Vandaag

Actiereactie

After the floods

Bieslog

Clockwise

Ecritures

Elswhere

Exploring Els

Fusix

Linda's Log

Mariskarade

Merelroze

Misdruk

Niemsz

Orfelio

Puck's Podium

Tussenhaakjes

Vandenb

Uren Dagen Nachten

Weblogger

Zlavanaph



Zondag 30 september 2001

Elk moment van de dag dat ik me vertoon op de vlonder zie ik dit:

ze scholen samen als ze mij zien...
ze kijken me aan...
ze hebben al-tijd honger...
het barst van de kleintjes...
er is een goepje zwarte met driehoekige rugvinnetjes...
het wachten is op een "rage"...
('jaws'muziek nu...)
dag allemaal
blub

Zaterdag 29 september 2001

Opgestaan met Reckoning. Een oordeel: "With its quiet urging, "Revelling/Reckoning" will charm you into falling in love with life and music all over again!" Dat had ik even nodig. Deze dubbel-cd is van Ani Difranco. Heel bijzondere muziek! En teksten!!!

Vanavond echter een andere genre: Het Hexagon Ensemble in de Grote Kerk. Mogelijk gemaakt door onze eigenste Rabobank en dan mag ik als notabele (weblogger) van het dorp natuurlijk niet ontbreken :-) Het ensemble brengt o.a. werk van Johann Nepomuk Hummel. Ach... je moet klein beginnen als notabele.

Vrijdag 28 september 2001

Vanochtend lekker tegen mijn moeder aangeleund in haar aanleunwoning. Ik had gebakjes mee. Ik had daar zelf erg veel trek in en zij vindt het ook lekker. Bovendien moet ik altijd horen wat mijn zusters en schoonzus allemaal voor haar hebben meegenomen bij vorige bezoeken, dus ik kan niet achterblijven. In goed overleg hebben we de inhoud van de doos (vier gebakjes, allen mierzoet, met veel schuim en marsepein) verdeeld: "Ik neem eerst die en dan die, of wil jij die als tweede...?"

Mijn moeder heeft het erg naar haar zin daar gelukkig. Ze vertelde wat ze op de televisie had gezien. "Vroeger keek ik nog wel eens naar voetbal, maar nu kan ik het gewoon niet meer aanzien omdat het zo ruw is". Ze keek er oprecht verontwaardigd bij. Al etende luisterden we naar de radio, waar net adviezen voor gezond eten werden gegeven; veel plantaardige oliën en zo... "Hihi, hoor je dat, moe?" :-)

Ook mag ik haar altijd helpen met de puzzel uit de krant: onderdeel van een computersysteem. Moest modem zijn. Van dat woord had ze nog nooit gehoord. We hebben ook nog even heerlijk leedvermaak gehad om een man die overduidelijk in de poep was getrapt. We keken uit het raam en zagen hem eerst al door het grasveld shuffelen. Daarna brak hij wat takjes van een struik en liep naar een boom om zich aan vast te houden. Daar deed hij zijn schoen uit en ging die met de takjes schoon staan poeren.

Nu ben ik een beetje misselijk... ;-(

Maar het blijft een geweldige dag vandaag. Soms heb je wel eens van die buien hè, dan ben je verliefd op het leven zelf. Op de terugweg in de auto een mooi lied van de Poema's: "Zij maakt het verschil". Pin me er niet op vast, maar in deze bui vond ik het een mooi lied :-)

Donderdag 27 september 2001

We wilden heel vroeg naar het strand, maar hadden al gehoord dat de situatie op de wegen erg slecht zou zijn. Enige tunnels waren afgesloten vanwege bomexplosiegevaar. "Wat een zieke grap!" zei mijn zoon toen hij dat bericht hoorde. Ziek zeker, maar of het een grap is?

De drang naar rust en vrijheid werd alleen maar groter en we besloten toch te gaan. Nog op de dorpsgrens werden we tegengehouden door een agent die midden op de weg stond en vroeg waar we naar toe wilden. Toen ik zei: "Ik wil graag naar het strand van Castricum" keek hij vreemd op een zei lachend dat we dat wel zouden halen. We mochten door.

Het was een rare ervaring. Bedreigend... het gevaar zo dichtbij. Ik had nog willen zeggen dat ík óók graag een zeehond wilde zien zwemmen, (zie Bieslog van 25-9) maar dat had de agent denk ik wel écht raar gevonden.

Het strand was uitgestorven. De zee spiegelglad. Het was als stilte voor de storm. De zeehond hebben we helaas niet gezien. Ik hoop dat hij wat noordelijker een paar soortgenoten heeft ontmoet "Hee jongens hoor eens: weet je wie ik langs het strand zag rennen?"

Ja, érg flauw, ik weet het... 't is de kift! :-)

Woensdag 26 september 2001

Plotseling schiet het woord me te binnen: vertederen.

Gek woord eigenlijk. Niet te lang over nadenken.
Het overkomt je en is goed voor een glimlach: Het vertedert mij.

Dinsdag 25 september 2001

Het volgende onderwerp is een beetje pijnlijk. Het betreft namelijk het rekje onder een boodschappenkarretje dat je uitklapt om een kratje op te zetten. Punt is dat je in dat geval je loopstijl een beetje aan moet passen om niet met je schenen tegen de rand van het rekje op te knallen.

Als je niet van die lange armen hebt loop je dus een beetje afgemeten met ingehouden pas, het bovenlichaam wat voorovergebogen en de armen overstrekt. Gaat prima... maar: er komt altijd een moment dat je dat vergeet...(op weg naar actietomaten, stuntsinaasappels of andere interessante aanbiedingen) en knal! Au!!!

Ideetje: het zou toch mogelijk moeten zijn, dat er gelijk met het uitklappen van dat rekje iets aan de duwstang kan worden uitgeklapt waardoor dat gedeelte wordt verlengd, zodat je meer ruimte hebt om normaal te lopen? Het bespaart de klant een funnywalk en een paar blauwe plekken. Is dit meedenken of niet heren grootgrutters?

Maandag 24 september 2001

Een eenvoudig gesprek was binnen twee seconden een 'groot argument'... type 'woedend schreeuwen en met de deuren slaan'.

Even later uit een van de kamers Tie your mother down op 'repeat' en keihard.

Muziek kan zó troostend werken!

(Later hier misschien een smiley, nu even niet.)
(Nou oke... laat ik dan nú de wijste zijn...)

:-)

Zondag 23 september 2001

Vandaag gaan we proberen de titel cubkampioenen van Tennisclub 't Twiske in de wacht te slepen. Dat gaat heel moeilijk worden, want we hebben nog niks gewonnen in de poulewedstrijden. Ik mix weer samen met Dim (van de Coco) (dit heeft verder niks met mij of mijn naam te maken) (maar is wél een goeie muziekwinkel!) :-)

We hebben al veel ontberingen moeten doorstaan afgelopen week. Tennissen in de stromende regen 's avonds laat is niet zo erg leuk. Maar we hebben het gedaan en de stijgende lijn zit erin... dat laatste betreft het alcoholgebruik met als uitschieter de 'bonte avond' in de kantine, inclusief een wervelend optreden van de "Muziekdozen": een zanggroep van ongeveer 25 kekke vrouwen met als kraker en meezinger het goed gearticuleerde: "Brandend Zand". Heerlijk! :-)

En verdomd als het niet waar is: het is prachtig weer vandaag! De zon schijnt. Yes!! We gaan ervoor!!! :-) Brandend zand en een verloooooooooooren land en een leven vol gevaar...

Zaterdag 22 september 2001

Oproep: ik wil graag dat al mijn familieleden, vrienden en kennissen (ook de verre en de vage) hun agenda's trekken om af te spreken dat ze een keer een bordspel komen spelen, als het even kan met een borrel onder handbereik. Ja, Tom in Nieuw Zeeland, jij ook graag: in geval van nood neem ik het spel onder mijn arm en vlucht. Wie mij lief hebben volgen mij heus wel. Ik zou graag mijn agenda's voor de komende tien jaar met afspraken voor het spelen en meteen maar tot het nemen van revanches gaan vullen.

Het gaat om het spel "De kolonisten van Cathan" waar zo'n beetje de hele wereld al van gehoord heeft (en laaiend enthousiast over is) maar ik tot een paar dagen geleden nog niet. Ik heb het wel meteen aangeschaft uit een soort hamsterwoede. Bij het uitpakken viel het bordoppervlak een beetje tegen. Ik moest de helft weggooien want het ging om de zeshoekjes die ik eruit moest drukken. Dat was het hele spel eigenlijk. Met wat zakjes losse spulletjes en wat slappe kaartjes. Helaas geen fijne opbergmogelijkheid in de doos, zodat alle spulletjes en kaartjes mooi in de daarvoor op maat gemaakte vakjes zouden passen. De hele handel ligt nu los in de toch best wel dure doos te rollen. Maar ja... dat mag de pret niet gaan drukken.

De eerste afspaak is gemaakt. We gaan spelen bij mijn lieve zus die een stel deskundige kolonisten met ervaring heeft uitgenodigd om ons de spelregels te leren.

Ik kan erg goed tegen mijn verlies. Daar ga ik ook aan werken. Dus opgepast allemaal.

Vrijdag 21 september 2001

Diep verzonken in gedachten haal ik de icoontjes van "plakken" en "printen" steeds door elkaar, want ik ben vaak in gedachten tijdens eenvoudige klusjes. Een opdrachtje is snel geklikt... en de lijm druipt weer eens uit de printer of de inkt wil niet erg kleven. Kortom: ik maak er weer een zootje van.

Eerst maar even opruimen, want straks komen mijn vriendinnen en dan moet het een beetje netjes zijn. In een troep kun je niet lekker bijkletsen, drie dingen tegelijk vertellen en tussendoor nog roddelen over alles en iedereen... daar moet orde voor zijn.

Als ik die icoontjes nog even goed bestudeer is het eigenlijk zo gek nog niet dat ik ze door elkaar haal... dat dingetje wat "plakken" voor moet stellen... waar slaat dat op? Volgens mij hebben 'ze' (van de Microsoft) daar in de ontwerpfase echt de meeste moeite mee gehad: Hoe verbeelden we iets abstracts als "plakken" op een duidelijke manier op een piepklein vlakje?

"Bill, brainstorm je even mee? Paste, glue, stick, sticky...?"
"No! No sticky! Doe maar wat vaags...".

Ik vraag me dus af wat dat... uhhh... 'dingetje' eigenlijk moet voorstellen. Een rol plakband? Lijm? Ik zie het niet hoor. Tsss...
(Dat printertje is wel goed gedaan; dat dan weer wel).

Donderdag 20 september 2001

De jonge aankomend projectleider keek verschrikt op toen ik nogal hard "You are my deeeeeeeeeeeestiny, you are the one and only!" meezong met de radio. Er was verder niemand op kantoor vanwege een symposium; ik had de radio iets harder staan dan normaal hard en was lekker aan het werk. "Wah!!! Waar is hier de nooduitgang?" zal hij gedacht hebben... :-)

Hij zit sinds kort op de plek van H.: een vutter die voor zijn plezier part-time wilde blijven werken, maar binnen heel korte tijd heel ziek is geworden. Hij was altijd keihard en diepgeconcentreerd aan het werk. Hij mengde zich niet vaak in de gesprekken, maar áls hij het deed had hij ook echt wat te zeggen! Hij leek conservatief maar in discussies bleek zijn standpunt vaak verrassend anders en belichtte een invalshoek waar niemand aan gedacht had. Ik luisterde graag naar hem.

Toen ik er net werkte en vroeg of hij koffie wilde, was hij verbaasd en zei dat de goede tijden herleefden. Later vroeg hij onwennig of hij iets voor mij mee kon nemen uit de keuken.

Woensdag 19 september 2001

We gingen naar de piercingsalon van Lida. Ik was chauffeur, sponsor en mentaal begeleider van de te piercen navel :-) De behandeling zelf viel erg mee (de zenuwen waren behoorlijk strak gespannen) en het resultaat is de mooiste navelpiercing van de wereld natuurlijk! :-)

In het keuzelijstje te doorboren plekken stonden naast de bekende lichaamsdelen als 'oorlel' en 'neus' ook 'Earl' en 'prince Albert' vermeld. Nooit van gehoord... maar het lijkt me erg pijn doen op die adelijke plekken! Indicatie van genezingstijd is voor de Earl: 9 - 12 weken en voor de prins Albert: 4 - 6 weken. Lijkt me ook geen pretje hoor. Maar dan 'hep' je ook wat! Vermoed ik.

Dinsdag 18 september 2001

Ik heb last van losse traanbuisjes. Ik huil nogal snel en deze aandoening had mijn moeder voor me bedacht toen ik nog klein was. Dat zou ik dan kunnen zeggen als antwoord op het verraste: "Wat is er?" van belangstellenden. Beetje gevoelig type. Mijn broer had daar maling aan en riep pesterig met een raar stemmetje als hij het aan zag komen: "Bjanka, bjanka!!!!" En ja hoor... met succes. Hij was wreed :-)

Vandaag heb ik er erg last van. Ik hou niet van dreiging, dood en verderf.

Ik kreeg een oproep tot het doorsturen van een sympathie 'ketting'mail: "The following is a message to be sent to the President of the United States of America. Although we may not be able to do a great deal from where we are, but for the people of America just knowing we care and feel their sadness, will help."

People of America mag wat mij betreft veranderd worden in people of the World.

Ik moet dit mailtje doorsturen naar twee mensen. Een adres heb ik al: mijn broer! Hij heeft ook een klein hartje hoor, het zit in de familie :-)

Maandag 17 september 2001



Ik píeker wat af  's nachts...
en het werkt:
ik word  's morgens helemaal afgestompt wakker.



Zondag 16 september 2001



Impressie van vastgelopen computer getiteld: "Aaaaarrrrrgh".

Zaterdag 15 september 2001

Ik ben erg opstandig. Ik heb de laatste paar dagen te vaak: "Ze moeten niet de overhand gaan nemen..." gehoord. Wie "ze"? Waar hebben we het over???

Ik ben ongenuanceerd kwaad, dus ik ga eerst een paar zaken regelen te beginnen hier in het dorp. Kan die lelijke, verregende, verroeste geboorteooievaar weg uit dat tuintje hier een paar straten verderop? Het jongetje (want het is een jongetje volgens de blauwe letterslinger die als sinds mensenheugenis voor het raam hangt) kan er zo langzamerhand zijn brommertje tegenaan zetten. En kan iemand überhaupt wat anders verzinnen voor deze idiote traditie. 'Ze moeten niet de overhand gaan nemen'... die domme gefiguurzaagde wanstaltige dingen: weg ermee!

Dan wil ik graag een standbeeld en een bankje voor De Nier en een kamer op de begane grond in die zielige Hat-woningen waar hij woont. Nu moet deze 90-jarige man naar driehoog zonder lift en hij wil beslist niet in het bejaardenhuis. Hij heet de Nier omdat hij vroeger altijd dronken was. Nu drinkt hij niet meer en staat altijd heel eenzaam op het hoekje voor zijn huis te kijken, leunend op een stok met zijn sjekkie in zijn mondhoek. O ja, iedereen die langkomt ook groeten graag en als het even kan een praatje maken met hem.

Vrijdag 14 september 2001

Je kunt het beste bezig blijven, anders word je gek. Tv aan en op de klok kijken i.v.m. 3 minuten stilte om 12.00 uur. How about een definitief changement van de zomer- en winterkleren? Waar moet ik die troep laten? Doen. Niet denken. The show must go on!

Donderdag 13 september 2001

Ik was op bezoek bij een lieve, dappere vrouw. Zij liet me de wijnkelder van haar prachtige nieuwe huis zien. Zelf had zij geen verstand van de collectie wijn die er lag en zij kon de verzamelaar en tevens ontwerper van het huis helaas niet meer om raad vragen.

Ze had een wijnkenner gevraagd te beoordelen welke wijn lang bewaard kon worden en welke niet. Deze wijze man (Nostradamus?) had op sommige flessen een briefje geplakt met de tekst: NU DRINKEN!

Tuurlijk! :-)

Woensdag 12 september 2001

's Morgens meteen de tv aangezet en gekeken naar beelden uit Amerika. Een indrukwekkend verslag van een New Yorkse cameraman die gister op het moment zelf registreerde wat hij zag en achteraf commentaar gaf.

Een uurtje getennist omdat het zo lekker weer was. Bij elk vliegtuig dat overkwam gedacht aan de mensen die hun laatste woorden uitspraken tegen hun liefsten. Een scenario dat volgens mij iedereen die wel eens in een vliegtuig heeft gezeten door het hoofd is geschoten en diep diep diep is weggestopt. Nu koffie en straks mag ik naar mijn vertrouwde kantoortje.

De cameraman besloot zijn verslag met vast te stellen dat mensen de vrijheid hebben kwaad aan te richten. Ja. Het zou verboden moeten worden.

Dinsdag 11 september 2001

Wat deed jij tijdens de terroristische aanslag op het World Trade Centrum (toen zelfs Bush dacht dat dat alles was)?

Ik zou die middag een dorpstafereeltje gaan beschrijven, maar... laat maar even zitten! Raar hoor, samen met dierbaren naar zoiets gewelddadigs, onwerkelijks zitten kijken... Inderdaad, een vreemd sensatiegevoel bekruipt je.

Iemand durft domme grappen te maken: "Straks pakken ze onze kerktoren en het gemeentehuis.. nou ja, het dorpscentrum is toch rijp voor een renovatie..." En inderdaad: je voelt je schuldig als je lacht. En ik? Ik kijk tv en maak de spruitjes schoon, want het loopt zo langzamerhand tegen etenstijd...

Sommige mensen zijn echt blij met de dingen die gebeurd zijn. Er zijn saluutschoten gehoord in 'geheime' nederzettingen. Dat is erg. Erg eng ook.

Maandag 10 september 2001

Wij wisselden een blik van verstandhouding.

Ik heb hier later wat langer over nagedacht. Volgens mij kun je op veel verschillende manieren blikken van verstandhouding uitwisselen. Maar die van ons was de zuivere.

Er hadden veel woorden aan het storende binnenkomende telefoongesprek gespendeerd kunnen worden. Met tijdrovende en vermoeiende reacties over en weer, zo vroeg in de ochtend. Gelukkig was daar de blik. Gelukkig waren daar de blikken, bedoel ik (anders werkt het niet). :-)

Zondag 9 september 2001

Wie voetbal alleen zou kennen van het toevallig een keer kijken naar een partijtje Z-voetbal, zou een heel verkeerd beeld krijgen van voetbal. De spelers (in dit geval verstandelijk gehandicapt) spelen een balspel, willen winnen, zijn enthousiast, vormen een hecht team, moedigen elkaar aan, zijn trots, doen verschrikkelijk hun best en wat het meest opvalt: zij hebben lol... zij lachen! Zij spelen met plezier. Publiek en begeleiders hebben ook lol en plezier en dat werkt heel positief. Het is leuk!

Maar dat was naast het veld van de gewone voetbalwedstrijd voor gewone junioren. Iedereen kijkt chagrijnig. Ouders, overig publiek en begeleiders zijn bij voorkeur negatief. Er wordt bijzonder weinig gelachen. Wie als speler een fout maakt en dat zelf heel goed weet, krijgt van drie kanten toegeschreeuwd hoe stom hij is. De schreeuwers zijn het erg met elkaar eens en voelen zich stoer en verstandig. Ik snap het niet helemaal. Het is toch een leuk spelletje?

Zaterdag 8 september 2001

Via Niels: moment van verwarring.

Vrijdag 7 september 2001

Ik loop al de hele ochtend een beetje na te snotteren over 'City of Angels' van gisteravond. Pas nadat ik het zeer aardse stukje van Actiereactie over deze film las kon ik weer een beetje glimlachen:

Het werkelijke drama achter City of Angels

Of ik ook gesprongen was snikt ze tussen zoutzoete tranen door.

"Voor Meg springt toch zeker een ieder daar is geen engel voor nodig."

"........"

Overbodig te zeggen dat ik voorlopig mijn eigen peertjes mag schillen.


Een artikeltje op de VOORpagina van de Telegraaf maakte mij ook alweer een beetje gelukkig. De kop luidt: "Miniatuurdorp voor cavia's die zijn mishandeld". Het idee is van eigenaresse Flantua, die al een opvangcentrum heeft voor deze dieren. Het dorp zal gaan bestaan uit kleine huisjes... engelen bestaan!

Toen wij nog een cavia hadden bouwde ik weggetjes voor hem door de huiskamer met de kartonnen rollen van de nieuwe luxaflex. Het was een heel uitgebreid, spannend gangenstelsel. Als ik dat getrippel hoorde van zijn nageltjes die het door mij uitgestippelde parcours aflegden, werd ik erg gelukkig en hij vond het ook leuk, wiekte hij. Want blije cavia's wieken.

Donderdag 6 september 2001

Een heel geschikte dag om te beginnen met een nieuw (sportief) jaar. Ik heb al heel lang een vakantiegevoel en vanaf nu gaat dat veranderen: ik ben weer eens een keer naar aerobic gegaan en heb meteen betaald voor wel vier maanden! De meiden (dames ook) keken nogal vreemd op toen ze me zagen, want ik was al een tijdje als vermist opgegeven.

Het ritje op de fiets ernaartoe was heel vertrouwd. Ik zag de vrouw die haar hond uitlaat en hem tegelijkertijd traint in gehoorzaamheid, denk ik. Dit stel valt nogal op, omdat het om de 10 meter heel geconcentreerd een poosje stil blijft staan. Ik mag toch hopen dat ze saampjes tijdens mijn twee maanden durende afwezigheid wel een keer het doel bereikt hebben, maar ik vrees het ergste... dat Noordeinde is láng joh!

Ook het groepje bouwvakkers was nog steeds met dezelfde nieuwbouwwijk bezig. Ik kan me een tijd herinneren dat er nog wel eens gefloten werd op de steiger met een fraaie tweetonige uitschieter mijn kant op, maar vanochtend... ijzige stilte! Sorry jongens, het zag er ook niet uit in die oversized plastic regenjas. Het holt achteruit, maar ik beloof dat ik er wat aan ga doen. Aan die regenjas. De rest is vanaf vandaag officieel hopeloos over datum ;-(

Woensdag 5 september 2001

In de feesttent zaten we te wachten voor de woonwagen van de waarzegster. Zij was een poosje daarvoor gearriveerd, fraai uitgedost als zigeunerin. Zij had het plotseling druk, want na een paar drankjes had iedereeen lef gekregen. Het was niet helemaal duidelijk wanneer ik aan de beurt was en ik heb mijn plaats afgestaan.

Toen er gegeten mocht worden was iedereen weg en stond er een veel grotere rij te dringen voor het buffet. Ook de waarzegster zag ik aan een kippepootje kluiven. Ik ben niet meer naar haar toe gegaan, toen zij haar werk hervatte. Iemand waarschuwde 'dat het tussen je oren blijft zitten, terwijl je donders goed weet dat het onzin is.'

Dat zou best wel eens waar kunnen zijn...

Dinsdag 4 september 2001

Een door de wol geverfde barkeeper maakte voor ons met gepaste trots een B52:

Een deel Kahlúa (koffielikeur),
een laag Baileys (voorzichtig schenken over een lepel, want het mag niet mixen)
en als laatste (tot het randje) le Grand Marnier.
Een vlammetje erbij houden tot er een prachtig blauw vuurtje ontstaat.

Lekker warm en snel door een rietje opdrinken....
Kan het best bereid worden in een "shotje" (borrelglaasje),
maar die hadden we even niet voorhanden... bij mij (verstokte wijndrinker) viel dit kloeke grote glas mierzoet vuurwater met recht als een bom! En ik zei nog zo...

Maandag 3 september 2001

Ik word gedwongen van seizoen te wisselen.

IK WIL NIET!

Overmacht.
Ik heb spijt van alle heerlijke zonnige dagen die ik binnenshuis heb verlummeld met het idee 'ach, morgen weer zo'n dag...'

Morgen echter wacht mij een ander gevecht met de tijd. (Nee, ik ben nog niet jarig...) In ga met alle collega's in twee bussen 'naar een sfeervol Country-gebeuren. Bij slecht weer kunnen we uitwijken naar de grote Country-tent. We gaan terug in de tijd van troubadours, heksen en mystiek.'

Ik ben van plan me helemaal uit te leven.

Zondag 2 september 2001

      voorzichtig genietend
      snoof ik
      met mijn ogen dicht
      vanochtend zeer vroeg
      de frisse geur van vrijheid

      wandelde toen
      bedwelmd
      door iets als geluk
      regelrecht in het web van een spin
      dat daar voor dat doel
      heel open
      en zeer bewust
      exact op mijn ooghoogte hing

Zaterdag 1 september 2001

Ik heb een koffer met wasgoed van twee maanden in ontvangst mogen nemen
(met kans op kakkerlakken)
maar ik ben er erg blij mee dit keer!

Griekenland is een godenzoon armer :-)

Schrijf mij:        cockie@cockie.org          inhoud