 23 september 2005

# Ik denk dat het een oplossing is: (klik voor groot)

De scharende harmonicabus, die zich op de Kerkstraat meestal nog net tussen de verkeersheuvel en mijn fiets weet te wringen, hield tenminste netjes even in.




# Ik zag ganzen overkomen in worteltrekformatie en de toiletgebouwtjes in het recreatiegbeid zijn weer hermetisch gesloten. In de lente mag er weer geplast worden. Het lopen ging voor geen meter.

Ik heb al dagen (een bijna niet te harden) trek in een overdosis brownies van V&D. Herfst.




donderdag 22 september 2005

# Ik woon in een klein buurtje waar mensen niet de deur plat lopen bij elkaar. Lief en leed worden gedeeld als het nodig is. En dat was best vaak. Al vijfentwinig jaar woon ik naast dezelfde buren, maar nu gaan ze weg. Hun huis op de hoek staat te koop. In de advertentie wordt het aangeprezen als zeer geschikt voor motorrijders, vanwege de aangebouwde berging.

Gister toen ik thuiskwam stonden er twee Harley's op de stoep. Het was een stel, man en vrouw, ieder op een eigen Harley. En die gingen ze starten. Ik moest er heel hard van glimlachen. Dat gaat vanzelf als je een Harley hoort starten. Laat staan twee.

Ik hoop dat ze het huis kopen, onder een voorwaarde: buuf wil achterop.




woensdag 21 september 2005

# Na het uitspelen van Supermario heb ik eigenlijk geen computerspel meer aangeraakt. Heel even probeerde ik Harry Potter, maar strandde tijdens het vliegen op de bezem. Einde oefening.

Volgende maand verschijnt ER-the game. De speler begint als co-assistent. Wie de behandeling van schaafwonden onder de knie heeft, gaat verder naar complexere ingrepen.

Goed. Dan ben ik wel nurse Abby.




# Ha de map. Even iets rechtzetten.




# Het leven kabbelt voort en ik dein mee.

Er lagen drie, misschien vier onderwerpen voor mogelijke postjes, maar ach. Ik ga liever een stukje hardlopen.

Ik wil graag nieuwe hardloopschoenen.




dinsdag 20 september 2005

# Hoorde ik gister in Terra Incognita nou echt een Vlaamse dame 'varanentranen' zeggen in een zin waar jij en ik 'krokodillentranen' zouden gebruiken?

In dat geval zou ik me graag laten naturaliseren. De Vlamingen zijn trouwens altijd veel zachter in dat soort programma's. Ik schaam me voor de botheid der Nederlanders.

Als ik het niet goed gehoord heb, heb ik het zelf bedacht. Varanentranen.




# Deze hond lijkt zich te realiseren dat de aankomsthal niet de meest aangewezen plek is om op te stijgen...




maandag 19 september 2005

# EINDELIJK!

De eerste foto's van dochter R. uit Australië.

En wat denk je...?



update: (met dank voor de geweldige suggesties in de commentbox)

Ha! Kangoeroes
Haha! Kangoeroes
Hahaha! Kangoeroes
Hahahaha! Kangoeroes

het zullen wel weer kangoeroes zijn maar nee:

Mooi
Ook mooi




zondag 18 september 2005

# Mijn klomp is gebroken.

Schimpie mag niet naar Talpa (volgens het Parool).

Als er toch één plek op de wereld is waar Schimpie zou kunnen floreren is het daar... denk eens aan het Big Brother huis!

Ook onbegrijpelijk: Dirkjan is uit het Parool verbannen. Maar hier is hij nog even, speciaal voor u, samen met Schimpie en vele, vele anderen (Wormpie, Schnappi en Bambie): Dirkjan




zaterdag 17 september 2005

# Met bestemming hartje Amsterdam, leek het openbaar vervoer de beste oplossing. En wel weer een keer leuk.

De buschauffeur reed als een bezetene door de Spaarndammerbuurt en moest een noodstop maken. Een aantal mensen sloeg met de kin op de stoel voor zich. De chauffeur brabbelde wat door zijn mobilofoon tegen de centrale. Voor de geschrokken passagiers had hij geen goed woord over. Geen sorry of enige vorm van uitleg. Hij crosste door. Iedereen hield zich stevig vast. Een paar haltes later werden de mensen die zich bezeerd hadden opgepikt door een klein busje. Wij mochten er pas bij het CS uit.

De tram stopte en een groep van ongeveer vijftien wachtende mensen stommelde naar binnen. Toen wij een zitplaats gevonden hadden, waren de laatste twee touristen aan de beurt om in te stappen. De chauffeur schreeuwde: "Effe wachtuuh!" tegen ze en sloot de deuren voor hun neus.

De uitdrukking op het gezicht van die mensen... als het woord 'verbouwereerd' nog niet was uitgevonden, had ik het ter plekke bedacht.




# (Duidelijk onder invloed van de vroege noten. Sorry.)


En dat je rilt in een iets te heet bad
hoe kan dat?




# Een dadel met 'zonder pit'
kostte me bijna mijn gebit.




vrijdag 16 september 2005

# Overal in het gebied verschijnen lege kaders en ik vond het wel leuk om daar na mijn rondje trimmen even voor u in te springen. (Het fototoestel geheel zelfontspannend, best goed gelukt, ik durfde het maar één keer.)

Het lopen was fijn. Ik voelde me zelfs gelukkig. Ik schrijf het maar even op, want ik moet het zien te onthouden opdat ik de volgende keren niet zo lang treuzel voor ik weer een keer ga. De zon, de wind, de regen (ik heb alles gehad) de stille polder en de lekkere muziekjes. Ik voelde het tot in mijn pinda's. (Dat ga ik later wel een keer uitleggen, denk zelf ook maar even na, ik kauw natuurlijk niet alles voor en vooral geen pinda's.)

Eens kijken of ik straks met hetzelfde enthousiasme de computerkrantjes zal gaan bezorgen.









mail ~ inhoud ~ lijstje ~ kiekjes