Mail ~ Inhoud ~ Rollcall ~ Blogrollme



vrijdag 14 november 2003

# Ik was getuige van een ontroerend ritueel. De groep kinderen geeft om de beurt een compliment aan een jongen, als beloning voor een week 'goed gedrag':

~ "Je hebt mooie kleren, ik vind je een leuke, lieve jongen."
~ "Ik wil wel een keertje met je spelen."
~ "Ik vind je aardig en ik zal je voortaan een beetje met rust laten."
~ "Je hebt mooie schoenen en ik ben blij dat je bij mij in de klas zit."
~ "Ik ben ook blij."
~ "...." (zal het later vertellen, als niemand kijkt)
~ "Ik ga een liedje voor je zingen! Nu!" (sinterklaas kapoentje)
~ Loopt naar hem toe en schudt hem zonder iets te zeggen de hand.
~ "Je bent lief, zullen we samen een keer met de K'nex spelen?"

donderdag 13 november 2003

# Dit is een collega van me: Mr. Mackey uit Southpark.

Hij zegt altijd 'mmmkay' in plaats van 'okay'.

Het pedagogisch zeer verantwoorde lied It's Easy, Mmmkay! dat hij met zijn kinderen zingt, is de absolute favoriet van mijn dochter. En ik kan er ook nog wat van leren.

Je wordt er in ieder geval zeer vrolijk van en dat is ook wat waard!
Dus open de boxen en volg het plan. Met zijn allen:

It's Easy, Mmmkay! (mp3) en songtekst

We don't have to spend our lives shootin' up in the trash,
homeless on the streets, giving hand-jobs for cash,
Follow this plan and very soon you will say...

# Stille hint aan de sint...

DEZE WIL IK!!!!!

BRUISBAL MET VERRASSING

Als de bal is uitgebruisd, blijft er een verrassing over.
Met verschillende verrassingen.
Hema - 2.95 nú 2.20

woensdag 12 november 2003

# Een benepen telefoontje uit de voetbalkleedkamer. De wedstrijd is tien minuten aan de gang. J. heeft 1-0 gescoord, maar bij een volgende aanval is hij flink neergehaald. "Ik ben ermee gestopt, want mijn schouder doet zo'n pijn."

De wachtkamer van de Eerste Hulp is bijna vol. Een groepje turkse vrouwen blijft liever in de hal kwebbelen. De receptioniste waarschuwt voor een lange wachttijd.
J. wil op de enige lege stoel plaatsnemen, maar de grijzende man naast hem geeft een por tegen zijn zere schouder met de mededeling, dat die zitplaats voor zijn echtgenote is gereserveerd.

Wanneer de arm met het gebroken sleutelbeen in een mitella zit en wij voorzien van pijnstillers weer naar huis mogen, is de wachtkamer vrijwel verlaten. Alleen de grijzende man en zijn echtgenote zitten nog verveeld in een tijdschrift te bladeren. En een paar stoelen verderop beantwoordt een turkse man op zachte, verklarende toon een telefonische oproep.

"Eigenlijk vind ik dat Nederlanders eerst mogen", verzucht de vrouw tegen haar man.

dinsdag 11 november 2003

# De kleintjes met de helemaal zelf uitgeprikte lampion en de grote lummels 'handje-bij'...

# "Elf november is de dag, dahhat mijn lichtje dahhat mijn lichtje,
elf november is de dag, dahhat mijn lihichtje branden mag."

"Hier woont een kikkerbil, die niks geven wil,
veel zallie geven; lang zallie leven,
honderdduizend lichtjes aan,
hier komt sintemaarten aan.

Mijn nichtje en neefje ut het verre Amsterdam kwamen over, want in hun buurt werd niet gelopen. We gingen ver. We durfden zelfs naar de 'kluffetjesflat', waar je op andere dagen zo lekker van de galmende hellinkjes (i.p.v. trappen) af kon rennen en rolschaatsten, tot groot verdriet en woede van de bewoners. Maar dat deden we nu niet, want we hadden in één hand de lampion en in onze andere hand de linnen zak voor het snoep.

Thuisgekomen stortten we de inhoud van de tas op een krant: een plakkende berg speculaasjes, zuurtjes, biscuit, snoepjes, taaitjes, lollies, dropjes, spekkies en een enkele dapper wegrollende mandarijn. De buit ging gesorteerd in trommeltjes, die we zelf mochten beheren. Over je eigen snoep beschikken en pakken zonder te vragen... heerlijk. (Dat leek me toen ook een van de dingen die 'volwassen' zijn zo aantrekkelijk maakten; dat je zelf een Mars kon kopen.)

Ik dacht een term te kennen voor het meelopen door kinderen die zich eigenlijk te groot voelden voor een lampion, maar die nog wel graag langs de deuren gingen om hun graantje mee te pikken...
Ik heb in kleine kring gepolst of iemand die uitdrukking kende, maar er ging geen toepasselijk lampje branden. Is er iemand, die weet wat ik bedoel of ben ik malende?

maandag 10 november 2003

# Omdat we uitsluitend deze week over de etspers kunnen beschikken en het de bedoeling is dat we daar de kerstkaarten mee gaan maken, nemen we als voorbereiding op de ontwerpen even het kerstverhaal door.
Onze 'studenten' frissen hun kennis op en vullen aan:

"De vrouw op het ezeltje is in verwachting. Haar naam is..."
"Maxima!"
"Die mooie ster boven de stal noemen we ook wel De Ster van ..."
"Aladin."
"Ik zal een beetje helpen: die ster heet De Ster van Beth...???"
"Bert en Ernie!"
"De drie wijzen kwamen de stal in en wie denk je dat er in de kribbe ligt?"
"De kerstman!"

Jawel. Die laatste houden we erin. Op dit punt nam de geschiedenis een heel andere wending. En iedereen leefde nog lang en gelukkig.

zondag 9 november 2003

# Als ik door de Kerkbuurt fiets, komt mij een man tegemoet wandelen. Hij kijkt zeer vriendelijk naar me en beiden zien we 'iets bekends'. Onze blikken houden elkaar een moment vast en ik roep heel spontaan "Hallo!". Hij groet heel joviaal terug. We vervolgen ieder onze weg.
Dit moet een oude bekende zijn, die ik lange tijd niet gezien heb. Maar wie is het ook alweer?
Na een kort moment van bezinning valt het kwartje:

mijn huisarts.
Hmpf.

# ... ?

Ja, het gaat heel goed met me.

...?

Nee liever niet. Ik wil me niet vastleggen. Bel me maar als jullie een invaller nodig hebben.

...???

Nee hoor, er is echt niks met me.

Ik zie dat ze me niet gelooft, maar ze geeft het op.
Sorry. Geen ernstige ziekte, huwelijksproblemen of tekenen van levensmoeheid.

In totaal onbegrip laat ik haar achter.

zaterdag 8 november 2003

# Straks gaan we richting tenniskantine en aldaar weet je nooit hoe laat je er weer eens uit zal gaan, dus... staat mijn video geprogrammeerd op:

- Twee Vandaag, met Carin van Webkast in een item over CI
- Kopspijkers
- Compilatie van de beste stukjes uit Dit Was Het Nieuws.

Lekker voor later.

# Je nieuwe collega is nog niet helemaal bekend met de normen en waarden op kantoor. Ben je heel even weg om koffie te halen, kom je terug... en wat denk je?

Met dank aan neef Max die me met niet aflatend enthousiasme dit soort dingen 'om te lachen' toestuurt.
(Heel handig op dagen dat je heel erg tevreden bent met alles en iedereen om je heen en de dingen die je doet, maar niet precies weet wat je nou eigenlijk in je dagboek moet zetten.)

vrijdag 7 november 2003

# Jaski Art Gallery nodigt mij uit voor de expositie Audition van Emilio Kruithof.
(16 november t/m 7 december 2003).

Ik heb al twee werken van deze kunstenaar in huis en eigenlijk geen 'muren' meer over. Aan het mailtje zaten een paar mooie plaatjes geplakt, nog zonder de gebruikelijke mooie namen:

emilio1
emilio2
emilio3

# Mededeling inzake het personeelsfeestje van vanavond:

Verder wordt er erg geheimzinnig gedaan door de organisatie.
Ik heb een sterk voorgevoel dat 'line-dance' heet en eerlijk gezegd niet zoveel zin.
Nee, ik sta (nog) niet te trappelen en dat wil ik liever zo houden...
'Off-line dance' voor mij.

# Levende loglegende Els (Whiskas), die ik nog dagelijks mis, speelt de komende zeven vrijdagavonden mee in het nieuwe programma: Popquiz a go-go.

Maak kennis met het enige deelnemende vrouwenteam Chickfactor (filmpje!) dat in ieder geval van Baantjer gaat winnen op de vrijdagavond.

Persoonlijk kijk ik erg uit naar een STER-spot waarin Els en Carla 'Laat me alleen' van Rita Hovink zullen zingen. Als dat eruit geknipt blijkt te zijn... zal ik mijn leesmap met daarin de vermaledijde doch gratis Troskompas opzeggen.

Je leesmap opzeggen is tegenwoordig bijna onmogelijk zonder advocaat, maar ik sta sterk en ik denk dat ik in dit geval de zaak 'omroep.nl' kan winnen.

donderdag 6 november 2003

# "Kom je naar beneden? Het is tijd om terug naar school te gaan!"
(uitgesproken met alle mogelijk denkbare intonaties....)

En nu?

# Dat was even incasseren op de vroege ochtend: een dubbelgeslagen koffiefilter en koffie met een theekleur. Geen tijd om nieuwe te zetten.

Volgens mij hoorde ik het Senseo apparaat (dat alleen nog als decoratie op het aanrecht staat) zachtjes grinniken.

woensdag 5 november 2003

# Woensdagmiddag vrij. Lekker!

Als ik niet uitkijk blijf ik de hele middag hangen waar ik nu hang en dat is fout. Ik heb dingen te doen:

~ voedselvoorraden aanvullen,
~ her en der wat ongestructureerd opruimen en/of schoonmaken in huiselijk verband
~ de opdracht vervullen die bij week 45 van het Beginnersschema staat

Probeer deze week tenminste 1 x voor jezelf hard te lopen, maximaal 40 minuten
of twee maal voor jezelf 1 x 30 en 1 x 15 minuten.


Ik en mezelf gaan voor de eerste mogelijkheid, want dan houd ik 50 minuten over om te hangen. Als ik het goed begrijp.

dinsdag 4 november 2003

# Hij was de eerste:

# Ik ben alweer een poosje fulltime aan het werk en toe nu toe bevalt me dat erg goed. Niet in de laatste plaats omdat ik met de groep kinderen mag werken van en met favo-collega M.

Met veel vakkundigheid en humor houdt hij de boel draaiende en ik draag mijn steentjes bij. Zo deed ik vandaag tijdens zwemmen mijn beste 'bommetje' ooit, maar daar wilde ik niet over vertellen.

Ik wilde vertellen over het bijzondere begin van deze dag. M. is gewend wierook aan te steken wanneer de leerlingen (gevorderd zmlk) binnenkomen en een fijne sfeer te scheppen.

De meeste kinderen zoeken een plekje bij de cd-speler om naar een muziekje naar keuze te luisteren. Dit keer mochten Bassie en Adriaan inzetten met Altijd blijven lachen, wat er ook gebeurt.

Fantastisch, die vredig meetikkende maatjes 45. En een ijzeren devies.

maandag 3 november 2003

# Voor deze foto heb ik een uur lang mijn buik lopen inhouden...

Voor alle duidelijkheid. Je ziet me niet. Ik loop achteraan. Dat kleine witte hondje op de voorgrond merkte me een paar seconden later wél op en deed een uitval naar mijn kuiten.

De interviewer die mee rende met een kladblocje in zijn hand heb ik handig weten te omzeilen, maar de fotograaf met zijn indrukwekkende camera dook op de meest onverwachte plekken op en ik was constant op mijn hoede, blij kijkend en vederlicht op mijn tandvlees lopend.

"Bij sommige lopers lijkt alles vanzelf te gaan".

Het had zo mooi kunnen zijn.

# Ik denk dat het zó gegaan is:

Mijn zus (18 jaar) schrijft een lange brief aan haar verloofde, die in dienst zit.
Als ze bijna klaar is, vraagt ze of ik ook nog wat wil schrijven.

Dat wil ik (6 jaar) wel, want ik ben gek op mijn zwager.

zondag 2 november 2003

# Ze reed met me mee naar de verjaardag en we kwamen samen de kamer vol visite binnen. Een man in de kring ging er voor het gemak van uit dat wij een stelletje waren.
Op die manier heb ik nog nooit naar mijn schoonzus en mij gekeken. Ik vermoed dat hij dacht dat ik 'de man' was. Grappig, zo'n nieuwe ervaring.

# Gister is J. behoorlijk lang bezig geweest me het ophangen van de kroonluchter, die ik vrijdag voor belachelijk weinig geld mee mocht nemen uit het Lichtpaleis.
Het armatuur van deze winkeldochter, mooi van lelijkheid, is bestemd voor echte kaarsen en het resultaat mag er zijn.

Het venijn zit hem in het bolletje aan de onderkant. Daar zit op vernuftige wijze een halogeen spotje in verwerkt, dat na aansluiting een paar seconden gebrand heeft en daarna niet meer. Zoek het dan maar eens uit...
Hoe krijg je bijvoorbeeld zonder vloeken dat vernuftige halogeen lampje uit dat bolletje? Dat lukte niet. Mét vloeken wel! Maar het euvel bleef onvindbaar.
Deze lamp zouden wij uitsluitend gaan gebruiken voor het branden van de kaarsen. "Dat spotje is toch stom", spraken we troostend tot elkaar. Het zij zo.

Tót ik vanochtend vroeg als eerste beneden kwam: de hele kamer nog een beetje donker, op de heldere lichtkegel na, die uit het bolletje op tafel scheen. Een wonderlijke ervaring. Een Deus ex Machina.
Mijn hoopvolle draai aan de dimmer betekende het einde van de magie. Alles op. Het spotje is voortaan weer een gewoon stom spotje. Maar met wonderen weet je het nooit natuurlijk.

zaterdag 1 november 2003

# Zoon mag vanavond voor niks naar Ajax-AZ. Dat heeft hij te danken aan zijn vriend die een seizoenkaart heeft, maar om niet nader te omschrijven penitentiaire redenen niet heen mag van zijn ouders.

Even was er twijfel en sprake van 'lief aankijken' en de mogelijkheid tot 'ompraten der ouders' door vriend A., maar daarnet kwam het verlossende telefoontje. Ouders houden voet bij stuk. Wow. Dat noem ik nog eens opvoeden=consequent zijn.

Ik weet niet of ik dat zelf in zo'n geval ook gekund had.

# Boeren, burgers, buitenlui: er kan gereageerd worden.

# Zoek-de-kat-log

Deze foto heb ik door het raam van de terrasdeur genomen, liggend op mijn buik, geruisloos. How low can you go?

De bezoekende kat, groot goudvisobservator, is namelijk nogal schuw en zodra hij iets hoort of iets ziet bewegen is hij verdwenen.






De Razende Bol


Weblog Commenting by HaloScan.com