Mail ~ Inhoud ~ Rollcall ~ Blogrollme



zondag 30 november 2003

# Het kunstkerstboompje dat het hele jaar al op de tv stond mocht vandaag branden. Om de paar seconden veranderde het licht van kleur. Daarnaast brandde een kaars voor de foto van pa. Zij wilde graag dat wij daar af en toe even naar keken.

Mijn moeder vierde vandaag haar drieënentachtigste verjaardag en haar kinderen en kleinkinderen vierden dat met haar mee. Het was waarachtig gezellig.

zaterdag 29 november 2003

# Om mij heen vindt een levendige handel in cadeaus plaats. Sommige dingen op de verlanglijst zijn nu eenmaal makkelijker om zelf te kopen, maar zullen door een ander geschonken worden. En toch is iedereen straks weer blij verrast bij het uitpakken.

Dat is de magie van Sinterklaas. :-)

# Eigenlijk had ik nu als een bezetene rondjes moeten rennen op de atletiekbaan, maar dat gaat niet lukken. Ik heb mezelf officieel 'een beetje ziek' verklaard. Mijn slokdarm brandt en mijn maag zoekt zijn momenten om samen te knijpen. Een gevoel dat de pijn van een flinke wee benadert.
Mijn bed is mijn toevluchtsoord. De nieuwste Harry Potter ligt (nog in het cellofaan) op mijn nachtkastje. Ik wilde hem bewaren voor de vakantie, maar misschien moet hij er aan geloven...

Woensdag hebben collega M. en ik nog tegen elkaar op zitten scheppen over onze goeie conditie en dat we nooit ziek waren, gevolgd door flink hard afkloppen... Donderdag bleef hij misselijk thuis en nu ben ik de pineut. Eigen schuld. Volgens de Chinese mythologie moet je niet zo te koop lopen met je eigen sterkte.

Gisteravond zag ik 'Crouching Tiger, Hidden Dragon'. Knokkende chinezen zweven over de daken van huizen en rennen tegen muren op. Oude vrouwtjes blijken gevaarlijke strijders te zijn. Geweldig. Dat wil ik ook kunnen.

Eerst nog even op krachten komen en misschien al een voorzichtig potje zwerkbal...

vrijdag 28 november 2003

# Een beste vriend is niet iemand die je het meeste ziet, maar iemand aan wie je het vaakst denkt.

Een interessant artikel.

# Schematische Vorstellung meiner lichamelichen Kondition:

Es sind die Krampfen. Die machen sehr viel Weh, wie Sie sehen können and dass ist gar nicht toll. Beiverscheinsel: man geht dahr ein bisschen slap von lullen.

Also. Jetzt gehe ich wieder schnell ins Bett. Oder vielleicht zur Toilette. Ich sehe wohl.

donderdag 27 november 2003

# Een aantal kinderen van de klas ging schaatsen en ik mocht mee als bondscoach. Het materiaal werd ter beschikking gesteld door De Meent. Wij kregen een kist met diverse strijkijzers voorzien van riempjes, duidelijke voorlopers van de klapschaats.

Het is het handigst, om voorzien van deze attributen, op een slee plaats te nemen en dan geduldig te wachten tot iemand het touwtje pakt om je een rondje over de ijsbaan te zwieren. Goeie tactiek.

woensdag 26 november 2003

# Vanavond gaat Juul  Please Please Please voor ons zingen in de Heineken Music Hall. Daar verheug ik me heel erg op. Ik hoop dat de andere artiest (James Brown) ook het een en ander bij mij los kan maken, maar ik weet eigenlijk niet goed wat ons te wachten staat.

Mijn herinneringen naar de soul gaan terug naar het buurthuis, waar wij dansten op Sex Machine, wij dansten op Sex Machine, wij dansten op Sex Machine...
er kwam geen eind aan dat nummer en op een gegeven moment waren de pasjes 'op'.

Op de middelbare school moest een definitieve keus gemaakt worden tussen soul en underground. Na een korte periode in geruite broek met wijde pijpen, die goed scoorde bij soulkicker Richard R. (wat ook de opzet was) ben ik uiteindelijk toch maar ondergronds gegaan, in ribbroek met strakke pijpen en felbegeerde 'booties'.

Ik hoop dat vanavond de vonk weer overslaat met veel 'funky stuff', It's a Man's World en natuurlijk... ?    :-)

dinsdag 25 november 2003

# Zoon J. beëindigt zijn stage in een Dag Activiteiten Centrum (voor mensen met een psychiatrisch heden of verleden) en neemt een heel grote bos bloemen voor de bezoekers mee. Zelf krijgt hij ook iets. Een man heeft een sjaal voor hem gebreid als afscheidscadeau.

Hartverwarmend zoiets.

# De mensen om mij heen lijken doorgewinterde passagiers en kijken niet verrast op, wanneer ze de serie hoge tonen horen, die kenbaar maakt, dat het IJ-veer heeft aangemeerd. Zij willen zo snel mogelijk van de pont af.

Alleen ik schijn te horen, hoe de Stones Time is on my side (een beetje versneld) inzetten...

maandag 24 november 2003

# Zo.
Thuis.
Mijn nieuwe, stoere schoenen mogen uit.
Ik ben niet stoer meer.
Ik ben moe.
(Nee, dit was geen haiku.)

zondag 23 november 2003

# De Hema verkoopt een hartverwarmende serie kerstversieringen gebaseerd op sprookjes. Het liefst had ik van alles één meegenomen (zoals het schoentje van Assepoester) maar ik heb al een uitpuilende doos 'spul' voor in de kerstboom op zolder staan.

Dit poppetje, hoofdpersoon uit mijn absoluut favoriete kerstverhaal met tragische afloop, kon ik niet laten hangen.

zaterdag 22 november 2003

# De getijden waren met mij. De vloed had een prachtige strook goed begaanbaar hard zand achtergelaten. Met de trainingsgroep bedwongen we voor de eerste keer het muisgrijze strand.

Het fijnst was het stukje supersteile strandopgang, waar je benen harder gaan dan je lijf eigenlijk van plan is. Ik moest me bedwingen de natuur niet op haar beloop te laten en het laatste stukje rollend af te leggen. Maar ik bewoog mij in een groepje mensen dat serieus met de sport bezig is, dus beter van niet.

Terug op de parkeerplaats zei een man dat hij de hele midag P.O.B. zou gaan beoefenen. Iedereen leek het te begrijpen en keek neutraal of grinnikte een beetje. Gelukkig is er dan altijd wel een blond vrouwtje dat vraagt wat P.O.B. betekent.

Plat Op Bank.

vrijdag 21 november 2003

# Ik heb een zwak voor dat norse kereltje, dat recht uit zijn hart zingt.
De originele cd zit al in de zak van sint en is bestemd voor de man die mij deze muziek voor het eerst liet horen.
Ik was helemaal gek van Moondance en nog steeds eigenlijk.

Van de laatste cd een klein clipje Once in a blue moon (en so sorry voor het abrupte einde.)

Once in a blue moon
There's a thing called happiness
It happens when you're in
A state of natural grace

# Jelle (waar ik stiekum een beetje gek op ben) is op zoek naar naar enkele grote meeuw-achtigen: bijvoorbeeld een Jan van Gent of een Noordse Stormvogel.
Dus mocht iemand zo'n vogel vinden...

donderdag 20 november 2003

# Dat je een potje Mens-Erger-Je-Niet niet kan winnen is geen schande, maar dat je met een spelletje Memory tot drie keer van een Downer verliest, geeft te denken...

Aangeslagen loop ik na mijn werk door AH, waar ik een vrouw groet die ik lang niet gezien heb. Onze kinderen zaten ooit samen op tennis.

"Jij was toch diegene die zo gek was op zelfgebakken kokoskoek? Elke keer als ik kokoskoek bak, moet ik aan jou denken!!!"

Hmpf. Ik weet van niks, maar omdat ik het anders zo gênant voor haar vind, beantwoord ik haar vraag aarzelend, doch bevestigend en maak me uit de voeten.

"Bakte jij die koek nou in twee lagen, zodat het deeg maar beneden zakte en de kokos omhoog kwam of gebruikte jij dat andere recept? Dat ben ik namelijk kwijt..." hoorde ik haar hoopvol roepen.

"Uhm... ik kocht altijd een pak Koopmans of zoiets en ik deed wat er op het pak stond...."

Een beetje teleurgesteld liet ik haar achter. Graag had ik iets creatievers uit mijn mouw geschud, maar het zat er op dat moment even niet meer in.

woensdag 19 november 2003

# Eigenlijk is het geen bijzondere bocht, maar ik beschouw hem wel als 'mijn' bocht. Omdat ik hem zo goed kan nemen. Ik heb nog nooit bij iemand in de auto gezeten die dat op die plek beter deed dan ik. Maar ik schep er dan ook erg veel genoegen in, mijn bocht extra fraai uit te voeren.

Ik hoop altijd dat ik als eerste voor het stoplicht kom te staan en kies bij voorbaat de linkerstrook. Bij groen zorg ik dat ik eerder weg ben dan de rij wachtenden naast mij, die de buitenbocht neemt. Een enkele SportGolf heeft daar nog wel eens maling aan en scheurt mij doodleuk voorbij, maar meestal moet de rest nog beginnen met optrekken als ik de bocht al ga aansnijden.

Daar verminder ik heel even vaart, geef het stuur met gestrekte linkerarm precies de juiste druk en tijdens deze perfect uitgebalanceerde curve geef ik gas. Hierbij is het absoluut verboden een stukje berm mee te pikken met het achterwiel. (De laatste grasssprietjes op dit strookje niemandsland, dat reeds ruim uitgesleten is door minder begaafde rijders, bewegen hooguit even door de plotselinge verplaatsing van de lucht.)

Dan schakelt mijn rechterhand, die al die tijd nonchalant op de versnellingpook lag, vloeiend door naar z'n drie en kan ik ongeveer dertig meter voluit tot het volgende stoplicht, dat op dat moment altijd op rood staat. De achtervolgers hebben alle tijd om kalm achter mij aan te sluiten en dat doen ze dan ook op hun dooie gemak. Niemand laat iets merken.

Autorijden is een zwaar ondergewaardeerde kunstvorm.

dinsdag 18 november 2003

# Net zag ik weer een: een jonge vader die de buggy met zijn kind quasi achteloos en met maar een hand voortduwt. De andere hand diep in de zak en zelf een beetje naast het karretje lopend, dus vooral NIET erachter.

Waarom is dat, mannen?

# Ha! Jellybeans!
(In het toilet op de luchthaven van Cork.)

maandag 17 november 2003

# Duidelijke taal op de verlanglijst:

# Om half twee vannacht werd ik wakker en ik kon echt niet meer in slaap komen. Omdat ik in de veronderstelling was, dat ik de volgende ochtend niet vroeg op hoefde, heb ik beneden naar de video's van Expeditie Robinson en Op Reis met Lebbis & Heerschop gekeken. Allebei zeer de moeite waard en goed voor empatisch meebeleven inclusief gegniffel vanaf de bank. Slapen lukte daarna ook beter.

Om half acht werd ik wakker gebeld met de vraag of ik alsjeblieft wilde komen werken, want er waren zoveel zieken.... en een heel klein uurtje later werd ik letterlijk met gejuich ontvangen door de kinderen.

Dan kan volgens mij niet iedereen zeggen die maandag met zijn duffe kop op het werk verschijnt.

zondag 16 november 2003

# Deez druilerige zondag, die ik door ga brengen met voetbal, familie, drank en Koot&Bie, ga ik gebruiken om een mooie foto te publiceren. Het is er nooit eerder van gekomen.

De plaat is van een half jaar geleden en hartje bloedhete zomer:
de bloemetjesberm.

Het rare was dat er destijds een groot bord in geplant was, waarop met grote letters BLOEMRIJKE OEVER geschreven stond en daaronder een lang, verklarend verhaal. Stom en typisch nederlands. Of ik dat anders niet zou zien???

Het bord is nu weg en de berm is weer terug in zijn oorspronkelijke glorie: een kledderig stukje gras.

zaterdag 15 november 2003

# Voor het eerst van mijn leven heb ik vijf kilometer achter elkaar gerend, zonder te stoppen, en ik ben trots op mezelf.
In het tasje promotiemateriaal dat ik kreeg van de firma Nike, omdat ik een paar schoenen (de wonderschoenen) voor ze wilde testen, zat een neuspleister, die sporters zouden moeten gebruiken om beter adem te halen.

Op de website las ik dat de pleister ook te gebruiken is door snurkers.
Luister en huiver:

The Gallery of Impressive Snores.

# Psychologische thriller:

Scenario 1:

Ik blijf lekker een poosje in mijn warme bed, want ik moest er de hele week al heel vroeg uit. Straks koffie, warme broodjes en dikke zaterdagkrant. Daarna weer terug in bed 'Memento' kijken, die ik gisteravond heb opgenomen. Dan tegen een uur of elf: een warm bad. CUT!!!

Scenario 2:

Ik worstel mij in mijn sportkleren, want trimclubjes gaan gewoon door zaterdagochtend om 09.00 uur, ook als het koud is en regent. En als je nu niet gaat, ga je volgende week ook niet, want ik ken jou! Je doet mee met de warming-up en vreselijke oefeningen met tweetallen waar je zo de schurft aan hebt, dan een stukje rennen en na veel geploeter is er dan om een uur of elf: een warm bad.

The End.






De Razende Bol


Weblog Commenting by HaloScan.com