Vandaag

Actiereactie

After the floods

Bieslog

Clockwise

Ecritures

Elswhere

Exploring Els

Fusix

Linda's Log

Mariskarade

Merelroze

Misdruk

Niemsz

Orfelio

Peentje

Puck's Podium

Tussenhaakjes

Vandenb

Uren Dagen Nachten

Weblogger

Zlavanaph



Woensdag 31 oktober 2001

Ik was gisteravond toch zó verliefd op Clint Eastwood! Gehuild heb ik (Meryl Streep) om die man. Ik (MS) was toevallig alleen thuis en toen kwam Clint de weg vragen omdat hij overdekte bruggen wilde fotograferen. He? Overdekte bruggen? Ja, die hebben wij (MS en anderen) in Iowa. Ik (MS) wees hem dus de weg en toen bleef Clint icetea drinken... en toen ging ik (MS) een nieuwe jurk kopen... en nou ja... je had hem moeten zien... Clint.

Hij had trouwens groeven van wel een centimer diep in zijn wangen en nog was-ie zó leuk!!! Dat moet ik (MS) nog maar voor elkaar zien te acteren tegen die tijd...

Dinsdag 30 oktober 2001

Wat een mooie dag, hè? Morgen wordt het 'onstuimig' zegt de man van het radioweerbericht. Klinkt ook wel spannend!

Luister... of liever: spreek drie keer hardop uit

Aprire per estrarre il portalenti.

Staat op een fles lenzenvloeistof.
Betekent (alleen lezen is voldoende)
Trek de afneembare bodem naar beneden om te openen.
(En bedankt voor die bloemen.)

Vanochtend had ik een zogenaamd 'afdelingsoverleg'. Een soort vergadering type: veel geboer en weinig cola. Zeker uit mijn mond. Weinig cola dan. Nou ja... laat maar.

Op de terugweg uit de bieb het boek Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit van Dave Eggers meegenomen. Ik ben erg blij met die vondst. De verteller is een broertje van Holden Caulfield, Salingers beroemde hoofdfiguur uit The Catcher in the Rye... staat er o.a. tussen al het fraais op de achterkant. Ow... ik wil beginnen.

Maandag 29 oktober 2001

Als kind heb ik een brief geschreven naar de Okki, waarin ik vertelde dat ik erg grote bewondering had voor Toon Hermans en missionarissen. Dat wilden ze weten van de Okki; waar je bewondering voor had. De brief is geplaatst en ik was erg trots. Toon Hermans en Missionarissen stond er boven mijn reactie. Ik heb geluk gehad en kan er nu hartelijk om glimlachen.

En ik kan het uitleggen. Mijn ouders waren erg grote fan van Toon en lachten hard wanneer hij op teevee was. Het is leuk als je ouders hard lachen!
Op school bij de nonnen verzamelden we aluminium doppen van melkflessen, die we plat moesten slaan. De opbrengst was voor de arme kinderen en de missionarissen in Afrika. Mijn helden.

Hoe kom ik hier op? In de krant staan twee artikelen over kinderen en de invloed van omgeving en opvoeders.

Het ene gaat over een tienjarig meisje dat de Kilimanjaro beklimt met haar ouders. Het andere gaat over een meisje van veertien, dat al enkele weken niet meer naar school gaat omdat zij en haar ouders lid zijn van het Efraïm genootschap en geloven dat dit jaar het einde van de wereld is aangebroken. Op school leert zij dingen die tegen de bijbel ingaan zegt ze en haar ouders respecteren die beslissing.

Hartverscheurend. Dat verschil. Sommige kinderen moeten veel uitleggen later.

Zondag 28 oktober 2001

Heb ik weer. Krijg ik het voor elkaar een keer uit te slapen tot kwart voor tien... is het nog maar kwart voor negen.

Voor mensen met een Rodania chronograph water resistant 30m. horloge: (zo'n sportieve , maar met VIER knopjes) knopje rechtsonder uittrekken en daarna met de twee knopjes links gelijkzetten. Linksboven: vooruit. Linksonder: achteruit. Het duurt even voor er wat gebeurt wanneer je zo'n knopje indrukt. Heb geduld.

Wanneer je dit niet niet weet en je het proefondervindelijk moet uitzoeken duurt het echt een uur voor je daar achter komt. Tsss... daar gaat je extra uur! Pure tijdverspilling.

Je kunt de tijd ook met verf te lijf gaan, zag ik later op de dag bij een bezoek aan de galerie van Anton Heyboer in Den Ilp waar we toevallig langsfietsten.

Geweldig daar! Een Hans en Grietje huisje totaal behangen met kralen, spiegeltjes en andere versieringen. Petra, een van de vijf vrouwen van Anton woont er en verkoopt zijn werk. Ik heb heel veel foto's gemaakt. Nog even getwijfeld over een eventuele zesde bruiloft voor Anton, maar uiteindelijk toch weer doorgefietst.

Zaterdag 27 oktober 2001

In de Bijenkorf te Amsterdam hangt werk van Astrid Engels. Dat is te daar te bewonderen tot en met 4 november. Vooral de kleinere werkjes in serie van honden- en kattenportretten vond ik erg leuk.

Wat mij trof in de beschrijving over haar is dat zij zich bezighoudt met het verschil in gebruiken en rituelen rond de dood in verschillende culturen. Ik ben deze week naar een begrafenis geweest en dat is geloof ik wat ik altijd mis in dat soort situaties: een kapstok of ander vorm van houvast om je verdriet aan op te hangen. Dat hebben wij toch niet zo erg meegekregen of misschien is het verwaterd. Het zou mij wel helpen. Het enige wat ik had als steun was een verfrommeld tissuetje.

Zo mocht je afscheid nemen van de overledene bij de open kist. Een verschrikkelijk emotioneel moment voor de meeste mensen. Op zo'n moment breekt je verdriet goed los. En dan? Kom je in een doodstille ruimte waar mensen die dat al achter de rug hebben bedremmeld zitten te wachten. Echt doodstil. Een beetje muziek om de spanning een beetje af te nemen zou al helpen. Praten lijkt ongepast. Je schaamt je voor je tranen. Bekenden durven elkaar amper te groeten.

Dierbaren spreken echt prachtige teksten. Ik heb er diepe bewondering voor dat ze dat voor elkaar krijgen. Als zij teruglopen naar hun stoel kun je een speld horen vallen. Elke voetstap klinkt hol door. Ik zat te denken aan applaus of een massaal instemmende hymne.

Wanneer er muziek klinkt weet je niet zo goed wat je moet doen. Mag je voorzichtig meewiegen op "Miss You" en "Daddy you' re a fool to cry" van de Stones of is dat raar? Helemaal op van de zenuwen ben je blij wanneer je zo'n bijeenkomst mag verlaten.

Vrijdag 26 oktober 2001

Kijk eens waar ik was vandaag:

Op de Chill-Out afdeling van de Bijenkorf op zoek naar... een winterjas! Jammer dat ik alléén op pad was, maar ja... soms is dat ook wel erg lekker. Ik zie in één oogopslag wanneer er niets voor me bijhangt en dan snel weer verder. De muziek was trouwens goed daar. Ik ben uiteindelijk geslaagd in Het Bos op de Kalverstraat. Een puike jas en best goedkoop eigenlijk. Lekker warm ook :-)

Donderdag 25 oktober 2001 extra

In weblogland wemelt het van de estafettestokjes. Iemand in Groningen verveelde zich en dacht: ik gooi er nog een kleintje tegenaan. :-)

Het gaat als volgt: Actiereactie heeft vraag één bedacht. Ik nu dus vraag twee. De ontvanger beantwoordt de vragen en mag hier één vraag aan toevoegen. Het maximum aantal vragen is vijf, wat inhoudt dat hij of zij die begint aan vraag zes de eerste vraag kan laten vervallen.

Vraag 1: (van Actiereactie) Wat was je eerste gedachte deze schone ochtend?

Ik was om vijf uur wakker en kon echt niet meer slapen. Allerlei gedachten, ach je kent dat wel. (Zie stukje hieronder.) Pas na zeven uur viel ik in slaap en werd om precies te zijn om tien voor acht weer wakker. De eerste vraag die ik mij toen stelde was: Blijf ik nu liggen of ga ik eruit omdat ik om 08.30 uur in de sportstudio wilde zijn? Ik ben eruit gegaan en heb me lekker uitgeleefd aldaar tijdens een les steps op lekkere muziek. Ik voelde me gelukkig.

Vraag 2: (van Cockie) Wanneer voel jij je gelukkig?

Ik ga dit Actiereactie-stokje doorgeven aan Elisa van Misdruk, omdat ik haar erg bewonder en ik goede hoop heb dat zij het aanpakt.

Donderdag 25 oktober 2001

Nu moet ik het wel gaan geloven, want Wil wordt vanmiddag begraven. Blijven er nog heel veel vragen over. Waarom leven. Waarom dood. Wil zou zijn schouders ophalen en een beetje glimlachen. Tja. En wegwandelen met zijn karakteristieke, verende loopje.

All the people were waiting for Crazy Face
He said he'd meet them at his favourite place
Dressed in black satin, white linen and lace
With his head held high and a smile on his face

He said:
Ladies and gentlemen, the prince is late
as he stood outside the churchyard gate
and polished up on his .38 and said
I got it from Jesse James.

V.M.

Woensdag 24 oktober 2001

Ken je die reclame van l'Oreal waarin Heather Locklear (wie?) glunderend beweert dat ze dat merk gebruikt omdat ze het waard is?

Zo werd mij door iemand die achter me in de badkamer stond gevraagd, waarom ik AH anti tandsteen tandpasta gebruikte.

Ik draai mij om en antwoord in mijn mooiste Engels en met het antitandsteenschuim vol op de lippen: because I'm worTH it...

Dinsdag 23 oktober 2001

Subject: Vraagje (en gedreutel)

Beste Cookie,

Sinds kort bezit ik ook een plaatsje op het web,
en ik vroeg me af of je er naar wilde kijken.
Stel nou dat je het leuk genoeg vindt,
zou je me dan willen linken op jouw plaatsje
op het web?

URL: http://www.achhetiswat.x1.nl   Naam: Ach het is wat...

Alvast Bedankt!

(ps: tis stiekum een soort life-log)

(ps 2: Nu ik toch bezig ben, mag ik vervallen in een ongepast gedreutel?...

Hoe doen jullie dat toch?
Bekend worden op het net, er voor zorgen dat je opvalt?
Ik bedoel, is dit wat ik nu doe juist?
Of vind je het vervelend om zulksoortige meeltjes te ontvangen?
Moet ik gaan schreeuwen, of moet ik stil afwachten in een hoekje?
Ik doe m'n best in ieder geval...Ben benieuwd...)

Nogmaals bedankt en misschien tot links!
Groed van Ramon!

Maandag 22 oktober 2001

Verrek mijn zus is jarig bedenk ik me nu ik deze datum opschrijf. Nog even checken op de w.c. (kalender aldaar). Ogenblikje. Van harte gefeliciteerd zus. 't Is een moordgriet en heel lieve zus maar we hebben elkaars verjaardag afgeschaft.

Ik wilde hier iets heel anders schrijven, maar ik kan het nog steeds niet echt geloven. Komt wel. Een goede vriend is plotseling overleden. Een heel lieve introverte man. Ik heb nog geintjes met hem gemaakt toen hij vertelde dat hij hartproblemen dacht te hebben. Je gaat niet gek doen op de tennisbaan hoor. Hij overleed op de Jaap Edenbaan.

Zondag 21 oktober 2001

Koffie gedronken bij mijn oude moedertje. Ik vertel dat ik naar een concert van Van Morrison ben geweest. Is ze heel enthousiast, want die naam kent ze nog wel.

Zegt ze verrukt: "O wat enig! Was-ie er zelf ook?"

Zaterdag 20 oktober 2001

Een man of 3980 zat stoïcijns op hun keukenstoel te genieten denk ik, maar liet het absoluut niet merken. Een aanmerkelijk kleiner groepje had het echt naar de zin en danste! Zo lekker! Goeie muziek die daarvoor gemaakt is toch? Dat vond de bewakingingsdienst niet leuk en greep af en toe in. We moesten zitten blijven. (Ja maar dat kan niet meneer...) Best raar in een muziekhal die op een grote, ongezellige kantine lijkt en waar je werkelijk alles mag: drank halen en kletsen bij twee gigantische bars in de zaal, roken, drinken, pizza eten, rondlopen, een beter plek zoeken dan je zelf toebedeeld hebt gekregen ... maar dansen: NEE!

Oké, eerlijk is eerlijk: we stonden al bijna tussen de blazerssectie (met Candy Dulfer). Een meisje naast me schreeuwde "Hey Van, make them dance!" en Van sprak tot haar (!) dat hij ook wel zin had om te dansen... zijn zegen hadden we kennelijk. Het was leuk om hem en zijn band van zo dichtbij aan het werk te zien; dat gekke mannetje met een zwart glittercolbert, een zwarte hoed en donkere zonnebril. Prachtige bekende en nieuwe nummers gehoord. Het programma draaide wel erg op routine en echt feest was het niet. Een spontaan toegift zat er ook niet meer in. Maar wij hebben eruit gehaald wat erin zat!!! Vrienden voor het leven met het groepje.

Eén vijand: een vent die het nodig vond mij hard in mijn arm te knijpen omdat ik (ik ben achteraf bang al de hele avond) voor zijn neus uit mijn dakkie ging. Ik heb hem echt dringend verteld, dat hij ook gewoon aan me had kunnen vragen of ik ergens anders heen wilde gaan en dat ik dat dan ook echt wel zou doen... wat was ik pissig zeg. Ik schrok van mezelf. Maar hij schrok ook wel een beetje erg van mij... hihi.

O ja: dit slechte fotootje heb ik bijna moeten bekopen met mijn leven of in ieder geval dat van mijn cameraatje... sjemig, je mag ook echt niks meer tegenwoordig. Maar ik heb wel een mooi t-shirt! :-)



Vrijdag 19 oktober 2001

Vanavond naar Van Morrison in de Heineken Mucic Hall. Ik heb er ontzettend veel zin in en ik heb een klein maar noodzakelijk playlistje in mijn hoofd. Ik hoop dat Van zich eraan houdt.

En dat hij een beetje goed gehumeurd is. Soms is het net een echte ouwe, norse vervelende kerel... :-) Wij hebben toch maar mooi 35 euro en 17 eurocentjes p.p. betaald Van, dus smile naar Blackbox rij 28 stoel 69 en 70 please. En maak muziek!!! Af en toe een beetje voor mij alleen graag.

Donderdag 18 oktober 2001

Een hogedrukreiniger is stoer. Hij maakt een hoop herrie maar dan hep je ook wat: de laag groene smurrie van de tegels en vlonder in de tuin zit nu artistiek verspreid over de gevel en de ramen van het huis.

Ook de broek en schoenen van Mister Hogedrukreiniger himself zijn voorzien van moeilijk te verwijderen rommel. Zand, prut en ander spul slaat uit de tegels om op heel verrassende plekken weer vast te koeken. Hier en daar zie ik zelfs een aarzelende poging tot bodypaint. Dat zal straks wel tegen de wand van de badkuip zitten.

Ow... ik krijg het druk. Emmertje, sopje... tralalapompidom wat ben ik in mijn element... ;-(


bewijsstuk (ik dus) met opgeschrikt groen beest

Woensdag 17 oktober 2001

We zagen hem al in de verte aan komen fietsen. Eerst leek het alsof hij een ander bospad zou nemen, maar hij kwam toch echt onze kant op. Hij stopte voor ons en vroeg of hij even ons duinkaartje mocht zien. YES!!! Eindelijk! Wat een bekroning van de dag. We hadden geld gegooid in de de automaat die aan een boom bij de parkeerplaats hangt. De weg naar triomf lag open. Nu eerst een foto!!!

Vindt de boswachter het ook leuk of niet zo? Mwah...



Dinsdag 16 oktober 2001

Mijn nichtje Floor werd vandaag vijf. Volgens een vast ritueel mocht zij vandaag bepalen wat er zoal gebeurde in de kleuterklas; zo ook welk lied er in de kring voor haar gezongen zou gaan worden.

Ze koos Jingle Bells en de hele klas zong enthousiast Jingle Bells. De juf vroeg wat ze daarna wilde horen... Jingle Bells maar dan boos waarna de groep met een erg boos gezicht en heel boze stem Jingle Bells ten gehore bracht. Geinig nichtje hè? :-)

Maandag 15 oktober 2001

Ik zetel me met een boek. Ik lig in bed want daar zetel ik altijd met boeken. Het boek is mij aangeraden door iemand. Ik had verteld dat het me niet meer lukte in een boek te beginnen en dat de prachtigste werken weer onaangeroerd 'back to bieb' gingen. Zij raadde me Walvismuziek van Wally Lamb aan. Ik beloofde plechtig dat ik het helemaal uit zou lezen.

Ik begin en weet na drie zinnen dat ik het boek al gelezen heb. Een geweldig verhaal dat diepe indruk heeft gemaakt. Ik heb het in één adem uitgelezen. Toen. Waarom onthoud ik dan titel en schrijver niet? Zo stom!

Ik ga nu uitlezen: Leven zonder mij van Kristien Hemmerechts. Ik zag haar in een verpletterend interview bij van Dis. Dat vergeet ik echt niet hoor.

Zondag 14 oktober 2001

We hebben weer wat te vieren en gaan vanavond uit eten bij de Italiaan. Grote ronde stamtafel voor vijf bij het raam. Die Italiaan dankt zijn bestaansrecht zo'n beetje aan onze jubilea omdat iedereen zich daar altijd op zijn gemak voelt.

Maar het stokoude hoekpandje aan het kruispunt midden in het dorpscentrum dreigt ten onder te gaan. Er is een rotonde gepland. De poten worden van onze gereserveerde stoelen gezaagd. Onze hoeksteen van de samenleving wordt bedreigd met de slopershamer. Ik ben bereid actie te voeren. Al was het alleen maar om het pistache ijs.

Zaterdag 13 oktober 2001

De 'wilde mix' was erg uh... wild. De wijnglaasjes in de kantine mogen dan wel klein zijn, het waren er ook wel weer veel. Nu heb ik hoofdpijn en ik ben niet naar de sportschool geweest. Slap hè? Maar ik zat na afloop ook zo lekker te praten met twee mensen.

De een vertelde waarom hij en zijn vrouw besloten hadden een achtjarig weeskind uit Liberia op te nemen in hun gezin en de ander vertelde waarom hij en 'het vrouwtje' bewust kinderloos waren. Ik vertelde dat ik indertijd na vijf (voorzichtige) jaren samenwonen toch inene in verwachting bleek te zijn en daar geen moment spijt van heb gehad. En dan is het zo erg laat.

Ander 'breaking' nieuws: ik heb gesolliciteerd als "Tutor voor preventieve en remediërende tutoring, met affiniteit voor kinderen met taalachterstanden en goede contactuele vaardigheden op basis van gelijkwaardige positie". Zoiets :-) Het duizelt me even. Ik ga nog even naar mijn bed.

Vrijdag 12 oktober 2001

Ik heb een uitnodiging gehad om begin november op de speciale première van "Snapshots" te verschijnen. Het is een zogenaamde 'Avant Première' en begint met een korte inleiding door de makers. Ook op de receptie na afloop ben ik van harte welkom. Een paar maanden geleden heb ik opnamen mogen bijwonen van deze film van regisseur Rudolf van de Berg. De film heette toen nog "The Hermit of Amsterdam". Ik zag Bert Reynolds die de Hermit speelt nog net heel rolvast terugsluipen naar zijn caravan. Wat een klein mannetje is dat zeg.

Het verhaal is een romantische komedie met een 'dubbel' sprookje. Over een verloren jeugd, misleidende dromen en hervonden liefde. Als decor fungeert het hedendaagse Amsterdam. Angela Groothuizen speelt een gemoedelijke oer-Amsterdamse dame uit het Leven. Een lichtvoetig verhaal, met aantrekkelijke hoofdpersonen en een stoet van komische karakters en briljante dialogen... need I say more...? (ik typ het gewoon over uit het boekje dat ik heb ontvangen, hoor).

Waar het op neer komt: mensen ga die film zien!!! (Sorry voor de naamsverandering, want 'Snapshots' is natuurlijk drie keer niks, maar ga die film toch maar zien.) Doe het voor mij!!!

Je zou bijna gaan denken dat ik aandelen heb in deze productie met internationale sterren. Bijna goed. Ik ben participant. Je hoeft me niet te zoeken op het witte doek, ik ben de grote boze geldschieter. En ik wil MEER. "Snapshots" mensen! Gaat dat zien, gaat dat zien! ;-)

Donderdag 11 oktober 2001

Iemand merkt op dat het vandaag precies een maand geleden gebeurd is.

EEN MAAND??? Dat kan niet. Het was gister. Welk chemisch goedje heeft zich in mijn brein genesteld dat ik na die datum moeite heb om vooruit te denken?

Erg vertrouwd was de discussie over het wel of niet dragen van een regenpak. Dit keer was het doorslaggevende argument om het vrolijke setje thuis te laten: "Het regent wel maar je voelt het echt niet."

Briljant! Ik kan er erg van genieten moet ik zeggen :-)

En het is nog wáár ook... toen ik even daarna op mijn tenen de tuin door rende (omdat ik zo snel geen slippers kon vinden) met een vuilniszak die in de container moest, werden mijn sokken ook echt niet nat...

Woensdag 10 oktober 2001

Ik heb eindelijk Fortune Cookies gekocht. Daar droom ik al jaren van. Ik ken ze uit de Chinese films (Karatekid en Kung Fu) en ik denk uit Suske en Wiske en de De Sissende Sampan, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Ik had ze nog nooit in het echt gezien en nu lagen ze plotseling in de buurtsuper (AH) naast de satésaus. Hele echte Chinese cookies uit Middlesex. Acht stuks, apart verpakt, voor vijf gulden.

Ze smaken vies, maar dat geeft niet, het gaat om de inhoud en het mysterieuze sfeertje rond zo'n cookie. En wat stond er op het kunstig meegebakken papieren strookje? A dream will come true.

Dinsdag 9 oktober 2001

Ja hoor... da's lekker! De lekkerste zelfs! Leef je al in zulke onzekere tijden, krijg je als lezer van het Noordhollands Dagblad ook nog de volgende klap te verwerken:

  

Beetje flauw van de Febo. Tijdens eventuele Euroweken hoef ik die kroketten ook niet meer en zéker niet ongebakken...

Maandag 8 oktober 2001

De muzieksmaak van mij en mijn huisgenoten loopt sterk uiteen. Ik doe daar nooit moeilijk over en swing met alle klanken uit diverse kamers mee. Nooit één woord van kritiek. Sommige dingen zijn schoon van lelijkheid zullen we maar denken. Ik verlaat zelfs na afloop van een concert uit eigen wil met piepende oren plaatselijke muziektempels omdat oude hardrockers zo geweldig zouden zijn en 'ah ga nou mee'... mij hoor je niet. Pieieieieieiep ;-(

Maar: wanneer *ik* een keer tot tranen toe bewogen de wc's sta te boenen, ondertussen luisterend naar een prachtige CD van mijn keuze, krijg ik bikkelhard van iemand met een stem vol oprecht ongeloof: "Wat is *dit* voor maffe muziek???" te horen...

Een andere pas verworven unieke CD werd eerder al ter plekke neergesabeld en bestempeld als "Dertien in een dozijn!" Oké jongens (en meisje)... ik heb het he-le-maal gehad met jullie. Muzikaal gesproken. Pas op jullie tellen!

Zondag 7 oktober 2001

Wim vraagt of ik een stokje door wil geven... maar ik ben de hele nacht in de weer geweest met muggen. Om de vijf minuten het licht aan om flink ik de rondte te rossen met mijn kussen. Ik ben nu nog helemaal verdoofd van de slaap. Mijn handen jeuken van de muggebulten en ik heb mezelf voor mijn kop geslagen wanneer er weer zo'n !#%&#!*%$#! beest in mijn oor wilde verdwijnen. Zo heftig was het en ben eerlijk gezegd blij dat ik mijn ogen open kan houden...

Maar nu de vraag wat ik nog meer open heb staan. Eigenlijk alleen Eudora (waar het mailtje met stokje van Wim door binnen kwam). Ik heb een jaar met webmail gemaild en ben nu aan het testen met Eudora. Gister is Niels een paar uur lang bezig geweest server en mail in opperste vorm van paraatheid te brengen. (Als dank krijgt hij nu mijn stokje.) Voor technische details dus: Niels die vast ook heel mooie dingen open heeft staan! :-)

Zaterdag 6 oktober 2001

Ik wilde liever naar de gezongen mis dan naar het crematorium. Het was als vroeger toen ik kind was. Het koor op het balkon. Mijn moeder zong alt. Ik was trots op haar. Ik pikte haar stem er tussenuit. Kyrie en Ave verum. Het mooiste was Ave Maria. Dat lied zongen mijn tantes altijd op verjaardagen voor mijn oma. Mijn tantes konden mooi zingen samen. Iedereen moest dan altijd huilen om ooms en tantes die al overleden waren.

De broer van Hein vertelde over het leven van de overledene. Toen hij nog heel jong was had hij een poëziewedstrijd gewonnen met het voordragen van een gedicht van Lucebert. Zijn broer sprak "Alles van waarde is weerloos".

Vrijdag 5 oktober 2001

De assistente van de orhodontist die bij mijn dochter een beugel zou plaatsen liet al snel merken dat ze absoluut niet wist waar ze mee bezig was. Ze pakte verkeerde gereedschappen, moest alles vragen aan haar collega en deed heel onzeker. Ach, zo'n apparaatje komt al met al ook maar op vijfduizend gulden dus wat maakt het uit welke kluns het in je mond knutselt... Gelukkig kwam er na een half uurtje gemodder een meer ervaren figuur de zaken die de assistente met moeite vast had weten te plakken er met een nijptangetje weer uitrukken. Zelf was hij daarna nog een kleine twee uurtjes bezig het bekkie vakkundig te verbouwen.

Een snel bedoeld bezoekje aan de stad om wat zaken te kopen en te ruilen mondde uit in een hoop gestress. Alles zat tegen. Bovendien moest ik mijn parkeermeter nodig bijvullen op een plein waar je voorheen altijd achteraf je pakeergeld mocht voldoen. Dat winkelde echt veel prettiger! Maar: ik was gelukkig net iets eerder bij mijn auto dan de parkeerwachter. Hij was al bezig een aantal auto's in mijn buurt van bonnen te voorzien. Kassa! Ach-en-ta-che-tig guldentjens bespaard!! Triomf!!!

Om dat feit te vieren ben ik op de Dam neergestreken op een terras in de volle zon met een carpacciosalade, cappucino met koekje en een wijntje! Daarna weer helemaal opgepept nog een broek gekocht... ratatatatataaaaaa... maatje 36 !!! Ja, u leest het goed. (Dit geheel tegen de verhoudingen in maar het staat echt op het kaartje, dat ik er natuurlijk niet afknip :-). Er hoefde ook geen 15 centimeter van de pijpen af. Hij zat gewoon in een keer goed. (Even daarvoor was een maatje 38 van een iets andere snit halverwege de dijen blijven steken, maar dat hoeft natuurlijk niemand te weten.)

Donderdag 4 oktober 2001

Amsterdammers kunnen weer rustig slapen!
"Met zijn speurzin lost Cockie de grootste raadsels op en helpt zo de Amsterdamse politie".

Een jongen... tss... ;-(

(Nieuw: Baantjer voor de jeugd - Cockie met ceeooceekaa - J. Bakkenhoven)



Woensdag 3 oktober 2001

Bij een blik op de rouwadvertenties stond mijn hart even stil. Daar stond de naam van mijn collega. Dat is schrikken! Hij is maandag overleden. We wisten dat hij erg ziek was. Tanja was heel lief bezig een mooi boek te fabriceren als aandenken aan zijn werk en de mensen. Te laat. Zo snel gaat dat. Gelukkig heb ik hem een kaart gestuurd. Ik heb erop geschreven wat hij voor mij betekende. Dat was mijn afscheid aan Hein. Ik zal zijn antwoorden missen.

Dinsdag 2 oktober 2001

Het Top 1 Toys boek is in de bus gevallen. Er staan veel Harry Potter spullen in. Agenda's, dagboeken, vriendenboekjes, etuis, bekers, organizers(!), tandenborstels en nog veel meer. Ik kan het ergens niet uitstaan. Harry Potter is van mij.

Er bestaat ook Harry Potter lego zie ik: Hagrid's hut, De winkels van Wegisweg, Sneeps klas, De sorteerhoed... kweenie hoor. Die legopoppetjes zijn stom. Hier moet heel veel fantasie bij komen wil het leuk worden. "Zullen we Harry Pottertje spelen?" "Ja jottum. Ik was dat rare poppetje met die stijve armpjes en die vierkante beentjes en handjes waar je niet om mag lachen." "Nee, dat was ik al."

Ik kies het Winnie de Poeh vormenspel voor badplezier. Het blijft drijven! (staat erbij hoor). Leuk! Met verrassende waterstraaltjes waar dan weer precies op de juiste plek een emmertje onder hangt. Of de houten roetsjbaan met 4 autootjes. Eindeloos! :-)

Maandag 1 oktober 2001

Een nieuw kladblokblaadje...
een nieuwe dag...
een nieuwe week...
een nieuwe maand...
een nieuw begin.

Twee uurtje geleden toen ik opstond was het nog pikdonker. Ik hoorde regen en wind en ik haatte de herfst. Nu, bij een bak koffie, vind ik de herfst wel [slik] gezellig. Maar ik haat het woord gezellig ;-). Ik weet alleen even zo snel niets anders. (De attente lezer merkt dat ik aan wisselende stemmingen onderhevig ben: klopt! Al jaren! Ik denk al mijn hele leven. Ach, saai is het niet. Ik pas me wel aan. Ik heb een heel afwisselend leven zo! :-).

Schrijf mij:     cockie@cockie.org       inhoud



o, ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets

Herman de Coninck