Vandaag

2birds
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
BluaP
Charis
Clockwise
Dazzonline
Dutch Curry
Ecritures
Elrado
Elswhere
Exploring Els
Fusix
Geen held
Inkt
Juul
Kruimelog
Lars
Linda's Log
Mariskarade
Merelroze
Mijn kop thee
Misdruk
Much ado...
Mvrgr.nl
Naaoomieh
Niemsz
Prolific
Puck
Racey
Rolandow
Spockspot
Suffie
Tonie's kladblok
Tussenhaakjes
Uniquehorn
Uren Dagen Nachten
Vandenb
Website4all
Werner
Westlands.org
Yannah
Zijperspace




vrijdag 31 mei 2002

# Midden op het Zuideinde werd ik in de auto op spectaculaire wijze klemgereden door iemand uit mijn skateploegje die dringend vroeg of ik nog meedeed met de Zaanse Skeelerronde ... de gek! Ik schrok me dood, maar hij heeft gelijk. Ik moet nodig weer eens wat doen met die mooie skates. Ik heb ze pas één keer gebruikt dit seizoen. Vanavond?

# Ik wil alle omkatters succes wensen en iedereen op het hart drukken: vergeet niet te stemmen voor de beste omkatter van het jaar! Ik word het in elk geval niet, want ik doe niet mee. Ikkannniekattennie.

# Aaach...verloren knuffels zoeken troost bij elkaar.
(Af te halen bij de klantenservice van de Hema Zaandam!)



# In het kader van de tuinrenovatie ga ik vandaag het schuurtje schuren... het is een aangenomen klusje en ik heb geprobeerd of dat met de schuurmachine mocht, maar het moest met de hand.

Dat betekent het einde van mijn toch al armzalige nagels! Maar mij hoor je niet, ik ben een bijtertje!

donderdag 30 mei 2002

# Heeft u hem alweer gezien? De scholier met het gipsen been die stralend verslag doet van zijn examen dat hij thuis op de bank moest maken? Hij verschijnt elk jaar rond deze tijd in de krant. Dezelfde jongen met datzelfde been, dat hij natuurlijk achter uit de kast heeft opgedoken voor het aandoenlijke plaatje. Trap er niet in!

En op de markt hangen al heel lang die kale kippen, waar laatst zoveel heisa over was... ook geen nieuws onder de zon dus. Ik heb spijt dat ik er geen gekocht heb want het lijkt me een heerlijk ding om mee te smijten of gezellig mee over te gooien op het strand. Een ideaal huisdier eigenlijk.


woensdag 29 mei 2002

# Wahahaha... Serena Williams in Roland Garros outfit, met scheenbeschermers?



# De dode boom is afgezaagd en in stukken weggevoerd ter versnippering. Het kleine stukje tuin van twee bij drie meter waar hij stond is veranderd in een puinhoop. Diverse ideeën voor invullig van het braakliggende terreintje zijn serieus overwogen, maar we zijn eruit: gras! Het wordt een simpel stukje gras. Geen rotstuin, vlonder met losse potten of zitformatie. Gras it will be en ik heb er opeens erg veel zin in. Ik wil dat gras liefst meteen, maar eerst moeten er weer schuttingen worden gezet en nu we toch bezig zijn laten we alles maar even ophogen...

Gras... ik zie krijtlijnen, doeltjes, tennisnetten, een hangmat, paardebloemen, voorbijdrijvende wolkenvelden door mijn wimpers, maar vooralsnog veel zand, stapels stenen en nieuwsgierige buren.

# Ik heb lang gepuzzeld teneinde evenals Google een relatie te kunnen zien tussen de verschillende resultaten van deze zoekopdracht , maar ik kom niet verder dan los zand en heel rare associaties met b.v. boekgrrls, hoortoestellen en een bangbus. Wat? Hè? Wat zeg je?

dinsdag 28 mei 2002

# Eén keer in mijn leven ben ik de straat op geweest om te demonstreren. Dat was tegen kernwapens en kernenergie, lang geleden in Den Haag. Eigenlijk ben ik maar kort buiten geweest, want ik had heel erge hoofdpijn en heb na vijf minuten fel protest de bus weer opgezocht. Daar lag ik languit op de achterbank te wachten tot aan het eind van de dag de rest van de groep, (familie, vrienden, buren, dorpsgenoten) weer terug kwam. Meer een 'lie-down' actie dus. Maar het heeft redelijk geholpen. Tot nu: Rechtse coalitie omarmt kernenergie kopt de krant.

# Van de week zag ik voor het eerst Najib Amhali op tv en ik vond hem geweldig. Hij vertelde dat hij als kind cassettebandjes moest inspreken voor opa en oma in Marokko. E-mail bestond niet en telefoneren was te duur. Hij wist nooit wat hij zeggen moest en onder dwang zong hij dan maar een liedje, een schunnig liedje want opa en oma verstonden het toch niet.

Toen mijn grote zus een jaar in Zwitserland werkte stuurde zij ons ook altijd vrolijke cassettebandjes waarop ze vertelde wat ze gedaan had. Thuis kreeg iedereen op zijn beurt de microfoon onder zijn neus en er werd verwacht dat we wat leuks zeiden. Dat lukte de hele familie aardig, behalve mij. Zus, als je gesnik hoorde was ik het, maar dat wist je wel hè?

maandag 27 mei 2002

Vol ontroering lees ik zeer persoonlijke verhalen in de logs en ik voel een ander soort emotie bij mensen die posten dat ze naar de wc zijn of naar bed gaan om bij het ontwaken te melden dat ze inderdaad wakker zijn. Alles mag.

Morgen blijft het hier denk ik even stil, want dan ben ik de hele dag weg om een aantal partijtjes te tennissen. Niet in Roland Garros helaas, maar in Schagen. Daarna nog uit eten met mijn teamgenoten om het nadere eind van de competitie te vieren. Om inspiratie op te doen volg ik vandaag tussen de bedrijven door op de buis de wedstrijden in Parijs en ik verwonder me erover dat wij van een Nederlandse verslaggever te horen moeten krijgen hoe het met Sjeng Schalken gaat, omdat hij die toevallig kan zien spelen uit zijn ooghoek terwijl wij en hij moeten kijken naar een partij tussen de onbekende Braziliaan Sa en de Australier Hewitt. 't Zal wel iets met geld en televisierechten te maken hebben, maar raar is het wel.

Ik heb nog even bij de gezinsleden gepolst voor wie ze zijn bij het naderende WK voetbal. Het leek mij wel aardig als iedereen een favoriet had om het nog een beetje spannend te maken. Volgens mij kon het de mannen geen donder schelen. "Van mij mag Kameroen winnen", zei er één. Ik ben voor de Belgen. Spanje heb ik ook horen noemen, maar zoals gezegd: het enthousiasme is weg. Vier jaar geleden zaten we nog met alle buren buiten te vechten om het mooiste plekje voor de te kleine teevee die iemand grootmoedig ter beschikking had gesteld, omdat alle grote schermen nergens meer te krijgen waren. De Wakerstraat vocht voor Oranje. Gouden tijden waren dat. De buurt zal nu wel snel verloederen door dat stomme voetbal.

zondag 26 mei 2002

Zojuist heb ik in een half uurtje de klusjes gedaan waar ik de hele dag al met een grote boog omheen loop. Ik was lekker met een dipje in een zwart gat gevallen en had nergens anders zin in.

Maar ik ben eruit. Nu alleen nog even het mandje met verstelwerk opduiken... kinderen kom kijken: mama gaat een knoop aanzetten. Het ding bungelt al een week aan mijn jas en dat is lekker om aan te frunniken, maar staat heel slordig. Iemand nog sokken die gestopt moeten worden? Schaar jullie rond de keukentafel met ranja en pelpinda's. Profiteer van deze aanbieding, het is maar tijdelijk.

zaterdag 25 mei 2002

# Ik zie het weer helemaal zitten: (heb me werkelijk rotgelachen) 't Valt wel mee...

# Zeer zelfbewust stapte Natalie Merchant het podium van Paradiso op. Ze zag eruit of ze net van de markt kwam: een zeer eenvoudig jurkje, kniehoge laarzen, een wollen vestje en een grote rode schoudertas. Ze zocht een goed plekje voor de tas, nam plaats achter de piano en begon te zingen zoals alleen zij dat kan. Door merg en been.

Veel nummers die ik op mijn persoonlijke play-listje had gezet kwamen aan bod. Op een goed moment mocht het publiek roepen wat het nog graag wilde horen. Ik durf dat niet, ik krijg het niet voor elkaar (hoorde ik iemand om een bas roepen? ;-) ) maar gelukkig scandeerde een man de titel van het nummer dat ík op het puntje van mijn tong had liggen. En Natalie deed het. Ik heb genoten tot de laatste minuut, waarin ze tulpen uitdeelde aan het publiek.

Graag had ik nog een andere dame (weblogster, roodkoperblond, Veronica-babe) ontmoet, van wie ik wist dat ze ook kaartjes had. Ik had een piepklein pakje voor haar mee (nee... geen regenpakje). Als troost en uit frustratie dat we elkaar zijn misgelopen heb ik het cadeau gedaan aan niemand anders dan mezelf. Voor haar veel liefs en een fotootje.

vrijdag 24 mei 2002

Het lag echt niet aan mij; ook het personeel van AH vond het erg 'druk en chaotisch' (persoonlijk had ik er niet alleen last van in de rij voor de kassa, maar de hele ochtend al een gevoel dat zich het best met een simpel doch veelzeggend: 'Wáááh!!!' laat omschrijven)...

Plotseling, als door een laserstraal getroffen, overspoelde mij een gevoel van kalmte. Ik keek opzij: recht in de ogen en het mooie gezicht van professor Perkamentus. Hij stond bijna levensgroot afgebeeld op een display met de videobanden van 'Harry Potter en de Steen der Wijzen' en straalde vertrouwen en kracht uit. Ik schoof een stukje op richting kassa, keek automatisch opzij en wederom recht in die ogen.

Ik ben een flink stuk terug gelopen onder het mom van 'iets vergeten'... de ogen bleven volgen. Ik weet het nu zeker: dit stuk reclamekarton evenaart de Mona Lisa. Let maar eens op en o ja: 'Take the Magic Home'.

donderdag 23 mei 2002

# Een uurtje winkelen in het centrum van het schone Z. heeft mij er weer van overtuigd wat een onbeleefd, ongeduldig en onverdraagzaam volk wij zijn.

Geval 1: Een moeder met wandelwagen wacht op afstand om iedereen de gelegenheid te geven uit de lift te stappen, alvorens zij daar in wil gaan. Mensen die ook met die lift mee willen en aan komen lopen, verdringen zich en drommen naar binnen, terwijl zij daar echt als eerste stond. Men kijkt kwaad als men een beetje in moet schikken, omdat zij en het wandelwagentje nog ternauwernood mee kunnen.

Geval 2: Een klein meisje let niet goed op waar ze loopt en koerst recht op twee vrouwen af die uit moeten wijken. "Hee, kijk eens even voor je", zegt de ene vrouw bits. De begeleidster van het meisje schreeuwt: "Even rustig hè, teringwijf."

Geval 3: Een dame in rolstoel verzucht zeer verontwaardigd dat iedereen altijd alleen maar aan zichzelf denkt en doodleuk voor haar neus gaat staan bij een marktkraam. Ik wijs haar op een set satéprikkers tussen de uitstalling huishoudelijke rotzooi en wijs op het achterwerk in kwestie, maar ze kan er niet om lachen. Ze is verbitterd en zegt dat er al teveel agressie op de wereld is. Ja mevrouw, dat is waar. Maar ik zou mijn rolstoel in haar geval zo graag uitrusten met 'James Bond'-achtige snufjes...

Positief geluid: In Dublin was ik op een openluchtconcert samen met 4499 andere mensen. Het was etenstijd en er was welgeteld één snackkar. Ik heb nog nooit zo'n lange rij mensen zonder gemopper en gezeur keurig op zijn beurt zien wachten.

# Morgen ga ik naar een concert van Natalie Merchant. Ik verheug me er erg op. Haar homepage laat zien wat een veelzijdig mens zij is.



"axis of evil"
they step up the rhetoric
prepare for more war

woensdag 22 mei 2002

# Ik heb er geen spijt van dat ik gister heel lang in de zon heb gezeten, want voorlopig is het weer knudde. Ik had misschien beter even mijn zonnebril af kunnen zetten, want ik zie er nu uit als een zware jongen in negatief.



Vanmiddag een moeilijk en heel serieus gesprek. Ik zie er een beetje tegenop. Zal ik mijn zonnebril opzetten? Gluren achter je zonnebril is fijn, maar komt niet echt betrouwbaar over hè als je binnen zit en de regen tegen de ramen slaat...

# Het was een goed gesprek. Ik heb voornamelijk zitten luisteren, want dat vind ik altijd het prettigste gedeelte van een gesprek. Ik luister graag, maar ik heb natuurlijk ook even mijn zegje gedaan en ik ben tot het inzicht gekomen dat je beter mét mensen kunt praten in plaats van óver hen.

dinsdag 21 mei 2002



Vijverbezitters eat your heart out: ik heb een originele schele, glimlachende breedbekkikker in mijn poeltje.

maandag 20 mei 2002

Ik ben in afwachting van een zoon met zijn tas, die drie dagen op voetbal/feestkamp was...(WAS!) en zet in mijn eigen huis (plek onder de son) een vers kopjuh theeeeeeeej (vrij naar Froger).

Het was hele dure thee, maar ik heb het gekocht omdat het in zo'n mooi doosje zit met mooie plaatjes en heel veel te lezen. Als ik het deksel open doe zie ik de Hibiscus sabdariffa die ik NU pas herken als de bloem van Bob zijn kop thee... nooit geweten, lekker op tijd...hij gaat alweer omkatten.

Op de achterkant: Serenity

Speak to me of serenity, of treasures yet to be found, of peace that flows like a river. Tell me of tranquil places that no hand has marred, no storm has scarred. Give me visions of standing in sunlight or the feeling of spring mist against my cheek as I live and move and breathe. Show me paths that wind through wild lilies and beds of buttercups. Sing me songs like the mingled voices of wrens and meadowlarks, the lowing of gentle cows, the soft mother-call of a mare to her colt... Find me a place in the sunlight to sit and think and listen to the sweet inner voice that says quietly, 'Peace, be still.'

~ Joyce Sequichie Hifler, A Cherokee Feast of Days

Ik ga nu een slokje nemen, dus als het hier even stil blijft...

zondag 19 mei 2002

# We waren op visite bij mijn neef en zijn vriendin en bewonderden hun nieuwe huis. Tijdens de rondleiding genoot ik van hun smaakvolle inrichting... tot ik in de tuin kwam en op de schutting een levensgrote LAAF zag zitten. Voorzichtig informeerde ik bij M. of zij die Laaf daar had geplant. "Nee, de buren" fluisterde ze verongelukt. Ze haatte het monstertje en het leek wel of hij steeds harder ging grijnzen op zijn riante plek met uitzicht over beide tuinen, pesterig met één been aan iedere zijde van de schutting.

Mijn neef beloofde dat hij met de buren zou gaan praten. Sterkte jongen... Tante heeft nog wat voor je gevonden op internet:

Spoon Merchandising : producten waarmee u zich kunt beschermen tegen het kwaad dat de naam Laaf draagt.

# The Insect Masked Fighters.

Deep in a journey into the unknown, NASA's space program tries to create a living environment on an unknown planet, unexplored planet. As the scientists search carefully into the space, they notice a planet that resembles an eye of a fly: naming it Ocelli, a word which describes the technical term of a fly's eye.

The scientists observe Ocelli with a telescope 10,000x more powerful than the Hubble, named the Molecules 350. Noticing the possibilities they embark on "Project Ocelli."

After working in Project Ocelli for approximately two years, the scientists are now ready to colonize a planet with atmospheric conditions similar to that of earths, capable of sustaining human life. So come join a group of 40 men and woman lead by one man? But can you tell us who is that man in the picture?

It's Cockie the Cock Roach.


All rights reserved.

Shit, net te laat.

Ik heb al:
- logjes gelezen,
- GeGoogled op afbeeldingen onder de noemer 'Cockie',
- heel leuk moet je ook doen!
- koffie gedronken
- en nog steeds ben ik de enige die wakker is...
- en om half elf moeten we op weg naar visite,

dus ik ga denk ik NU de mensheid redden d.w.z. wakker schudden! Bzzzzzzz.

"Only the strength and leadership of Cockie - The Cockroach can save the day!"

zaterdag 18 mei 2002

# Mijn auto is besmeurd met een half pakje boter, de rest van het pakje ligt er nog in het papier naast. Ook is er een ei tegenaan gekwakt. Luilak was vroeger vast een leuk feest...

# Toen het concert bijna afgelopen was mochten wachtende ouders even de zaal in. Mijn dochter en haar vriendin bevonden zich ergens in de zwetende massa voor het podium. Een meisje werd weggedragen. Flauwgevallen van de tropische hitte of van adoratie voor de jongens van Di Rect. Achterin de zaal was het heel donker maar wel wat rustiger.

Een heel jong meisje stond op een verhoging en leunde op de schouder van haar stevige vader. Ik vond het een mooi plaatje en ik probeerde een foto van het podium te maken tussen hen door. De man draait zich om en ik kijk recht in het gezicht van Henk Schiffmacher : tatoegekunstenaar en ter plekke door mij tot stoerste vader van Nederland uitgeroepen.




R. en vriendin hadden zich inmiddels met bezwete rode gezichten bij de stoerste moeder van Nederland gemeld en ik bood ze nog wat te drinken aan. Terwijl ik ze het gewenste drankje overhandigde, twee Breezertjes van 5 Euro per stuk... schalde ik tot hun stomme verbazing spontaan het intro van het laatste nummer mee: People try to put us down en ik zie meerdere ouders erg opleven. Het is de laatste hit van Di Rect: My generation .

Tsk... da's toevallig wel MY generation. Van The Who. En die gitaarloopjes kunnen sneller jongens.

vrijdag 17 mei 2002



Als de Nederlandse krijgsmacht nog plannen heeft België binnen te vallen moeten ze dat nu doen, want de Belgische soldaten letten mooi niet op en zitten in mijn dagboek te bladeren. Wel heren, misschien dames ook, wat zal ik vertellen. Het is geweldig weer hier en ik heb twee Wieckse Wittes op. Ik drink alleen Wieckse Wittes als het heel mooi weer is namelijk.

Het is witbier uit Maastricht maar van Belgische origine! Ik vind vooral die brede glazen erg prettig drinken... met een schijfje citroen natuurlijk! Op jullie gezondheid en goed weekend!

donderdag 16 mei 2002

# 's Avonds een rondje in de polder gelopen. Zeker geen straf met dit weer. Het moest power-walk voorstellen, maar dat is nog niet zo eenvoudig... bij R. en mij werd het meer funny-walk.

We kwamen twee kleine Schotse Hoogknuffels tegen, nog zonder imposante hoorns en erg lief. Ze staan ook afgebeeld op de plattegrond van het gebied, gezellig met zijn tweetjes (ongeveer in het midden). Heel mooi daar!



# Ho. Stop. Kink in de kabel. Belangrijkere zaken eerst en niet naar het strand nu. Later. Voorlopig moet ik het doen met de prachtige tekst van Raymond van het Groenewoud. En de goede woorden zien te vinden.

# Of er niets gebeurd is begint vandaag gewoon de week van de zee.
Vandaag ben ik dus op het strand te vinden. Kijken of de Seehund al geborgen is en het Zilverstrand weer open is gesteld.

Hier, los van het land
Los van gewicht
Laat ik me leiden

Hier, los van het woord
Dicht bij het geweld
Van alle tijden

Zo wild is je klank, zo rijk is je lied
Soms dring je tot me door
Soms hoor ik het niet

Hier, loodgrijs en grauw
Sta ik bij jou om te bekomen
Schuim, grijsgelig schuim
Wolken en zout
Reizen en dromen
Verlost van het woord, verlost van de zin
Er is geen houvast, er is geen begin

Hier, slaaf aan de rand
Zonder verstand, niets te verwachten

Zwijg, wandel en denk
Wandel, vergeet, duizend gedachten


Raymond van het Groenewoud ~ Lied van de Zee

woensdag 15 mei 2002

Geen emoties vandaag. Alleen verstand. We gaan kiezen.



Ik hou mijn hart vast...

Het voordeel van een houten hart
Je bent voorzichtiger met vuur
De splinters zijn voor anderen
Er hoeft geen slot op en is dus helemaal niet duur

Dit is mijn hart
Mijn houten hart

dinsdag 14 mei 2002

Mijn hartsvriendin van mijn voortgezette leven vertelde dat Pim Fortuyn een volle neef was van mijn hartsvriendin van de lagere school. Wij waren buurmeisjes en woonden tegenover elkaar in hetzelfde volksbuurtje. En: neef Pim kwam ook wel eens logeren!

Ik kan me er niks van herinneren, misschien was ik te jong. Best jammer, want het houdt me wel bezig. Misschien had de geschiedenis zelfs wel anders kunnen verlopen...

Ware het niet dat Pim uitgesproken opvattingen had over de naaste buurkinderen van zijn familie en om die reden niet met hen wilde spelen. Spong en kornuiten zouden nog raar op hun neus kijken als ik deze anekdote letterlijk aan de kaak ging stellen, maar ik doe het niet. Ik vind het niet netjes en je moet uitspraken niet uit hun context rukken. Zaak gesloten.

maandag 13 mei 2002

# Tuut tuut boing boing... ik kwam een voor mij heel interessante naam van een nieuw weblog tegen: Pepperdepep op het Internet.

Het blijkt een van de eerste Nederlandse webloggers te zijn. Leuk zeg. Welkom terug dan maar Ben. Is er veel veranderd?

# Hans Wiegel pleit voor verdraagzaamheid en respect in de politiek en gebruikt daarbij een voor mij tot nu toe onbekende uitdrukking:

"Neem er gerust de tijd voor om de mensen van de kandidatenlijst van Fortuyn na de verkiezing beter te leren kennen. Ga elkaars nieren maar eens proeven."

Ik moet onmiddellijk denken aan dr. Hannibal Lecter in 'Silence of the Lambs':
with some fava beans and a nice dry Chianti...

brrr.

zondag 12 mei 2002

Ik heb het geprobeerd mam, maar je zult het met de foto moeten doen.



Er was braderie in het dorp, en heel de wereld was uitgelopen om dat mee te mogen maken. Ongelooflijk. Ik ben maar gauw naar mijn moeder gevlucht. Het was heel gezellig. Samen hebben we nog even staan snotteren voor de foto van pa. Mijn moeder vertelde, dat ze wel eens tegen hem praatte. Ik vroeg wat ze dan zei. "Nou gewoon, dat ik al zo'n tijd alleen ben".

zaterdag 11 mei 2002

De Recreanten van Karel Gomes zitten op een bijzonder goed gekozen plek aan het meer (Floriade) te genieten van de zon. Ieder op zijn eigen wijze.

Ik voel me zo zoetjes aan een professioneel recreant. Het wordt weer eens tijd voor nuttige dingen. Ik ga de handen laten wapperen. (Niet te hard, want mijn hennatatoeage die een dame gister zeer kunstig op mijn rechterhand heeft aangebracht en twee weken zou blijven zitten is al bijna niet meer te zien.)




cockie@cockie.org
inhoud