zondag 28 mei 2006

# Stukje Osinga:

wembley
Dit is fragment nummer 7 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
De stad is al wakker. Grommende auto's en rinkelende trams vullen de wegen, fietsers wurmen zich door de gaten tussen het staal en de bumpers. De straat kent geen rust.
De tram is vol met televisies, letters vliegen heen en weer, alles beweegt, omdat niets stil mag staan. Buiten schieten de huizen voorbij en binnen de letters en de foto's. Niemand kijkt, maar ik kan mijn blik niet afhouden van de schermen. De tram kraakt en piept door de straten. Ik stap uit bij het ronde gebouw met ramen zo hoog als de bomen. Ik ga een trap af hier gaat het verder onder de grond.
Het openbaar vervoer is duur, maar Diop heeft me uitgelegd hoe je de tram kunt nemen zonder te betalen. Je moet weten op welke lijnen het kan, je moet weten op welke stations je kunt instappen en je moet goed opletten of je controleurs ziet, maar die zijn makkelijk te herkennen aan hun kleding. Ze dragen blauwe uniformen en petten. Als je goed oplet, kan er niets gebeuren. Je rijdt van de ene kant van de stad naar de andere zonder een cent te betalen.
Wanneer we weer bovenkomen, rijdt de tram door een stad van glas en spiegels. Alles is nieuw. Oude vrouwen zeggen dat spiegels ongeluk brengen, maar deze spiegelende puien tonen de rijkdom van de eigenaren. Om elk gebouw staan rijen auto's opgesteld, uitgestald als horloges op de doek van een straatverkoper, glimmend in de zon. Nooit komen ze van hun plaats, ze staan stil, leeg.
Ik stap uit en loop weg van de stad van spiegels naar de slingerende flats waar Leolo woont. Hoge, moderne gebouwen, grote grasvelden tussen de flats en overal Afrikanen, gekleed als basketballers uit Amerika, met halflange broeken en petjes die ze verkeerd om op hun hoofd hebben staan.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>






# Ik had het vrouwtje (type 'goede fee op haar retour') al eerder wat verloren rond zien schuiven maar toen ik haar op de stoel bij de trap zag zitten, begreep ik dat ze zich opgewerkt had tot vrijwilligster. Ze scheurde onze kaartjes en we mochten onze gloeiendhete cappuccino mee naar boven nemen. Ze wenste ons een prettige voorstelling.

Toen iedereen zat kwam ze de zaal in met haar handtas stevig onder de arm geklemd, ging onder het filmdoek staan en verzocht iedereen zijn mobiel uit te zetten. Ook wees zij ons op de nooduitgang, demonstreerde hoe die openging en zei erbij dat ze hoopte dat we die niet nodig zouden hebben. Weer wenste ze ons een prettige voorstelling.

De film was nog maar net begonnen, toen ze met haar hoofd om het hoekje van de deur op luide toon en met zangerig Zaans accent vroeg of het geluid goed was. Een paar mensen riepen "Ja hoor" en de meesten moesten erg lachen.

Verder werd er niet meer gelachen, want Syriana is een heel serieuze film over de handel in olie. Of moet ik zeggen de ijskoude oorlog die oliehandel heet?

We waren als eersten weer beneden en toen ik bij de bar stond kwam het vrouwtje wat aarzelend op me af: "Jij was toch in de film? Uhm... hij is nu dus afgelopen...?" Ik zei dat de film inderdaad was afgelopen en verzekerde haar dat alles goedgegaan was. Kort daarvoor waren net alle 'goeien' op dramatische wijze onploft en de lucht in gevlogen c.q. de grond ingeslagen, maar dat zei ik er maar even niet bij. Het was een prettige voorstelling.




zaterdag 27 mei 2006

# Deze donkere, natte, koude dagen voor Kerstmis zijn natuurlijk uitermate geschikt voor het kijken naar films die al wat langer op het 'must see'-lijstje staan.

In een stil hoekje van de videotheek, daar waar de echt goeie films zijn verstopt, vond ik Frida (Salma Hayek). Vol passie, werkelijk hartverwarmend. Die mag ik best vier jaar na dato nog een keer aanraden. Prepare to be seduced.

En voor nu: na kort overleg is J. op pad met koevoet en breekijzer. Sommige klussen moeten nu eenmaal geklaard worden en het zou vanochtend droog blijven... Dan is het vanmiddag wel heel lekker om naar de sauna te gaan denk ik zo. En vanavond wellicht weer een fijne film.




vrijdag 26 mei 2006

# Emmeren...

(geïnspireerd door Esther)






# "Ga je mee volgende week naar Shanana* in het Concertgebouw, dan kom ik je halen in mijn buggy". Dat waren zijn eerste woorden. Daar had ie een overstapje voor gemaakt van baan zes, waar hij aan het bowlen was met zijn zus en zwager, naar baan acht, waar mijn vriendin en ik zaten.

En we gingen. Niet in een buggy, die had panne, maar in een groene Mini Cooper.

Gisteravond, na 32 jaar, waren we er voor de tweede keer. Bij een concert van Noa en het Solis String Quartet. Ik herinnerde me de namen van componisten rondom het balkon. Mooi was het, ik heb genoten. (En ik blijf een sucker voor het Ave Maria, het allerlaatste nummer dat Noa zong, met gitaarbegeleiding van haar man. Maar dat is een ander verhaal.)


*Verrassing: ze bestaan nog! Indertijd maakten ze op Woodstock furore met: 'Let's go to the hop'. Luister nu naar hun nieuwste hit The Cat in The PT Cruiser, toevallig ook het karretje waar ik zelf alweer een aantal jaartjes in mag cruisen.




donderdag 25 mei 2006

# Rare dag...




woensdag 24 mei 2006

# Doe mij er maar een stuk of tien.




dinsdag 23 mei 2006

# Tijdens het eten hoor ik wat er op kantoor zoal besproken is.

"Ik heb hem gefeliciteerd met de prestatie van zijn oudste."
"Haha, wat grappig, moest hij lachen?"
"Nee, die man is altijd heel serieus."

De directeur van een groot bouwbedrijf is met zijn zoontje van twaalf een lang weekend naar Barcelona geweest, want het jongetje heeft met succes de basisschool afgerond.

Ik heb zo'n idee dat er nog heel veel van dat ventje verwacht wordt...






# Ik zoek iets in mijn bodemloze put, ook wel grote slappe handtas genaamd, maar mijn gedachten zijn er niet helemaal bij. Ze zijn elders. Dat doen ze wel vaker. Achtereenvolgens diep ik: mijn toilettasje (waar ik ook in ga graaien), mijn camera en uiteindelijk mijn portemonnee op, waar het eigenlijk om te doen is, want ik heb mijn rabopinpas nodig om in de cardreader te stoppen.

Ik tik rabbank.nl en constateer dat deze domeinnaam al geregistreerd is voor een van onze klanten.

Verder gaat het echt heel goed met me. Binnenkort ga ik uit en ik weet nu al wat ik aan ga doen. Ik heb mijn luchtige plannen eerst nog moeten herzien vanwege een plotseling inzettende herfst, maar ben er toch uitgekomen. Hoe fijn is dat! Nu even voorzichtig kijken hoe het met het saldo staat. Of ik er nog wel warmpjes bijzit...




maandag 22 mei 2006

# Tijdens een test op de lagere school werd me gevraagd welk dier ik zou willen zijn. Na lang denken anwoordde ik: "Een paard." Daarna moest ik uitleggen wat me daar zo interessant aan leek. "Dan kan ik demonstranten de stuipen op het lijf jagen tijdens relletjes...." (in die tijd waren er nogal veel relletjes).

Ongelofelijk. Hoe heb ik dat ooit bij elkaar kunnen verzinnen? Ik had niks met paarden en al helemaal niet met ME of politie. Mijn hartje ging toen al uit naar de demonstranten, want ik was een hippie in de knop. Vermoedelijk zei ik 'paard' uit verlegenheid en om er vanaf te zijn en ik had eigenlijk geen vervolgvraag verwacht. Dus zei ik maar iets dat er logischerwijs een beetje bij paste.... ik hou denk ik niet zo van zulke vragen.

(Hier moest ik aan denken toen ik las dat een zeearendpaar aan het broeden is in de Oostvaardersplassen. Hoe zou het zijn?)




zondag 21 mei 2006

# Ik maakte een ommetje. Het was heel stil op straat. Ik zag alleen twee vrouwen die een hond uitlieten (geen poedel) en een korfbalteam dat zich verzamelde nabij het dorpshuis. Ik wenste ze goedemorgen en een paar korfballers zeiden verrast: "Hallo Cockie". Ik heb overal mijn connecties, zelfs onder korfballers. Zij hadden me daar duidelijk niet verwacht, op hun afgesproken plek.

Op het kerkhof haalde ik oude bloemen weg van het graf van mijn schoonmoeder en harkte provisorisch het gat dicht dat de standaard van de vaas in de grond had achtergelaten. Uit de kerk klonk gezang en orgelmuziek. Ik moest bijna huilen, ik weet ook niet waarom en wilde weer gauw weg. Op de terugweg wierp ik een blik door het raam van het huisje waar mijn zoon woont in de hoop dat ik naar binnen mocht om Emma en Estée even flink te knuffelen, maar alles was nog in diepe rust. Thuis nam ik fijn een bakkie koffie en ik gaf J, die hard in de tuin aan het werk was, er ook een. Tot zover mijn spannende ommetje.

Laatst las ik ergens wat 'ommetje' in het Spaans is. Dat zag er een stuk gezelliger uit. Ik ben het helaas vergeten.




zaterdag 20 mei 2006

# Terwijl J. op zoek was naar een vlechtscherm, maakte ik in de oude schuur naast de bouwmarkt jacht op vrolijk in- en uitvliegende zwaluwen.

Eentje (die van dat spreekwoord) wilde wel heel even stil blijven zitten.






# Tsja... daar zit ik dan met mijn pas aangeschafte, kekke, ik mag wel zeggen wufte zomerniemendalletjes. Een paar kaplaarzen en een zuidwester. Dát had ik moeten doen.

Elders houden ze het ook niet droog. Dochter R. mailt: "Ik zit inmiddels op het Thaise eiland Koh Tao waar het helaas niet zo zonnig is als verwacht. We zitten namelijk net in de droge moesson, maar droog is het helemaal niet. Je kan het vergelijken met het zomerweer in Nederland: opeens is er regen en onweer die weer net zo snel verdwijnt. Waarschijnlijk heeft het te maken met een typhoon, niet skrikken, die langs de kust van China raast."

Via Skype voegt ze er, immer grinnikend, aan toe 'dat het echt van dat Tsunamiweer is'...




vrijdag 19 mei 2006

# Een foto van vier meisjes van een jaar of elf, ieder over een boek gebogen, op een rijtje naast elkaar. Vlechtjes en knokige knietjes. Een ervan is de winnares van de nationale voorleeswedstrijd geworden lees ik.

Daar heb ik ook aan meegedaan toen ik zo oud was. In de klas moesten we lezen tot we een fout maakten. Degene die dat het langste volhield werd afgevaardigd naar de voorronde.

Daar ben ik niet doorheen gekomen. Het enige dat ik me nog heel goed herinner is de jurk die ik droeg. En dat ik er alleen heen moest. Dat begrijp ik nog steeds niet goed. Waarom moest ik nou alleen? Waarom ging er geen juf, vriendin of familielid mee. Ik vond het heel eng en wist het adres ook het niet goed te vinden, de buurt was mij onbekend. Ja, dat gevoel herinner ik me nog heel goed.






# Telefoon. Ik neem op, zeg goedemorgen en noem de naam van ons bedrijfje.

"Spreek ik met mevrouw O.?"
"Ja daar spreekt u mee."
"Goed zo. Gezellig."

Mijn hersenen registreren het woord 'gezellig' en mijn haren staan overeind.

"Ik bel over de veiligheidsgids die u kortgeleden ontvangen heeft, wat vond u ervan?"

Ik heb geen idee waar hij het over heeft.

"De veiligheid binnen ons bedrijf is prima geregeld meneer, daar heb ik geen gids voor nodig en gezellig ben ik al helemaal niet."

"Ja maar daar gaat het helemaal niet over... en het kan toch nog gezellig worden...?"
"Ik dacht het niet."

Even blijft het stil. Hij neemt een beslissing. De juiste.

"Dan wens ik u nog een fijne dag."




donderdag 18 mei 2006

# Het is een mooie avond om naar De Fabriek te gaan.

The New World (Pocahontas) gaat het worden, ruim twee uur lang. Je moet ervoor in de stemming zijn, staat er. Nou dat treft. Bring it on.






# Sinds kort ben ik de trotse tijdelijke eigenaar van servicefiets nr.2, beschikbaar gesteld door rijwielhandel Dral. Nooit eerder is deze eer mij te beurt gevallen. Er zijn er zes in totaal: zeer gewild onder de Oostzaanse bevolking, dus altijd uitgeleend.

Hans is een heel sympathieke fietsenmaker. Heel lang ook. Ruim twee meter. Zijn tweelingbroer Pieter is ook fietsenmaker en heeft een winkel in het aanpalende dorp. Dat is toch gauw zo'n vier meter fietsenmaker in de nabije omtrek.

Gistermiddag kwam ik mijn fiets ophalen. Die had ik maandag ter reparatie gebracht. 'Piept en slingert', stond er op de werkbon. Remmen, versnelling, wielen, en crankstel waren door een medewerker grondig nagekeken. Nadat ik afgerekend had en naar huis reed moest ik constateren dat mijn fiets nog steeds hevig piepte en slingerde. Ik keerde terug. Hans himself maakte een korte proefrit en bevestigde dat zonder aarzeling, zij het een beetje beschaamd. Toen mocht mijn rijwiel nog een nachtje in de werkplaats blijven en ik kreeg de knalgele servicefiets mee naar huis.

(Ik wil um houwe.)




woensdag 17 mei 2006

# Een paar tuinen verderop schieten twee broertjes om de beurt een bal tegen de schutting en bespreken daarbij de kwaliteiten van Amira, het stoere meisje dat sinds kort in onze straat is komen wonen. Met name haar traptechniek dwingt respect af en verdient een demonstratie.

"Kijk... jij trapt dus zo", zegt het oudste knulletje. Ik hoor de bal zacht terugkaatsen. "Maar Amira, Amira die poeiert!"

Van het geweldige werkwoord poeieren dus. Ik weet niet of het als zodanig is opgenomen in Van Dale. Van Dale online is weer eens offline.




dinsdag 16 mei 2006

# Ik had wondertieten gekocht bij Blokker, maar na het uitpakken en proberen vond ik ze zo vreselijk eng, brrr net kipfilets. Dan maar geen wondertieten. Maar ruilen was niet toegestaan, "is onhygienisch mevrouw", en nou zit ik er een beetje mee.

Dus in de aanbieding: natuurlijke beha voor de perfecte borsten die u altijd al wilde hebben:

Zonder schouderbandjes
Zelfklevend en zelfsteunend
Gemaakt van een speciaal ontwikkelde siliconengel die voelt en beweegt als echte borsten
Met voorsluiting voor het opheffen van uw decolleté
Creëer verschillende maten en hoogten van uw decolleté door de cups dicht of ver uit elkaar te zetten
Wasbaar en herbruikbaar
Dé veilige, natuurlijke en goedkope manier voor perfecte borsten.

Wacht eens even... ik kan ze natuurlijk ook oranje schilderen en er iets gaeks mee doen. Het kan tegenwoordig niet gaek genoeg, toch?




zondag 14 mei 2006

# Het slonzige vrouwtje stond stil en knielde naast een poedeltje dat ze aan het uitlaten was. Ze pakte zijn kop en draaide het snuitje richting een schutting met daarop drie identieke postertjes van een breed grijnzende Danny de Munck.

Daarna draaide ze het snuitje weer terug, hield het nog even met beide handen vast en keek het beestje vewachtingsvol aan.


Update:Yak was toch aan zijn CD bezig en maakte van bovenstaande tekst een uiterst sfeervol, Spinvisachtig muziekstuk.




zaterdag 13 mei 2006

# In het Concept lab op de Fiat 500 site kun je héél leuk spelen met kleuren en sports- en lifestyle accessoires. En dan denk ik toch snel: Hebbuh, zo'n klein, lief, zelf ontworpen karretje!

En voor wie het allemaal wat te snel gaat:
stampa + taglia + incolla




vrijdag 12 mei 2006

# De energie van de dreun tegen mijn hoofd heeft zich kort daarop gemanifesteerd als eyeopener.




# Drie kratjes lege flessen pasten precies achterin de auto. Met flinke kracht duwde ik de achterklep naar beneden. Met het wegtrekken van mijn hoofd was ik helaas een fractie van een seconde te laat. En nu heb ik een deuk in mijn voorhoofd, precies bij de haargrens.

Ik schrok echt heel erg, want tussen het bloed dat ik stelpte met een nat washandje zag ik weefsel... ik moest meteen aan Jacky Kennedy denken, die in een dramatische reflex na het fatale schot over de achterklep van de limo dook om het braintissue van haar man te redden. Dat wist ik nooit. Ik dacht dat ze wilde vluchten. Ik zag het laatst pas, in de reconstructie van Peter R.

Uitvoering forensisch onderzoek heeft uitgewezen dat het materiaal in mijn washandje uit een afgeschraapt stukje huid bestaat. Een zeer doeltreffende peeling.

Oke. Dan ga ik nu maar weer eens even wat boodschapjes doen. Heel voorzichtig. En geen grappen over een helm a.u.b.




donderdag 11 mei 2006

# Ik heb zojuist een prachtige Pink Lady gekilld en gevierendeeld:

In het dieet dat ik volg is sprake van een 'veilige vrucht': een vrucht naar keuze die je altijd bij je draagt in geval van hongersnood of erge trek in marsepein of oude kaas om maar een klein voorbeeldje te geven.

De appel is mijn veilige vrucht. Vond ik wel lekker makkelijk.




woensdag 10 mei 2006

# De he-le ochtend bleef hij in onze buurt met zijn knetterende grasmaaier. Op die manier kregen mijn getergde oren nog geen rust. (Let vooral op de tekst op zijn rug...)

Deze hebben we net op tijd voor z'n voeten weg kunnen plukken.




# Tony Levin speelt basgitaar met hulsjes van zo'n tien centimeter lang aan twee van zijn vingers. Daarmee plokt hij tegen de snaren. Dat is een fascinerend gezicht: zo'n grote, dunne, kale, rockende man met van die plokkende hulsjes en dat had ik niet willen missen.

Wanneer ik de zaal verliet om even aan de teringherrie die de band produceerde te ontsnappen, keek de man uit het voorprogramma, die in het halletje achter twee cd's rustig zat te wachten, me steeds even hoopvol aan. Hij glimlachte, ik glimlachte terug en liep snel door naar de toiletten of langs de portier naar buiten. "Ik kom straks weer terug hoor", zei ik tegen de portier. Dat mocht. En glimlachend trok ik de loodzware zaaldeur weer open.




dinsdag 9 mei 2006

# Ondertussen, in de tuin van de buren: hohoho...




maandag 8 mei 2006

# De vakantie zit erop en straks mag ik weer naar mijn werk. Net heb ik een foto genomen van de bak ellende die ik achterlaat. Wanneer ik thuiskom reken ik op een explosieve uitbarsting van vreugde.

Tot vanmiddag.

update: trieste mesembryanthemum
           blije mesembryanthemum




zondag 7 mei 2006

# De iele, ontluikende twijgjes bezwijken bijna onder hun veelbelovende fullcolour labels. Tijdens het planten haal ik ze eraf.

ribes nigrum leivorm
wisteria sinensis prolific
rubus malling promise
rosa violetta

vieze handen




zaterdag 6 mei 2006

# Van de schoonheid en de troost:

op de fiets door het Oostzanerveld naar Purmerend en aldaar onverwacht een paar bloedmooie laarzen scoren. Flink afgeprijsd.

Fotoreportage voorzien van tekst, inclusief opname van laars met behulp van zelfontspanner.




vrijdag 5 mei 2006

# Cobra
The colour of freedom
Mannetje met de zon
Karel Appel, 1947






# Dit wordt een goor en schokkend postje.

Gisteravond, in de Vlaamse editie van 'Met het mes op tafel', vroeg de presentator zijn drie kandidaten naar een ander woord voor piemelkaas.

Pie-mel-kaas. Ik had er nog nooit van gehoord en had dat graag zo willen houden. Dat synoniem (niet minder weerzinwekkend) wist ik dan weer wel en met mij nog een deelnemer aan deze uiterst beschaafde quiz.

De presentator verontschuldigde zich en vroeg begrip voor zijn situatie... hij was niet degene die de vragen had bedacht en kennelijk had hij ook niet de moeite genomen ze vantevoren even door te lezen. Tot overmaat van hilariteit las hij de opmerking voor die als aanvulling op het juiste antwoord op zijn vraag- en antwoordkaartje stond vermeld: "Niet te verwarren met het materiaal dat door vulkanen wordt uitgespuwd. Dat wordt magma genoemd."

Goed. (Begin juni ga ik trouwens een week naar Sicilië, maar dat heeft hier eigenlijk ook helemaal niks mee te maken.)

Fijne dag nog.




donderdag 4 mei 2006

# Net op tijd voel ik iets onder de zool van mijn blote voet. Ik geef het een tikje met mijn grote teen,

kijk...

en slaak een gepaste kreet.






# Ik zag mijn weg versperd door drie zomers geklede meisjes. Ik keek ze op de rug. Samen hielden ze een reddingsboei vast, waar ze ongetwijfeld olijk doorheen keken. Pal voor hen opgesteld: een cameraploeg. Dat zou zomaar wel eens een reclamefoto voor Zeeman kunnen gaan worden.

Remmen was zinloos. Op skates en flink op snelheid kost zo'n actie een aardig aantal meters. Waar zijn die meters als je ze nodig hebt? In een fractie van een seconde besloot ik nog iets dichter te naderen, vlak achter de meisjes van het pad te stappen en in hetzelfde tempo een aantal passen door de berm te rennen. Dat lukte vloeiend.

De cameraman, die het allemaal wat te laat in de gaten had, riep me: "Whow, res-pect!" na, waarop ik minzaam even mijn rechterarm ophief. Ach, het was niets.

Ik rolschaats al vanaf mijn prille jeugd jongens, mij vang je niet zo gauw. (Het kleine meisje in het midden, tussen mijn grote zus en haar vriendin in.)

Wat ook leuk was geweest: als ik met mijn armen vooruit tussen de meisje door in de reddingsboei gedoken was, en daarmee als zegekrans triomfantelijk met mijn armen ten hemel dwars door de set verder was gereden.

Maar zulke dingen bedenk je pas later.




woensdag 3 mei 2006

# Met een zwierig gebaar veeg ik met de mouw van mijn kamerjas een laag stof van een kastje. De prille ochtendzon legt genadeloos de uiterst zwakke constructie van mijn huishoudmanagement bloot.

Straks komen mijn twee beste vriendinnen. Ik ken ze al sinds onze schooltijd en ze zijn me heel erg dierbaar. Al die tijd ben ik lekker de jongste en nu dus officieel grootmoeder (en zij nog lang niet). Zometeen ga ik ze vol trots kleine Emma laten zien.

Toch eens vragen of zij dat ook doen, dat met die kamerjas. En of ze nog tips hebben voor de ramen. Regelmatig lappen ja. Duh. Wacht. Even de gordijnen dicht.




dinsdag 2 mei 2006

# Het gebruik van wattenstaafjes is omstreden en wordt afgeraden door KNO-artsen. In plaats van het reinigen van de gehoorgang zou het een verstopping veroorzaken.

Dat gegeven wil maar niet tot mijn oren doordringen. Wanneer ik onder douche vandaan kom is er een schreeuw om wattenstaafjes. Mijn gehoorgangen kriebelen en giechelen net zolang tot ik even licht met zo'n stokje tot ze ben doorgedrongen. Ik ben een wattenslaafje.




maandag 1 mei 2006

# Op het gekwetter van vogels na is het er stil. Kalm wandelend geniet ik van die rust en de bloemies. Maar niet voor lang. Een langharige gedaante graast zich krakend een weg door het struweel.

Er zijn er meer. Ik realiseer me: dit is landgeitenland. En hij is de baas.






mail ~ inhoud ~ lijstje ~ kiekjes