Zaterdag 15 mei 2004

# In het kader van het Oranje Handschoenen Project liepen we vandaag van Bergen aan Zee naar Bakkum, met een kleine tussenstop in Egmond. (Over de tussenstop zal ik morgen wat vertellen. Anders wordt het zo rommelig.)

In totaal fotografeerde ik negentien oranje handschoenen. Ik denk erover hier mijn beroep van te maken. Dat ik in opdracht van anderen of van mezelf over stranden ga lopen, uren en uren, en dan dus die oranje handschoenen fotografeer.

~ Van wie zijn ze geweest?
~ Onder welke omstandigheden zijn ze in zee beland?
~ Was dat als paar of als eenling?
~ Welke route heeft de ander in dat geval afgelegd?
~ Op welke kusten hebben ze al gelegen?
~ Waar zouden ze nog heen willen?
~ Willen ze iets uitdrukken met hun houding op het strand?
~ etc. etc.

Enkele objecten uit de verzameling: 1, 2, 3, 4, 5, 6 (zelfde al 1, maar nu met zeilbootje en horizon), 7.

De rest is te bezichtigen op aanvraag. Wat ik zei: negentien in totaal. Liever verliet ik met een even aantal het strand (maar dat is natuurlijk weer zo'n gevoelsdingetje dat ik los moet laten).

Geen gekke score. Een perfecte dag.
(Ja, ik had een beetje meer naar links moeten gaan staan, maar toch...!)







Vrijdag 14 mei 2004

# Absoluut een hoogtepunt!

Het ziet ernaar uit dat mijn site vandaag meer dan 600 bezoekers zal mogen ontvangen. Uit al-le hoeken van de wereld. En dat zijn geen mensen die op het wonderschone postje hieronder afkomen...
Hoe het precies zit, durf ik niet te onderzoeken.

Ik ben er niet blij mee.







# Vandaag heb ik drie broeken kunnen kopen. Ik ben behoorlijk blij. Twee moesten achterblijven in de winkel, want zij moeten zoals gebruikelijk een stukje ingekort.

Eentje past. Dat is raar en komt nooit voor. Maar weet je? Het ligt niet aan mij, maar aan al die andere rare broeken in de wereld, want zie het label aan deze laatste broek:

Normaal dus. Ik. Niks mis mee.







Donderdag 13 mei 2004

# Ik was supporter bij een G-voetbaltoernooi en stond achter het doel van deze nr. 1.

Op de foto is te zien dat deze stoere keeper binnen luttele seconden weer een onhoudbare kogel om zijn oren zal krijgen. Zijn ploeggenoten gaven hem overal de schuld van. Zelf sprak hij geen woord, maar bleef stoïcijns voor zich uit kijken onder zijn roodgekleurde schedel.

Hoewel 'mijn' jongens er lustig op los scoorden had ik erg met hem te doen. Hij deed me denken aan Pierke van De Vliegende Panters (waar ik helaas nul komma nul informatie meer over kan vinden.)







# Een paar dagen geleden hebben we een boom geplant. Vanaf het moment dat ik hem zag staan in de kwekerij ben ik een beetje gek op dat boompje. (Als het ooit nog eens zover met me komt dat ik ga praten met bomen is hij de eerste die het te weten komt.)

Het is een 'Rode Treurbeuk op stam geënt' volgens het prijskaartje dat aan zijn fragiele stammetje hing. Hij staat op een omstreden plek in het kleine tuintje bij de voordeur. Ooit stond op die plaats een berk, maar dat was een doorn in het oog van de buren, omdat de blaadjes over de erfafscheiding hingen en kleverige rommel op hun auto lieten vallen. Ja, het heeft ons heel veel moeite gekost die blaadjes daarop te trainen. Maar zonder dollen: de berk liet 'plots' het leven...

Nu hebben we dus de klein blijvende treurbeuk, waarvan de blaadjes heel sierlijk alleen naar onze kant treuren. Hee psst, ik ben een beetje fliefd.







Woessdag 12 mei 2004

# "MEREL ROZE STUWT PRIJS NIEUWE REVU NAAR RECORDHOOGTE!"

Ze is het dubbel en dwars waard natuurlijk, maar toen ik eenmaal bij mijn fiets het bedrag nog eens rustig naar guldens omrekende vond ik het wel wat veel. Toen er op de cover ook nog eens een adviesprijs van 2,40 euro bleek te staan, heb ik het verschil bij de kassa na lang praten terugbetaald gekregen.

Maar u bent gewaarschuwd. Ze gaan voor woekerprijzen over de toonbank.

Schrale troost: a.s. zondag is het weer moederdag.







# Mijmer doet het professioneel.
Neneh soms vaak.
En ik sinds kort.

Nog niet zo heel lang heb ik de strakke afspraak met mezelf dat ik 's morgens vroeg, indien mogelijk, de polder in ga om een stukje 'hard' te lopen. De rugproblemen zijn voorbij en ik voel me een zeer gelukkig mens terwijl ik voortsjok en af en toe een stukje wandel. Ik luister naar de vogels, kijk naar de natuur om me heen, ontwijk enge honden maar bovenal: ik mijmer. Mijn gedachten nemen de vrije loop. Of sjokken vreedzaam met mij mee.

Bij elk bruggetje, en dat zijn er nogal wat, mijmer ik dat ik mijn etuitje met autosleutels niet uit mijn handen moet laten vallen. Omdat ik dan verder van huis zou zijn. Dat begint een dwanggedachte te worden. Soms doe ik wat rekoefeningen tegen de brugleuning en dan ga ik weer verder.

Het is fijn. Een lichte vorm van spierpijn voelt ook niet onprettig. Vandaag heb ik meer gewandeld dan gerend. Maar wel keihard gemijmerd :-)







Dinsdag 11 mei 2004

# Voor het zebrapad midden in het dorp, waar veel kinderen gebruik van maken op weg naar school, waren maar weinig vrijwilligers te vinden om dienst te doen als klaar-over. Burgemeester en wethouders hebben het bij wijze van ludieke actie een paar dagen volgehouden, maar dat was van korte duur.

Uiteindelijk werden de mannen van de plantsoenendienst bereid gevonden de klus te gaan klaren. Vier keer per dag komen ze uit een hoek van het dorp aangesneld en staan met een serieus gezicht, een knaloranje oversized jack en het spiegelei op hun post, ieder aan een kant van de straat. Ze kijken elkaar aan en geheel synchroon stappen ze de weg op om het verkeer tot stoppen te dwingen.
(Eén keer ging het mis. Dat zag ik toevallig. De ene bleef staan terwijl die andere al in actie was. Toen moesten ze giechelen.)

Maar ik denk dat het zo gegaan is:
Oke. We doen het. Maar we willen wel een auto van de zaak.







Maandag 10 mei 2004

# Gisteravond heb ik in de gracht een geheel nieuw type vogel ontdekt:

de gemotoriseerde meerkoet.







Zondag 9 mei 2004

# Wat ik heb gehad terwijl ik niks wou:

~ Gister al een bosje rozen (gelukkig niet rood) in een heel mooie kleur rose. Een bossie een bossie een bossie rose rozen. Hartstikke lief.
~ Het liefste schouderklopje ooit.
~ Een setje armbanden met de mededeling dat ze ze zelf zou houden als ze mij niet pasten. Gelukkig heb ik heel stoere knuisten die er absoluut niet doorheen gingen.

En Puck knutselt vandaag aan mijn permalinks. Spannend.

Update:Puck is klaar. Zij is best heel goed namelijk! :-)
Druk voor de grap eens op een willekeurig #...
(nee niet uitgerekend deze, zo een aan het begin van ieder stukje dus!)







Zaterdag 8 mei 2004

# Haha. Wat leuk. Koot en Bie. De zoon die getergd: Moe-derrrr...!!! zegt. (Carla en Frank van Putten)

Kijk en vergelijk.







# Wat is er aan de hand?

Op 3 mei schreef ik een stukje over de snekke typiste.

(U moet scrollen. Dat is heel lastig. Als iemand weet op welke manier ik in dit 'archaïsche' (volgens Bob) log van mij een soort van permalinkding kan inbouwen: laat het me weten!)

Sommige mensen werden geïnspireerd door dit stukje over de good old tijpmachine en in mijn reactieding aldaar gebood Jacq mij deze week uit te roepen tot 'week van de tijpmachine'. Dat heb ik gedaan, al weet ik niet precies tot wanneer 'deze week' nu precies loopt... enfin, kijk maar...

Deelnemers tot nu toe: (lijstje kan zomaar spontaan groeien)

~ Casaspider:Scheidegger
~ Jacq: Simsalabim, ik kan tijpen
~ Anneke: Toetsenbord-dyslectie
~ Odette: Tieperdepieper

én jawel:

~ Eliane: Typewriter
~ Branwen: Tieples
~ Toine: Typen als Gooly
~ Neneh: Type hype
~ Gien: Tiepmiep
~ Lijn: Een speciaal stukje







Vrijdag 7 mei 2004

# Citaat van de dag:

Ik hou er niet van als mensen over iets praten waar ze het allebei over eens zijn.

~R.







# Commercialbreak. De prachtige donkerbruine, ietwat lijzige stem van Kees Prins:

Plasklachten. Uw huisarts weet er wel raad mee.

Het rare is: hij méént het... (Ik denk teveel Jiskefet, dat zal het zijn.)







# De wereld draait te snel of er gebeurt teveel. Ik weet niet wat het is, maar ik kan het soms allemaal even niet meer bijhouden. En de stapel oude kranten is natuurlijk ook alweer de deur uit.

Heb ik laatst nou écht een keer gelezen (alleen de kop dan...) dat er een turncoach is, die illegaal de toestellen doorverkoopt?

Dat je aan komt rennen voor je oefening op de bok en dat er dus inene helemaal niks meer staat. Als je mazzel hebt nog een plankje om af te zetten, en een mat.
Dat vereist dan inene wel zeer veel improvisatie van zo'n turnmeisje.

En ik vind turnmeisjes altijd al zo zielig.

(Ja het is heusch waar.)







Donderdag 6 mei 2004

# Even na middernacht zat ik te wachten tot de bioscoop uitging. In het doodstille straatje had ik de auto zo geparkeerd dat ik zicht had op de uitgang. Ze zou bellen als ze de bus zou missen, maar ik dacht ach, zo'n meisie alleen... ik ga er alvast heen. Het duurde wel wat langer dan ik dacht en bovendien had ik gezegd dat ze moest blijven zitten tot de knipoog. Ik zat lekker naar een muziekje te luisteren, het maakte niet uit.

In mijn spiegel zag ik een man uit een café komen, woest onverzorgd uiterlijk (lang haar, dikke buik, veel kettingen) duidelijk onder invloed. Er stopte een auto met een vrouw achter het stuur en het was de bedoeling dat hij zou instappen. Maar dat deed hij niet. Hij kwam woedend op mij af en zei dat ik daar weg moest. Gelukkig had ik de deuren op slot en ik riep door het raampje waarom? Hij schreeuwde: Omdat ik het zeg en je moet geen ruzie met me krijgen....

Ik reed een paar meter vooruit. Hij stapte naast de vrouw in de auto en terwijl die mij passeerde gooide hij even keihard zijn portier tegen de deur waar ik naast zat.

Ben je geschrokken? Ja.
Heeft je auto schade? Nee. Ja. Bij nader inzien een pit en een kras.
Heb je zijn nummerbord? Nee, want ik was zo geschrokken en voor ik kon kijken waren ze de bocht al om.
Zou je willen dat je een Hatori Hanso zwaard had en Black Mamba heette? Ja!







Woensdag 5 mei 2004

# Uit de serie Dingen Waar Ik Spijt Van Heb:
de niet-genomen foto....

Op Koninginnedag zag ik in een betrekkelijk stille Amsterdamse straat, parallel aan het Vondelpark, een dolblije Japanse familie bestaand uit moeder, vader en twee kleine kinderen lopen. De vader droeg een felgekleurde pluchen Nemo in zijn armen van bij benadering anderhalve meter doorsnee.

Ik was zo moe van het lopen, dat ik te beroerd was om mijn fototoestel tevoorschijn te toveren. Maar ja, daar heeft u nu verder ook niks aan.

Iedere vorm van informatie over het wel en wee, eventuele woon- of verblijfplaats van deze familie en het nieuwe huisdier is uiteraard van harte welkom, want het zit me gewoon niet lekker.







Dinsdag 4 mei 2004

# Enkele dagen geleden scharrelde ik ter gelegenheid van een heuglijk feit door de gangen van de UvA.

Kennelijk was ik niet de enige.

Nahja... iedereen heeft recht op zijn eigen heuglijk feit.







# 's Morgens vroeg is het lekker rustig in de klas. Vanaf een uur of acht druppelt men binnen en gaat fijn wat voor zichzelf doen. Iemand zet de cd-speler aan en binnen korte tijd humt iedereen tevreden mee. De juf betrapt zichzelf erop dat ze achter haar bureau heen en weer zit te wiegen tijdens het hummen.

Fuck what i said it dont mean shit now
Fuck the presents might as well throw em out
Fuck all those kisses, it didnt mean jack
Fuck you, you hoe, i dont want you back
Het is gezellig.

you hoe...


(Meer tekst, en mp3.)







Maandag 3 mei 2004

# Foutloos typen kost mij moeite. Ik wil sneller dan ik kan. Een woord als gefeliciteerd bijvoorbeeld kent bij mij zeer veel varianten. (Ik kan ze nu niet laten zien want het gaat ineens heel erg goed... als ik maar oplet natuurlijk!) Meestal staan alle letters er wel, maar zelden in de goeie volgorde.

Ooit leerde ik samen met mijn vriendin 'blind' machineschrijven. De cursus werd gegeven door een stokoud echtpaar dat met een auto vol schrijfmachines langs alle middelbare scholen reed.
Tijdens een belangrijke toets (ik geloof zelfs dat wij oefenden voor het kampioenschap record aantal aanslagen per minuut) typte één van ons beiden per ongeluk: De snekke typiste... en heeft dat met droge ogen ingeleverd ter beoordeling. Een fijn zinnetje om nooit meer te vergeten. Ik denk dat 'snekke' een heel vroege voorloper is van 'kekke'.

Later gaf het nog even stokoude echtpaar de cursus 'toetsenbordvaardigheid' maar die heb ik niet meer meegekregen. Laat mij maar lekker rommelen.

Ooit heb ik de euvele moed gehad te sollicteren naar een baan als stressbestendige tekstverwerker (snekke typiste) bij een krant. Ik had erg veel zin in werk, collega's, een eigen bureau en een computer dus ik blufte tijdens het sollicitatiegeprek dat ik 'best wel' goed kon typen. Nou, lamaarevenzien, sprak de strenge ondervrager die mij meetroonde naar een vreemde computer met reusachtig scherm. Ik sputterde dat het toetsenbord er ook echt veel anders uitzag dan bij mij thuis, maar het mocht allemaal niet baten. Ik viel keihard door de mand, met de mededeling dat fouten in de krant erg storend werken.

Corrector dan...? wilde ik nog vragen, maar stond al buiten.

Jammer.

(Voor alle eerlijkheid: andere krant. Maar wel storend, in een kop, op de voorpagina...)







Zondag 2 mei 2004

# Dit vind ik heel erg enge poppen.

Het stel op de foto is te koop bij een bloemenwinkel, maar ik denk dat er ook cursussen bestaan om ze zelf te maken.

Ik heb er hier en daar al een paar dramatisch tegen een gevel zien leunen, bedrieglijk echt omdat ze zijn uitgedost met de spijkerbroekjes en oude schoenen van de kindertjes die levend en wel in het huis wonen.

Ik schrik ervan, het went niet. Mogen die krengen weg?







Zaterdag 1 mei 2004

# In Het Parool van gister een fantastisch artikel over Bob Ross: de ultieme Zen.

(Ik moest dit artikel online kopen voor 1 euro en weet niet zeker of u dat als lezer ook op uw computer te zien krijgt via deze link. Als dat niet het geval is, laat het dan even weten, dan zal ik het u via slinkse wegen* alsnog doen toekomen.)

Daar moest ik inene aan denken, toen ik daarnet de video inprogrammeerde voor 'Cloaca' terwijl de tv spontaan aanging en Bob Ross zalvend tot mij sprak:

"We don't make mistakes; we learn to see what happens."



*) Slinkse weg: 1 - 2 - 3.







# Zo. Ik ben er weer. En... sterker dan ooit!

Met hernieuwde energie zal ik mensen in nood redden met mijn stukjes. Over de hele wereld als het moet. En last but not least en eigenlijk het superbelangrijkst: mezelf. Ach, het is een gave.

[Balt vuist. Heft gestrekte arm de lucht in. Kijkt vastberaden omhoog. Zet af met de iets te korte beentjes en de turbodijen. Woosh.]

Hey look... it's Superwoman!
(En voor mijn dorpsgenoten: Hee kijk nou... het is supervrouw!)

Zal ik meteen maar een geheimpje verklappen? Supervrouwen moeten gewoon naar de w.c. en vooral op Koninginnedag. Gister heb ik een groot deel van de dag doorgebracht in wachtrijen voor diverse damestoiletten. Het was helemaal niet zo erg als het lijkt en ik heb leuke contacten opgedaan. Veel lotgenoten wilden naar 'De Mannen', waar het opvallend rustig was. Soms werd dat oogluikend toegestaan door de diverse toiletbeheerders.







mail ~ archief ~ lijstje




Weblog Commenting by HaloScan.com