Vandaag

Actiereactie

After the floods

Bieslog

Bonga

Clockwise

Ecritures

Elrado

Elswhere

Exploring Els

Fusix

Linda's Log

Mariskarade

Merelroze

Misdruk

Niemsz

Orfelio

Peentje

Puck's Podium

Tussenhaakjes

Vandenb

Uren Dagen Nachten

Weblogger

Zlavanaph



Vrijdag 30 november 2001

Gefeliciteerd met je verjaardag mam, je bent een tof wijffie. We komen zondag met zijn allen op visite en iedereen neemt wat mee. Dat komt helemaal goed. Maak je maar niet druk.

George Harrison is vandaag overleden. Ik vond hem stiekum de leukste Beatle. Jij ook? Dit lied is voor jou mam, dat ken je nog wel:

While My Guitar Gently Weeps

I look, at you all, see the love, there that's sleeping,
while my guitar, gently weeps.
I look, at the floor, and I see it needs sweeping,
still my guitar, gently weeps.
I don't know why, nobody told you, how to unfold your love.
I don't know how, someone controlled you, they bought and sold you.
I look, at the world, and I notice it's turning,
while my guitar, gently weeps.
With every mistake, we must surely, be learning,
still my guitar, gently weeps

I don't know how, you were diverted,
you were perverted, too. I don't know how, you were inverted,
no one alerted you.
I look, at you all, see the love, there that's sleeping,
while my guitar, gently weeps. Look at you all...
Still my guitar, gently weeps.

Weet je wat ik doe? Ik moet vanmiddag tennissen met collega's in de sporthal bij je in de buurt. Ik kom even langs met een doos gebak. Tot zo!

Donderdag 29 november 2001

Ik heb niks tegen huismerken of tegen duidelijk taalgebruik, maar dit gaat me iets te ver:


Dat had anders gekund.

Ik wilde dit even kwijt op internet en sluit hiermee graag naadloos aan bij Wim en zijn papierprobleem van vandaag. En dan nog wat:

Wil de heer die zijn hond uitliet om 05.00 uur vanochtend en daarbij mijn zoon aansprak zich misschien melden voor een goed gesprek met mij? Dat lijkt me heel interessant. Hij vroeg mijn zoon of hij na het lopen van diens krantenwijk ook nog naar school moest. Ja dat moest hij. Waarop de man: "Het is maar net waar je voor kiest" antwoordde. Ik zou beginnen met hem gelijk geven.

En toch voel ik me kwaad. Waar bemoeit die kerel zich mee. Wat weet hij van zo'n jonge held? Dat hij (heel jong nog) veel keuzes moet maken ja, dat is zeker!

Ik ben ook nog steeds bezig met een documentaire die ik gister zag toen ik door België zapte en Kristien Hemmerechts de inleiding zag doen. Ik hoop en ik geloof ook te menen dat deze serie in Nederland op de buis zal verschijnen, want bijzonder is het. Het was het verhaal van de gestorven baby. Het begon als een lichtvoetig videodagboek van cineaste Vanessa Gorman. Ik heb zelden mensen zo oprecht met elkaar gezien. Het meest schokkende was de laatste zin van de maakster van de film, waarin zij zegt dat zij en haar man uiteindelijk uit elkaar gegaan zijn. Dat komt vaker voor... ja ik weet het, maar toch. Zij werden het niet eens over een keuze die gemaakt moest worden. Na alles wat ze al doorstaan hadden. De serie heet: Bewogen leven.

Woensdag 28 november 2001

De dermatoloog die mijn moeder behandelde ontpopte zich als een ware entertainer. Terwijl hij zeer geroutineerd venijnige naaldjes in de aderen van mijn moeder's benen stak, onderhield hij ons met: interessante verhalen, zijn politieke overtuiging inzake de bajes die in onze buurt gebouwd gaat worden, grappen en grollen en een knap staaltje sneldichten (van bloedende aders evenals woorden die rijmen). Ik kan hier geen namen noemen ter aanbeveling maar hij lijkt echt sprekend op Bill Gates, vooral het ponykapsel! Dat moet genoeg zijn.

Op kantoor dreigde ik even mentaal en (waarom dan niet meteen?) ook fysiek in te storten toen ik de stapel werk zag die op mij lag te wachten. Ik nam me voor kalm te blijven en het lukte. Ik heb me er goed doorheen geslagen en ik ben erg tevreden met mezelf.

Op de terugweg naar huis zag ik een prachtige bijna volle maan. Bijzonder helder met mooie blauw/grijze schaduwen. En ja hoor: op de Twiskeweg scheen hij zelfs nog door de bomen ook. Dat belooft veel goeds voor pakjesavond.

Het avondeten was gezellig. Soms is er niks aan, dat geef ik eerlijk toe, maar nu had iedereen er wel lol in en het nodige te vertellen.

Dinsdag 27 november 2001

Het wordt weer eens tijd voor een goed gesprek met een babbelende boom of een ontmoeting met een dolfijn.

De leegte stapelt zich op. Het groeit me boven het hoofd. Dumpen die rotzooi. Terug naar mijn eigen ik.

Wie mocht denken dat ik aan het doordraaien ben: corrrrect!

De Retourette is een mini-pretpark waar je kunt recyclen: een aanwinst zo'n inrichting!

Maandag 26 november 2001

We waren hier, benieuwd naar Kasteel Assumburg. Lang geleden heb ik door dat slot gestruind. Het werd toen en nu nog steeds gebruikt als jeugherberg. Heel uniek. Ik wilde het graag een keer terugzien en deze kerstentourage zouden we op de koop toe nemen.

Voor de kasssa stond een lange rij. Een kerstman liep langs en wenste iedereen herhaaldelijk goedemiddag. Niemand zei wat terug. Je zag zó dat het niet de echte was dus waarschrijnlijk meende hij dat goedemiddag ook niet. Dat zal het geweest zijn.

Het vinden van een parkeerplaats was als erg moeilijk; de zoektocht naar een wc nog veel lastiger. Op het voorpleintje tussen allerlei andere stampvolle tentjes dachten we een toiletwagen te zien, maar daar bleek een pinautomaat in te staan. Prachtig sfeervol gedaan ;-(. Voor het kasteel stond een rij van 50 meter waar erg weinig beweging in zat. De mensen die ik aansprak dachten allemaal dat ergens aan het eind van de rij een toilet zou zijn...

We weten het nog steeds niet zeker, we hebben het terrein verlaten. (voortaan kerstplastuit of -emmertje meenemen, al of niet versierd met mos, stro en klimopblaadjes). Ook goedemiddag.

Zondag 25 november 2001

A killercamqueen is born!

Mijn dochter klust zwart wat bij...

en vindt het niet leuk dat iemand dat uitentreuren wil vastleggen.
Als Pieten met blikjes konden doden...

Zaterdag 24 november 2001

Vanavond ga ik naar ijshockey. Dat is een oude passie van mijn vriendje. Hele plakboeken vol! Ik ga mee voor de gezelligheid, want je moet wat over hebben voor je oude passie :-).

Toen de Boretti Tijgers nog Amstel Tijgers heetten ben ik ook een keer meegeweest en had tijdens de spectaculaire warming-up een fijn staanplaatsje gevonden naast het doel, waar de kunstof bescherming overgegaan was in een vangnet. De stoere mannen waren aan het inslaan op goal. Plotseling komt zo'n breedgeschouderde kanjer op me af en die zegt cool, dat dat geen handige plek is. Het is beter om achter het metershoge kunststof te staan. Ja natuurlijk. Stom zeg. Die keeper heeft natuurlijk ook niet voor niets zo'n traliehelm en een gebitsbeschermer. En mijn mond hing nog open ook...
De Boretti Tijgers spelen vanavond tegen de Ruijters Eaters uit Geleen. We hopen op gestampte muisjes.

Zelf hebben we eigenlijk ook wel zin om 's middags te schaatsen en is het appelgebak in koek-en-zopietent De Skeve Skaes wereldberoemd.

Vrijdag 23 november 2001

Ik ga het nog sterker vertellen: Harry Potter - de film - is ook geschikt voor grote mensen die nog nooit iets over hem gelezen hebben. Het bewijs is geleverd.

We zitten nog maar net te kijken. Ik gluur even opzij naar mijn begeleider: een filmkenner (volwassen man) (kritisch) (lief) en wat zie ik... een brede glimlach! Get the picture? :-)

Ik heb erg genoten, was alleen een beetje afgeleid wanneer Perkamentus in beeld kwam: die lijkt sprekend op iemand waar ik woensdagavond nog een borrel mee heb zitten drinken. Ik heb zo mijn vermoedens.

Talent verloochent zich niet, want volgens de Sorteerhoed (via Bob) ben ik ingedeeld bij... Gryffindor!!! (voor nog-niet-kenners: de allergoeisten!)

Donderdag 22 november 2001

Ik voel me erg goed :-) Dat is best opmerkelijk gezien onderstaande belevenissen:

-Gisteravond liep ik onze burgemeester tegen het lijf. Hij droeg een ambtsketen. Dat voelde verkeerd. Het laatst dat ik iemand zag met zo'n ding was op tv. Dat waren namelijk de burgervaders van Swiebertje en van Juinen. Die waren goed, maar deze ... ik weet het niet hoor. Als ik burgemeester was zou ik zo'n ketting niet omdoen.

-In het kleine winkelcentrum aarzel ik tussen de deur van de kapper ("O doe mij maar iets geks, eens iets heel anders") en de ingang van AH daar pal naast. Dan weet ik dat ik op moet passen... dan kunnen er wel eens foute dingen gaan gebeuren. Ik doe boodschappen bij AH en ik weet dat het verkeerd is, want ik heb erge honger. Ik koop vers stokbrood, diverse soorten kaas en salades. Bovendien valt mijn oog steeds op dingen die niet op mijn lijstje staan b.v. een heel aparte setje keukengereedschap dat ik nooit zou gebruiken maar erg mooi uitgevoerd is, een geweldig kookwekkertje, boeken, cd's, sfeerlichtjes, een DVD-spler, marsepein aardappeltjes, bokkepootjes... echt teveel om op te noemen. Zonder al die extra's was het ook best wel weer veel.

-Het pinapparaat zegt tot twee keer toe dat ik de verkeerde pincode gebruik. De kassière waarschuwt voor verdere pogingen en ik voel 'm alweer aankomen: ik blijk gister een verkeerde pas opgehaald te hebben bij de bank en mijn goeie heb ik ter vernietiging aangeboden. Ik mag de boodschappen mee omdat ik cash een forse aanbetaling kan doen, beloof zo spoedig mogelijk terug te komen en spoed me naar de bank. Aldaar weet een dame mijn oude vertrouwde pas nog ergens op te duiken en ik zie hem terug met twee perfect ronde gaten erin en dus totaal onbruikbaar. Volgende week krijg ik de goeie.

-Op de spaarzame parkeerplaatsen in onze straat waar ik mijn auto wil zetten staat een vrachtautootje van het IJspaleis overdwars verkeerd geparkeerd en neemt de drie laatste plekken in beslag.

-Ik besluit even door te rijden want ik moet nog iets ophalen ergens op de Kerkstraat, maar ik raak daar altijd een beetje in paniek omdat ik niet goed weet waar het is. Ik weet het altijd ongeveer en loop een verkeerd tuinpad op, wat ik altijd opnieuw ervaar als een onvervalste afgang...

-en ik voel me nog steeds goed! :-) Nu eerst wat eten. Lekker verkeerd.

Woensdag 21 november 2001

Op de tentoonstelling Van Sufragette tot Powergirl kwam ik dit affiche tegen: (ik vond hem wel sterk voor die tijd en ik viel voor de voetjes.)

In de krant vanochtend een groot artikel met als titel: Supervrouw zijn valt niet mee! - (Vrouwen op zoek naar nieuw evenwicht werk en privé). Dat klopt: ik lag gister akelig vroeg in mijn nest (radio aan!) en had vanochtend ook best moeite om mezelf ertoe te zetten dingen te gaan doen.

Maar ik begin de dag altijd met zo'n enorm grote capsule MultiVrouw - Ultrafit en tada!!! Als een razende door het dorp krantjes bezorgd voor de computervereniging in de miezerige regen en plots was daar het gevoel weer: ik leef! :-) Nu nog snel wat in huis doen (wc's schoonmaken), een beetje administratie, een paar boodschappen en hup naar mijn werk. Daar ga ik me o.a. bezighouden met een huwlijkscadeau voor mijn collega die binnenkort afscheid gaat nemen omdat er een baby op komst is. En gelijk heeft ze.

Dinsdag 20 november 2001

Cadeautip: wie is er nou lief, leuk en nuttig en voelt zich vandaag ook écht zo maar niet heus.... ra? ra?

Maandag 19 november 2001

We hebben met elkaar vier entreebewijzen voor Artis gewonnen en daar zijn we erg blij mee. De tweede prijs bestond uit kaartjes voor een rondvaart met Rederij Lovers door Amsterdam... en dat begint nu te knagen. Oproepje: wij willen best een paar kaarten ruilen.

Ja en dan staan er nu twee overvolle wasmanden te wachten op mijn diagnose en remedie. Is dit al gewassen? Moet dit gestreken? Is dit al droog en iedereen klapt hier alles ook maar na één keer dragen neer... o jee het lamswollen truitje hangt al een weekend buiten etc. etc. Kortom: werk aan de winkel.

Vanmiddag weer naar kantoor. Als ik het goed heb uitgerekend mag ik nog twee weken genieten van mijn eigen lekkere plaatsje in de hoek, met uitzicht op aardige collega's en het bedieningsknopje van de radio onder handbereik. Daarna zal ik mijn riante plaats af moeten staan aan een nieuwe secretaresse die mijn functie fulltime over gaat nemen. Geen idee waar ze mij gaan stoppen. In de bezemkast onder de trap natuurlijk. (There IS no such thing as magic...) ;-)

Zondag 18 november 2001

-Uitslapen.

-Ontbijt met warme ciabattabroodjes. Ik neem de donkerbruine met een laagje zonnebloempitjes en abrikozenjam. Koffie. Verse jus en een ei.

-Finales kijken van familie en vrienden in het 30plus-tennistoernooi. Zelf erg onderuitgezakt, want de overwinning is al op zak! Mijn maatje, waar ik erg mee gelachen heb, sprak vrijdagavond bij de stand 5-2 in de derde set in de wedstrijd tegen onze meest geduchte tegenstander (de heel fanatieke tennisleraar die zelf ook erg graag wilde winnen) die ik mocht uitserveren tot mij de historische woorden: Bring it home! en dat gebeurde :-).

-Om 16.15 The making of Harry Potter kijken of beter nu inprogrammeren op video. Gister zag ik het het eerste deel en ik heb zitten ge-nie-ten. Sommige voorstellingen waren wel heel anders, b.v. het uiterlijk van de Nimbus 2000. Ik dacht echt dat die heel gestroomlijnd en van aluminium en kunststof was, maar nee, het is dus een houten, wat kromme heksenbezem. Maar... de uilenpost, en dat winkelstraatje en die zaal en Perkamentus en... a.s. donderdag 19.15 mag ik heen!!!

-De prijsuitreiking... altijd moeilijk te plannen: want hoe gezellig is het?
Hé het is al etenstijd jij nog wat drinken? en waar gaan we eten? want wat hebben we eigenlijk voor eten... blikjes sperziebonen??? O, die kunnen morgen ook nog wel.
Of: We gaan naar huis. Eten. Sperziebonen!!!

-'s Avonds Vliegende Panters en Dokwerk: Documentaire over Bohumil Sole, de man die op 25 mei 1997 in het kuuroord Jesenik een einde aan zijn leven maakte door zichzelf op te blazen. Sole was de uitvinder van de springstof Semtex.

Tot zover het programma van deze zondag.

-En niet te vergeten: rondvraag en wat verder ter tafel komt! :-)

Zaterdag 17 november 2001

Lieve Bertus en Margreet - lief bruidspaar,

Ik spreek tot jullie vanuit mijn dagboek. Dat lijkt me behoorlijk origineel, vooral omdat jullie geen internet hebben... We hebben nog heel even gedacht over een lied, een gedicht of een sketch, maar dat was echt maar héél even. Misschien dat iemand anders daar vanavond tijdens het grote feest beter in is.

Wat ik zeggen wil is dat ik ontzettend blij ben dat jullie al zo lang onze vrienden zijn. We hebben echt veel meegemaakt met elkaar. Lief en leed. (Ik voel toch inene een vette smartlap opwellen nu, maar ik zal me beheersen.)

Ik hoop dat het feest vanavond net zo leuk wordt als jullie fantastische bruiloft destijds en dat we lekker kunnen dansen. En oja, hadden we alweer een datum voor een avondje met zijn zessen?

Veel liefs, (en hulde!) :-)
C.

Vrijdag 16 november 2001

Ik wilde er boven staan
niet meedoen met de gekte
maar ik hou het niet uit
(nou ja... één dag dan).

Ik ga ze halen: kaartjes voor Harry Potter
voorverkoop vanaf heden aan de kassa
(stond in de krant van gister,
die ik vandaag pas lees...).

Donderdag 15 november 2001

Ik ben kapot. Men kan me opvegen. Ik ben de hele dag al aan het winkelen met mijn dochter en nu heeft ze mij tussen alle plastic tassen achtergelaten in Cafe B van de Bijenkorf. Zelf is zij nog even de allerlaatste dingetjes aan het scoren.

Het vervelende is dat ik op een heel moderne metalen zadelkruk zit achter mijn cappucino met uitzicht op het beursgebouw, maar ik glijd er steeds heel langzaam van af. Het gevaar voor neerstorten is dus nog niet geweken.

De jongen naast mij vraagt beleefd op ik het erg vind als hij gaat roken. Ik smelt, worstel me omhoog en zeg dat ik dat helemaal niet erg vind. Ik haat het, maar hij vraagt het zo vriendelijk dat ik het voor deze keer wel goed vind.

De prullenbak vlak voor mij op het hoekje van de straat is al drie keer onderzocht door keurige heren. Het lijkt wel of ze rechtstreeks uit het beursgebouw komen. Het gaat vast niet goed met de aandelen. Eén zo'n man had een draagbare telefoon om zijn nek hangen.

De rokende jongen naast mij is denk een aidspatient die in gezelschap van zijn buddy op stap is, zo te horen. Hij vertelt zijn levensverhaal. Ja, daar mag je best een sigaretje bij roken jongen.

Een paar Damduiven proberen hun geluk op het Beursplein. Mijn dochter merkte eerder op dat het haar geen pretje lijkt om duif te zijn: je loopt de hele dag met je kop heen en weer te schudden en als je rent moet je kop mee in dat tempo! Let daar maar eens op, het is echt zo.

Nou ja, niet te geloven, ik zie nu een man met een soort sjoelbalschijf omringd door restjes van zijn oorlel (ik herken het van een plaatje uit het Elektrospel) en een heel grote ring door zijn neus. Het wordt geloof ik tijd dat ik weer eens op huis aan ga, terug de provincie in. Ik heb weer genoeg gezien.

Vanavond een herhalingsles reanimatie. Als de oefenpop het even laat afweten, dan wil ik gerust in het midden languit op de grond liggen bij wijze van demonstratie. Verder geen gedonder hoor. Ik zie er altijd verschrikkelijk tegenop, maar die man die die cursus verzorgt is echt ontzettend grappig, dus vooruit maar weer...

Nog even een fotootje van die geweldige collectie Bijenkorftaarten maken... He? Een chilipepertaart? Dat rooie dingetje is een heuse chilipeper. Jakkie... maar het is een plaatje!

Woensdag 14 november 2001

Ik heb gekocht:

11 verse slagroomsoezen
2 ons roombonbons
en twee verrassingseieren.

Deze lekkere dingen ga ik fraai opdissen en mijn collega's presenteren omdat ik een weddenschap verloren heb waar ik het niet meer over wil hebben. Ik wil er een soort onderzoek aan verbinden. Dan heb ik er zelf ook nog lol van. Ik ben namelijk benieuwd hoe men reageert op de verrassingseieren. Ik wil erg graag weten wie de soezen en de bonbons links laat liggen en heel erg blij is met zo'n ei met van die vernuftige puzzeldingetjes erin dat nog gemaakt is van erg lekkere chocolade ook.

En wat wil ik dan met dat onderzoek bereiken? Dat weet ik nog even niet.

Enige ogenblikken later in het spannende kantoorpand:
Nou dat was het dan. De eieren waren bij de vierde persoon die het spul onder zijn neus kreeg al weg. En wat heb je nu geleerd? Dat je zo'n ei voor jezelf moet reserveren als je daar zo gek op bent.

Dinsdag 13 november 2001

Een nacht vol gepieker. De weddenschap met een paar collega's die ik verloren heb, hakte er zeker harder in dan ik dacht. Ik was ervan overtuigd dat het lied dat we hoorden And I said heeeeeey heeey heeey heeeeheeey vertolkt werd door Sheryl Crow, een naam waar ik op dat moment dus absoluut niet op kon komen. Ik heb zelfs op mijn bureau geslagen en honend gelachen toen anderen met zekerheid en heel rustig beweerden dat dat What's up van 4 Non Blonds was. Ook heb ik iets te hard geroepen om de inzet van de weddenschap: gebak. Komt er z.s.m. aan jongens. All I want to do is have some fun...;-(

Weer monter als altijd uit de veren wacht mij een volgende klap boven het ochtenblad: Mensen met lange benen zijn gezonder, mannen met korte benen lopen meer risico op hart- en vaatziekten, bleek na een een 15-jarig onderzoek onder mannen in Wales. Hoe zou dat klinken in het Welsh: mag ik even uw benen opmeten en hoe voelt u zich?

Ik wil er nog niet over nadenken wat zal blijken als iemand het in zijn hoofd haalt dat onderzoek eens een keer op vrouwen los te laten. Oprotten hoor. Ik ben best blij met mijn korte beentjes in combinatie met mijn powerhouse. Die term heb ik net op gym geleerd. We hebben ons powerhouse getraind. Maar mooi dat niemand daar onderzoek naar doet natuurlijk... vrouwen met fraai powerhouse moeten beter uitkijken voor ze een weddenschap aangaan...

Maandag 12 november 2001

Gister zag ik in een programma over het syndroom van Gilles de la Tourette mijn favoriete psychiater Oliver Sachs en beelden van de Harvard Brain Bank. Op magazijnstellingen lag een enorme hoeveelheid hersenpannetjes opgestapeld in een soort doorzichtige Tupperwarebakjes... een onderzoekster schraapte flinterdunne plakjes van de inhoud van zo'n doos om dat eens fijn te bestuderen. Ik heb de tv uitgezet, ook omdat ik heel moe was. Die documentaire was erg interessant, maar ik had het even gehad.

"You don't need brains to go to Harvard Brain Bank, only a brain."

Zondag 11 november 2001

Wat kan een mens toch gelukkig zijn met sommige aankopen... ik heb een toptasje gekocht (bij de Hema):


en ik heb me echt moeten inhouden bij de rest van het draken- en prinsessenassortiment.

Zaterdag 10 november 2001

Het voorproefje van Koning Winter had mij goed in zijn greep gisteravond. En dan bedoel in niet eens het proberen te tennissen op een bevroren kunstgrasbaan waarop mijn sprinterskwaliteiten dus echt niet tot zijn recht kunnen komen (wat leidde tot jammerlijk verlies van de wedstrijd).

Toen ik na middernacht op mijn fiets stapte was die bedekt met een een wit laagje glinsterend ijs. Te mooi om eraf te krabben dacht ik triomfantelijk toen ik iedereen die per auto was zich hoorde uitleven op de voorruit. Eenmaal op de pedalen piepte ik wel anders. Die handvatten... dat gaat nog wel, maar dat zadel zeg!

Maar goed, vanochtend wederom vroeg uit de veren om met mijn hunk-for-a-day-or-two de tennisleraar en zijn gelegenheidsmaatje te verslaan. Dat was weer goed voor wat warme vibraties. Graag zou ik dit gevoel een tijdje vasthouden. Morgen meer.

Vrijdag 9 november 2001

Regen natte sneeuw onweer en windstoten. Ja dat belooft wat het komend weekend. Ik ga een stuk of zeven wedstrijden spelen voor de 30pluskampioenschappen van mijn tenniscluppie. De partijen zijn gepland over het hele weekend, maar het zal wel weer 's avonds na elleven worden voor ik de baan op mag. Buiten wel te verstaan.

Maar :-)

de wedstrijdleiding heeft mij gekoppeld aan een hunk van nog maar net 30 én B1 status en vroeg vriendelijk of ik geen bezwaar had. Zij vond het een aardig idee de wat mindere goden (enigszins sneue C2-tjes) te koppelen aan in mijn geval een jonge B1-god om het niveau voor iedereen acceptabel te maken. Voor de goede orde heb ik nog even getwijfeld of ik dat nou wel zou moeten doen... of dat niet vervelend was voor mijn gelegenheidspartner dan... maar in gedachten liep ik al te high-fiven en te huggen na de wedstrijd en o ja na ieder mooi punt natuurlijk ook!!!

Ik hoop wel dat ze glühwein hebben in de kantine, oh nee... dat was vorig jaar vanwege het wintersportthema. Dit jaar hebben we Amsterdam als feestonderwerp. Nou ja, in de Jordaan hebben ze volgens mij ook heerlijke glühwein tegenwoordig. Moet kunnen.

Donderdag 8 november 2001

De lootjes zijn getrokken. Iedereen weet wie hij of zij heeft. De verlanglijstjes mogen op de koelkast geplakt. Ik weet nooit wat ik er op moet zetten, maar wanneer er zo'n leeg blaadje met alleen mijn naam hangt, benader ik de wereld met andere ogen. Wat wil ik hebben? Ik ben denk ik erg gelukkig, maar er zijn volgens de folders toch best nog dingetjes om te willen en anders verzin je maar iets.

Bestaat er iets als antwoord op een eeuwig verlangen? Ik hoorde hoe iemand daarover sprak alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Zij was kunstenares en koesterde haar eeuwig verlangen als bron van inspiratie en gedrevenheid. Ik werd er blij van toen zij dat zo makkelijk zei.

Ik zou meer willen lachen. Doe mij een scheetzak! En grote wijnglazen. En washandjes met van die poppetjes erop...

Ik gééf eigenlijk liever dan dat ik krijg, maar vorig jaar heb ik echt het leukste cadeau gekregen dat ik ooit gehad heb. Dat was zo'n schot in de roos en met zoveel liefde voor mij uitgezocht: Big Mouth Billy Bass - de zingende vis op het wandbord. Hij zingt, slaat de maat met zijn staart en draait af en toe zijn gezicht naar mij toe: Don't worry - Be happy.

Woensdag 7 november 2001

Gisteravond heb ik sinds lange tijd weer eens naar de radio geluisterd. Lekker is dat zeg. Ik bedoel dan luisteren naar programma's waarin iets verteld wordt, niet alleen non-stop muziek. Ik wil dat vaker doen, maar zit nu te denken hoe of liever gezegd waar?

Elke vierkante centimeter in dit huis is zo langzamerhand multifunctioneel geworden wat inhoudt dat ik nergens rustig kan zitten met mijn transistortje. En ik wil natuurlijk ook wel eens weg uit mijn computerhoekje achter de kast op de als kantoortje ingerichte overloop waar ik ook de was opvouw.

Een leuk containertje in de tuin lijkt me wel wat... als ik hem op z'n kant zet heb ik nog openslaande deuren ook! Of een grote doos van een wasmachine, waar ik dan in kan gaan zitten als ik er met een mes een deurtje en een raampje uit heb gesneden. En een brievenbus natuurlijk voor de mail. Ik zie het wel zitten hoor. Stilte uitzending! en Niet storen schrijf ik er dan op. Met een beetje goede wil past die doos precies tussen de cv-ketel, de werkbank en de koffers met zomerkleding.

Dinsdag 6 november 2001

Er bleken twintig mensen gereageerd te hebben op de vacature. Ik heb gebeld met de directeur en gevraagd waarom ik niet was uitgenodigd voor een gespek. Hij dacht dat het vanwege gebrek aan ervaring en een onderwijsbevoegdheid was. Dat kon ik snel weerleggen, maar toen zei hij dat het ook zou kunnen omdat ik geen ervaring met kleuters had.

Dat is waar. Ik ben niet opleid om met kleuters te werken. Maar juist dát leek me nou zo leuk! Die kleuters. Toen mijn eigen kinderen nog kleuter waren vond ik dat er maar een select gezelschap leuke kleuters op de wereld was. Nu had ik me verheugd op lol met andermans kinderen. Jammer jammer. Hij vroeg of ik de echte reden wilde weten, want hij deed het nu uit zijn hoofd. Ik antwoordde tot mijn eigen verbazing: "Ja! Eigenlijk wil ik het wel weten." Dus hoor ik het nog van hem, hij belt terug. Dat is klasse.

Nou ja... het zal mijn strafblad (kindermishandeling) wel weer zijn. Grapje. Als het meevalt (de ware reden) vertel ik het hier. En nu moet ik me even afreageren. Even kijken of ik nog een paar nietsvermoedende onschuldige kleine kinderen zie...

Ik was opgeleid om met wat oudere kinderen te werken. Ik heb een jongen die erg lastig was in de groep van 36 kinderen van diverse nationaliteiten apart aan een tafeltje voor mijn bureau gezet. Het klikte niet zo tussen ons. Zijn moeder vertelde op de ouderavond dat hij druk was, omdat het slecht ging met zijn zusje dat aan kanker leed. Ik schaam me nog steeds. Bevoegd was ik, maar in sommige gevallen is een beetje levenservaring ook heel nuttig.

Maandag 5 november 2001

Op een ontvangstbevestiging na heb ik nog geen antwoord gehad op mijn sollicitatiebrief voor een rentree in het onderwijs. Dat vind ik niet leuk want ik was volgens mij toch echt een heel geschikte kandidaat voor die functie. Ik ben zo flexibel als maar kan en parttime is my middle name. Een gesprek zou toch op zijn minst op zijn plaats geweest zijn.

In mijn huidige baan ondervind ik vaak dat je niet overal van op de hoogte wordt gehouden als parttimer. Veel zaken gaan langs je heen, maar ik kan niet zeggen dat dat altijd een groot gemis is. En een volledige baan is me echt te 'vol'. Op het feestje vrijdagavond waar veel collega's aanwezig waren heb ik echter wel fulltime op de dansvloer gestaan. Zo ben ik ook wel weer. Nooit te beroerd iets extra's te doen.

Helaas werk ik niet in een dansclub maar loopt wel in mei mijn jaarcontract als secretaresse af. Iemand nog een baantje voor een accurate flexible collegiale parttime duizendpoot, lief voor kinderen, goed kunnende dansen met computerervaring, leeftijd en humor geen bezwaar?

Zondag 4 november 2001

De malaise heerst. Het lijkt mij het beste de dag met keelpijn, hoofdpijn en en goed boek in bed door te brengen, maar ik moet nog wel gourmetten in Almere.

Mijn eerste euroblunder heb ik geslagen: voor mijn neefje in Almere dacht ik na tien rondjes door een afgeladen Bart Smit voor een aardig prijsje een stickerboek gevonden te hebben: Mijn (zijn) Eerste Atlas. Leerzaam en toch leuk. Dat was even schrikken bij de kassa, maar ik wist het goed te verbergen voor de lange rij wachtenden achter mij. "Ja hoor pak maar in", jubelde ik.

Prijsjes zijn in euro's lang zo aardig niet. En zo'n stickerboek is eigenlijk alleen maar leuk tijdens het plakken van de stickers. Daarna kijk je er niet meer naar om. Stomme euro's. Laat mij maar even met rust vandaag. Er lagen trouwens ook stickerboeken om Leuk en leerzaam te rekenen met euro's (6-9 jaar). Maar die vond ik stom.

Zaterdag 3 november 2001

Bij deze excuses. Ik heb 12 oktober lullig gedaan over de film Snapshots en dat is niet terecht. Ik heb hem vanochtend gezien en hij is mooi. Het verhaal is goed. De scènes die opgenomen zijn in Marokko echt prachtig. De oosterse muziek ook! En het is natuurlijk altijd weer leuk om het vertrouwde Mokum in een echte film te zien.

En ik heb uiteraard weer zitten sniffen bij een heel bijzondere ontmoeting. Want ik blijf een watje.

Vrijdag 2 november 2001

Ik moet naar de opticien voor lenzencontrole en ik mag dus mijn ogen niet opmaken. Dat is niet leuk. Niet dat die make-up veel voorstelt: een lijntje kohl en elke wimperrij twee halen met een stokoud mascaraatje. Maar het is het psychologische effect. Deze handeling verandert je van een wat sneu vrouwtje in een onweerstaanbare vamp... psychologisch gesproken. Gelukkig is het mooi weer en kan ik met goed fatsoen een zonnebril op.

Wat ook erg is: naar de tandarts zonder lippenstift. Maar het allerergste dat je als sterke zelfbewuste vrouw kan overkomen: gewoon ergens zijn, uit gewoonte aan je oor frummelen en wáááh... oorbellen vergeten in te doen! Alleen nakende gaatjes in de oorlellen. Verder niks. Brrr...

Donderdag 1 november 2001

Mooi plaatje hè? Ik probeer iets zinnigs te bedenken over wijsheid maar er komt niets. Daar kom je in sommige geestelijke stromingen heel ver mee, maar ik zit meer te denken aan: Wat zou het zijn en wie bijvoorbeeld?

Op school had ik een jaar filosofie van de heer Engelen en ik vond die man erg wijs. Ik heb een jaar lang alleen maar zitten luisteren en geen twee woorden achter elkaar gezegd. De eindbeoordeling was verrassend goed. Ik had nog steeds niks gezegd volgens mij. Ach zo'n man weet dat natuurlijk gewoon :-)

Maar ik hou er erg van te kijken en te luisteren. Gister hoorde ik hoe een collega echt een zeer groot conflict had met iemand aan de andere kant van de telefoonlijn. Hij heeft die man echt flink de waarheid gezegd, maar op een zo'n keurige manier en heel correct. Mooi is dat. Daarna hebben we wel erg gelachen.

Mijn vader zei ook nooit veel. Mijn moeder zei wel eens tegen hem "Met jou kan ik niet praten" en dat vond ik dan zó zielig voor hem. Ik denk dat hij het wel kon als hij de kans had gehad, ja en met een borrel op! Vlak voor zijn dood heeft hij ons echt versteld doen staan van zijn toespraak tot de mensen rond zijn bed. Hij had al zoveel morfine in zijn lijf dat het eigenlijk niet kon, maar hij wilde het.

Schrijf mij:     cockie@cockie.org      inhoud



Alles wat zij meeneemt is de wijsheid
(fragment)

Astrid Engels