Dinsdag 16 maart 2004

# We gingen naar Egmond om een frisse

bril te halen (onder invloed van storm en zeemist!).

Maar in de duinen was het weldadig.
Ik zeg: Zet jij die omgevallen krokus even rechtop, dan maak ik een foto van een dappere, fiere krokus op het duinpad. Fotogenieke manipulatie. Mag best.

# Vannacht om vier uur ging de telefoon. Mijn eerste gedachte in zo'n geval gaat uit naar mijn moeder. Er is iets ergs gebeurd. Teveel woorden. Ik denk direct: mijn moeder is dood. Ik spoed me naar het apparaat dat ik niet zo snel kan vinden in het donker. Neem op, zeg hallo en hoor klik. Verbinding verbroken.

Daarna ging er een eend op tilt. Die zette in met keihard snateren en ging over op groot alarm. Dat doen eenden goed. En lang.

Naast mij hoorde ik zachte, geruststellende snurkjes en vanuit de dakgoot heel voorzichtig gekwetter. Later in het seizoen wordt dat het geluid van vervelende kutvogeltjes genoemd die veel te vroeg beginnen te blèren. Maar dit was precies goed.

Maandag 15 maart 2004

# Deze luchtopname van de vijver laat duidelijk zien dat de gouden rakkers er weer zin in hebben. Het voorjaar hangt in de lucht en ze voelen het. De hele winter blijven ze een beetje versufd in de blubber op de bodem, maar nu liggen ze al bijna alweer in formatie te wachten op commando's. Duik, spring, apport. We gaan er binnenkort weer tegenaan met keiharde trainingen en een wervelende show. Het worden er alleen een beetje veel. Iemand een emmertje goed afgerichte vis?


# Dit zou wel eens een gedenkwaardig etmaal in de geschiedenis van de timmiemuziekquiz kunnnen gaan worden. Nog een uurtje of tien te gaan...

Update: de uitslag

Hoera! Zoals eerder gezegd met dank aan mijn zoon. Hij is dit nummer een keer tegengekomen in Fifa 2004.

Zondag 14 maart 2004

# Er is een logger die ik enorm bewonder om de manier waarop hij beschrijft wat hij meemaakt. En dat is niet niks.

Ooit had ik ook een heel ziek kind en ik wou dat ik toen een weblog had gehad om de zaken op een rijtje te houden. Dirkie, ik zeg altijd gewoon maar Dirkie tegen het hondje van, heeft ergens in zijn log heel mooi onder woorden gebracht waarom dat zo werkt, maar ik kan het niet zo snel vinden.

Ik kan me bij voorbeeld van toen een aantal zeer pijnlijke, waarschijnlijk goedbedoelde, vragen herinneren van mensen die ik amper kende en die wilden weten hoe het ging. Die had ik dan mooi een URL kunnen geven in plaats van me geen raad te weten met mijn emoties. Misschien had ik dan niet naar de dokter gehoeven voor wat kalmerends (maar ik wil gewoon blijven functioneren!). Plus niet te vergeten alle positieve ervaringen. Die vooral. Ergens op zolder staat een doos met ansichtkaarten en dingetjes uit die tijd die ik nooit inkijk, maar niet weg kan doen.

dirkie nu

Zaterdag 13 maart 2004

# 't Is dat ik niet zo goed kan tekenen, anders zou ik u mijn verbazing schetsen. Ik ben genomineerd als bullie of the year. Geintje. Maar twee andere nominaties zijn wel degelijk een feit. Hartstikke leuk om erbij te staan en degenen die daarvoor gezorgd hebben bij deze hartelijk bedankt. Zelf heb ik niet meegedaan, want ik houd niet zo van dit soort dingen eigenlijk.

# Weet je wat lekker is? Een beschuit dik besmeren met boter en volstorten met anijshagel. Weet je wat jammer is? De beschuit is op. Cracottes met kaas smaken dan wel, maar het knagende verlangen blijft.

En dan nog wat: elke keer als ik die foto van Jim zonder kuif en als prins zie, moet ik aan een bekende, sympathieke, getalenteerde weblogger denken...

Vrijdag 12 maart 2004

# Sinds ik veilig terug ben van vakantie heb ik me toegelegd op het coconeren. Lekker gezellig thuis dicht bij kachel en pc blijven hangen, vooral niet naar buiten en maar hopen dat ik niet opgeroepen zou worden om te komen werken. Aldus geschiedde en ik vond het heerlijk.

Vanavond echter ga ik de wijde wereld in en wel naar de Human Stain (Philip Roth) die ondertussen ook ons filmhuis bereikt heeft. Ben benieuwd.

# Uit het programmablad, donderdagavond 20.40 ER:

Kovac krijft een auto-ongeluk op een spiegelgladde weg. Zijn mede-passagier, medisch student Erin Harkins, raakt ernstig gewond. Terwijl de kerst nadert moet de staf een jonge ijshockeyspeelster met een hoofdwond behandelen.

Ik denk LEKKER. Ik meld dat ik naar boven ga om lekker ER te kijken. Is goed. Zij gingen toch lekker voetbal kijken.
Elektrieke dekentje op 2, televisie ook, kopje thee naast bed, geen ER. Teletekst verzekert mij dat het voetbal uitgerekend op het net wordt uitgezonden waar de kerst hoorde te naderen met hoofdwonden. Dat klopt want ik zie een speler die zwaar kermend op de grond ligt en wat later langs de zijlijn strompelt. Nou lekker dan.

Donderdag 11 maart 2004

# Geinig hè?


Woensdag 10 maart 2004

# Automatisch had ik mijn hand naar hem opgestoken tijdens het parkeren en ik hoopte eigenlijk dat de man door zou lopen, maar hij bleef wachten tot ik uit de auto stapte. Nu herkende ik hem pas. De laatste keer dat ik hem had gezien droeg hij een pet en sportieve kleding, maar nu zag hij er vreselijk chique uit in lange jas met duur pak en stropdas; als een modeontwerper inclusief hip kaal hoofd. Ik complimenteerde hem met zijn uiterlijk en vroeg hoe het ging.

Hij had de tijd en vertelde heel lief en vol vertrouwen over zijn angst en hoop. Het begon te spetteren. Ik vroeg of hij een paraplu van me wilde lenen, maar dat was niet nodig. Hij had er geen last van en luisterde in de regen ook naar wat ik te vertellen had.

We wensten elkaar nog een fijne dag. Voor hij weer verder wandelde, aarzelde hij een moment en boog voorover om me drie dikke zoenen te geven.

Dinsdag 9 maart 2004

# Mijn moeder keek me als altijd onderzoekend aan en vond me niet bruin geworden. Ik zei dat ze ook niet gauw tevreden was en dat ik in dat geval voor niks de hele week mijn best had zitten doen. Meestal word ik steevast begroet met "Wat zie je wit" of "Ben je niet lekker?"

Zelf had ze van de cardioloog te horen gekregen dat hij niks meer voor haar kon doen. De alarmketting hing als altijd over de stoelleuning in plaats van om haar nek. Samen keken we naar een herhaling van Loenatik. Ze kende het programma niet en ik moest het een en ander uitleggen. Het lijkt wel een gekkenhuis, zei ze. Rare moeder.

# Bij de receptie stond een standaard met ansichtkaarten. De keus was beperkt; de meesten waren van het uitzicht op het dorp ver, ver beneden ons hotel. Heel origineel echter was de kaart met de twee blijde jongens, blij met elkaar en de wereld om zich heen. R. en ik werden er ook heel erg blij van en we maakten domme grappen, heel beschaafd maar toch bijna snikkend van het lachen. Deze ging het zeker worden. Ik nam er niet een, niet twee, maar een heel stapeltje. Zo leuk waren ze.

Ik ging afrekenen bij de bar en daar stond de vrouw die de hele week al een beetje chagrijnig had gekeken. Er kon geen lachje af. Toen ze mij met de kaarten zag begon ze te stralen. Het werkte aanstekelijk en ik zei lachend dat ik die Buben werkelijk heel erg goed vond. Ze vroeg verbaasd of ik ze kende, want ze kwamen uit een naburig dorp en ze maakte een beetje reclame voor ze. Werbung. Ik hoefde de kaarten niet te betalen. Plotseling sloeg de schaamte toe. Ik voelde het enorme verschil tussen haar en mijn wereld in rillingen over mijn rug trekken. Ik wist niet wat te antwoorden en mompelde dat ik ze wel camp vond.

Camp. Ich finde sie wohl camp. Dat zei ik. In plaats dat ik nou affengeil, überkek of supertoll zeg... of meer van die dingen... maar echt lekker voelde het niet meer. Ik bedankte haar heel erg voor de kaarten en maakte dat ik wegkwam.

Bij wijze van Wiedergutmachungswerbung: Die Ladiner (mit Hörprobe!)

Maandag 8 maart 2004

# De vakantie in Ortisei was fijn, al had ik wel erg veel last van hoogtevrees en een onwillig linkerbeen. De hoogtevrees kwam tot uiting op het ontzettend steile en gladde bergweggetje dat naar ons hotel leidde. Toen wij daar de eerste keer reden begrepen wij opeens, waarom het hotel eigenlijk niet zo duur was...
Het onwillige linkerbeen speelde mij tijdens het skiën parten bij het maken van een bocht naar rechts. Da ging nie goed nie. Die ski leidde een eigen leven en ik kreeg zowaar de bibbers. Bah.
Maar de terrasjes en de berghutjes waren werkelijk om verliefd op te worden. Het reisgezelschap (15 personen totaal) was geweldig en het stralende zonnetje het absolute einde.

De foto's:

~ balkon met wasgoed en vreselijk stoere kat (al zie je dat niet zo goed op de foto)
~ een van de vele gebouwen in pastel
~ schokkend, onderdeel van een etalage met miniatuurflesjes, heel eng
~ deur (met spaarpot) van kerkje uit 1793 (van binnen een en al goud wat er blonk)
~ heli van de carabinieri
~ winkel vol jezussen in allerlei soorten en maten
~ kerkhofje hoog in de bergen
~ het dorpspleintje
~ nieuwe schoenen naar Italiaans ontwerp (Diesel)
~ wintersport is afzien






mail ~ archief ~ lijstje







Weblog Commenting by HaloScan.com