~ m a i l ~
~ i n h o u d ~
~ blogroll me ~
~ f a v ' s ~


Aan Z
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
Brijnsblog
Casaspider
Charlotte
Claver
Computerblondie
Cranium
Detslife
Ecritures
Elke dag RuSt
Elswhere
Faragon
Fusix
Juul
Lars
Lijn logt
Lostboyscout
Merelroze
Micheline
Mijn kop thee
Misdruk
Mvrgr.nl
Naaoomieh
Niemsz
Noomore
Orfelio
Prolific
Puck
Tekstenuitlog
Uniquehorn
Vandenb
Webkast
Willy Dobbe
Wodka-lime
Zijperspace






maandag 17 maart

# Waar ik tijdens het eten (tijmaardappeltjes) aan moest denken:

Zoontje was heel klein en werd naar zijn kamer gezonden met een bordje eten, want volgens Ouders van Nu zou een portie van vijf spruitjes verantwoord zijn, mits opgegeten binnen een bepaalde tijd. De limiet was overschreden.

Niet kwaad, zelfs niet verdrietig klopte ik een poosje later op zijn kamerdeur om vriendelijk te vragen of het bord leeg was. Hoera! De consequente aanpak werkte. Het bord was inderdaad leeg. Er lagen vijf spruitjes op de bodem van een verder lege, hagelwitte prullenbak.

Daar moest ik als ouder van toen al vreselijk om lachen en nu weer een beetje.

# Er zaten twee oude seizoenen tegen de ramen geplakt.
Ik heb ze weggewist.
Dit is het sein. Laat maar komen die lente.

Ik probeer nog uit alle macht een dreigende oorlog en een op de loer liggende Aziatische pestgolf weg te poetsen. Maar ik denk niet dat me dat gaat lukken. Smetvrees heerst.

zondag 16 maart

# Uhm...ben ik of heb ik nu een Googlewhack?

# Met haar kleine spion en haar fiets met stoere trapbekrachtiging ontdekt Juul de Zaanstreek.

# Ik ben geboren in Zaandam en opgegroeid aan de oevers van de Zaan. Wanneer ik met mijn moeder nieuwe schoenen ging kopen bij De Zaanlandse Schoenhandel namen we het pontje dat ons voor een paar dubbeltjes van de Oostzijde naar de Westzijde bracht. Hetzelfde pontje bracht mijn moeder en mij, met een ballon aan een ijzerdraadje en een paar degelijke schoenen met spekzolen, weer terug.

Mijn hartsvriendinnetje M. en ik speelden op de kades tussen de sluizen. Dat was onze wereld. De stenen pier, die je bereikte via het trappetje naast de brug, was ons schip. De paal op de kop van de pier, met bovenin een mededelingenbord voor schepen die de sluis in kwamen, dat was onze mast met kraaiennest. Ik was de kapitein. Ik bedacht de plannen. Naast ons schip lag de blusboot, maar die kwam nooit van zijn plaats. Wij wel, wij voeren de hele wereld over en weer terug, want we moesten wel op tijd thuis zijn.

Een keer kwam een marineschip langszij en wij mochten mee in de sloep om watermonsters te nemen. Het water in de flesjes was bijna bruin. De mannen vertelden over hun werk en lieten ons ook op het grote schip de machinekamer zien. Vantevoren vroeg ik of het daar 'vies en smerig' was, maar het was er blinkend schoon. De machinist was trots op zijn werk. Wij waren blij, want we beleefden een echt avontuur.

De moeder van mijn vriendinnetje was kwaad en M. kreeg straf. Wij waren te laat thuis en we waren met vreemde mannen meegegaan. Mijn moeder maakte er niet zo'n punt van.

Het water van de Zaan stonk en schuimde. Grote witte dooie vissen dreven aan de oppervlakte. Er kwam een zuiveringsinstallatie, een gebouw met twee enorme grijze tanks die naast elkaar lagen. Wij konden ze zien door de glazen wand. Dat waren onze walvissen. Wij moesten die walvissen beschermen.

Ze liggen er nog, die walvissen. Ik zie ze wanneer ik voor de brug moet wachten. Ze doen hun werk goed, want de Zaan stinkt niet mee. En de fabrieken langs de oever maken plaats voor dure appartementencomplexen.

De vader van Freek de Jonge was dominee van de Bullekerk aan de Westzijde. Het allereerste optreden van Freek was in Zaandam. Jaren later, tijdens een try-out van een van zijn grote shows in een klein theater vol Zaankanters op de Zaanse Schans, zong hij spontaan een lied over de Zaan. Het lied stond niet op zijn lijstje en ik kan het nu ook nergens meer terugvinden.

Ik zal hier niet vragen of hij dat lied nog een keer wil zingen. Dat is meer geschikt voor de voorstelling Zaansch Veem in de Bullekerk die nog moet komen.
Ik ga op die eerste in Carré rij lekker zitten, luisteren, en ik hoop dat hij De wals van het als doet of het wandtegelgedicht Wees niet bang.

zaterdag 15 maart

# Ik pakte meteen de telefoon en toetste het nummer in dat onder het berichtje stond.

Freek de Jonge geeft een ingelaste voorstelling "Voor alle fans!" met een greep uit oud en nieuw materiaal.
De telefonist van theater Carré reserveerde twee plaatsen en vroeg waar ik wilde zitten.

"Ik weet niet. Zeg jij het maar. Wat zijn mooie plaatsen?"
"Er is nog plaats op de eerste rij. U moet een klein beetje omhoog kijken, maar het zijn prima plaatsen."
"Ja! Fantastisch!"

Op de eerste rij in Carré! Ik heb nog nooit de eerste ring gehaald, laat staan de begane grond....

Liefhebbers kunnen voor de voorstelling via de website een verzoek indienen voor hun favoriete liedje of conference.
Ik heb niets paraat. Daar ga ik over nadenken.

# Raoul Heertje heeft er ook wel eens last van: Niks.

vrijdag 14 maart

# Probeer ik de spinazie-met-ei-maaltijd een beetje te verlevendigen met een sublieme Ravi Shankar imitatie op een echte Leifheit ("prima apparaat")
is het weeeeeeer niet goed....

Voor wie het nog niet wist: Ravi is de vader van Norah Jones, maar zij wordt door hem niet als zodanig erkend.

# Vandaag is de geboortedag van Albert Einstein zag ik bij Google...

(Wie zou al die geinige dingen bedenken? Leuke job!)

De professor verklaart zijn theorie: luister.

# The Older Woman door Prol.

# De kijktip voor deze fraaie vrijdag:

vanavond doet Rowan Atkinson in Comic Relief het interview met Michael Jackson dunnetjes over. Dat zou wel eens leuk kunnen worden.

donderdag 13 maart

Ik zag de zon in het water schijnen:

Mooi! Spreekwoorden kijken met Pieter Brueghel.

woensdag 12 maart

Beste mensen van de Palthe Stomerij,

Ik heb de broek met nummer 20614 uit het rek getrokken en meegenomen. Ik had hem bij afgifte al betaald. Hij zou na twee dagen klaar zijn maar dat was niet zo. Toen ik vervolgens op de afgeproken datum kwam, was de broek nog steeds niet klaar.

Vandaag stond ik voor de derde keer in de winkel. Ik denk dat jullie de deurbel niet gehoord hebben en heel hard aan het werk waren gezien de stoom en herrie die er door het gangetje naar de wasserij de winkel in geblazen werd. Daar durfde ik echt niet door.

Ik vind het wel best zo.

Cockie.

dinsdag 11 maart

# College Oostzaan eerste slachtoffer oorlog Irak.

# Ik heb gestemd op Bart Heller maar achteraf pas wat info over hem opgezocht.

Misschien had ik dat beter iets eerder kunnen doen, gezien de reactie van P. Nus... (soms kun je nog beter gewoon Cockie heten.)

# Diverse knappe jonge mannen vertellen Misdruk over de lente.

Hoe doet die vrouw dat ?

maandag 10 maart

# Hoera! Het gaat beter met mijn oude moedertje. Ze was in november jarig, maar te ziek om dat te vieren.

Vandaag kregen we deze uitnodiging:

# Gedurende de tijd die ik nodig heb om met mijn vriendinnen alle hiaten in ons leven bij te kletsen, krijgt mijn computertje het niet voor elkaar mijn C schijf te defragmenteren.

Hij is zelfs maar tien procent opgeschoten. Sukkel.

zondag 9 maart

Ongeveer op deze plek stond onze tent eens tussen de bomen op het mooiste plekje van Kamp Bakkum. Ik weet niet wat er uit de grond gestampt gaat worden. Ik houd het nauwlettend in de gaten de komende tijd.

Wel kan ik melden dat de elkaar concurrerende strandtenten Zeezicht en Albatros alweer in opbouw zijn. Vorig jaar werden beiden gesierd door vuurtorens van diverse proporties. Ik ben benieuwd wat er dit seizoen verschijnt om elkaar op vriendelijke wijze de ogen mee uit te steken.

Er stond een ijskoude wind, maar een jongetje was onverstoorbaar bezig met het bouwen van een kasteel aan de vloedlijn, met een gracht tot aan de golven. Hij is door mij tot held en ridder geslagen, want zelf vond ik het na vijf minuten strand nodig om in De Jutter te verdwijnen en had daar graag bij de open haard onder genot van diverse consumpties willen blijven zitten tot aanvang van de lente.

Maar de plicht roept: de wedstrijd, bijna derby: OFC (de rechtsachter is een bikkel) - IVV *) en de vijftiende verjaardag van mijn nichtje.

*) update: Roodpetje was er ook.

zaterdag 8 maart

# Zippin' up my boots...

zingt een zware stem onder de douche. Iemand die duidelijk erg veel zin heeft in de zaterdagavond en op zijn gemak voorbereidingen aan het treffen is.

Ik kende die regel tekst niet, maar weet wel meteen dat het vervolg

goin' back to my roots, yeah

moet zijn. Ik probeer me te herinneren wat ik dan altijd in plaats van dat eerste stukje heb gezongen.

# In het kader van de nationale vrouwendag nemen alle vrouwen van Nederland hun man vandaag mee naar het prijzencircus van V&D. Er stond een rij van twintig meter feestvierders voor de kassa bij de huishoudelijke spulletjes (waar anders nooit iemand staat). Gelukkig hadden ze geen ijsblokjesvriesvakdingus dus mochten wij (mijn man en ik) meteen weer weg. Goed man.

# Enige winkels in de passage zijn samengevoegd en verbouwd tot Casino. Maar eigenlijk is het helemaal geen stijlvol Casino, het is een zielige gokautomatenhal. Het zieligst was een man die in zijn eentje op een soort tribune in een bingoinstallatie naar een scherm zat te kijken waar de nummers op verschenen. Maar ook de andere verdwaalde mannen die her en der op krukken hingen en knoppen indrukten straalden weinig vreugde uit.

Wij waren van plan om niet te moeilijk te doen en al het losse geld uit onze portemonnees in de apparaten te gooien, maar zelfs dat lukte ons niet. Wij hadden problemen met het licht en nog steeds met een vlotte herkenning van het eurokleingeld. Als we eindelijk dachten dat we het goede muntje in de daarvoor bestemde machine gooiden, rolde dit weer met dezelfde vaart in het bakje waar eigenlijk de jackpot in behoorde te rammelen.

We gaven het op, wensten de portier een fijne avond en mopperden dat er niet eens meer echte eenarmige bandieten bestonden, maar alleen maar stomme apparaten met drukknoppen.

vrijdag 7 maart

# Ondertussen, boven het bed van mijn dochter...

# Update: Vanavond ga ik niet naar Thomas van Luyn. Het theater meldde via de voicemail dat de voorstelling niet door gaat. Die Van Luyn zal toch niet bij voorbaat de tent in de hens gestoken hebben?

Het alternatief is: naar de fillum.

# Vanavond ga ik naar Thomas van Luyn. (Hij deed o.a. Gerard Joling, Paul Rosenmöller, Gerard Spong, Rudi Carell in Kopspijkers.)

Zelf zegt hij over zijn nieuwste programma Kijk mij:

Wees er voor mij. Hou van mij. Lach om mij. Ween voor mij. Bid voor mij. Werk voor mij. Bewonder mij. Vecht voor mij. Neuk met mij. See me, feel me, touch me heal me.

Anders kom ik bij je langs en steek ik je in de fik.

Liefs, Thomas
Ik zit in het midden van rij 1 dus er wordt nogal wat van me verwacht...

donderdag 6 maart

Ik kan geen bab meer zeggen maar een bordje boerenkool gaat er wel in en om 18.30 uur Marloes kijken op RTL4. Yes!

woensdag 5 maart

Hij heeft mijn hart gestolen en ik word week als ik hem zie. Ik weet dat het niet gepast is om er lievelingen binnen een klas kinderen op na te houden, maar ik kan er niks aan doen.

Hij is autistisch. Hoort bij de groep, maar ook weer niet. Hij is een puber met een vetpuist op zijn kin, maar ook een onbezorgde kleuter. Het feit dat hij de laatste tijd een beetje doof is, isoleert hem nog meer dan normaal. Wanneer hij een antwoord goed heeft is hij erg blij, maar meestal is iemand anders hem voor, want hij reageert traag. Het duurt lang voor het aankomt. Maar meestal heeft hij het bij het rechte eind. Wanneer ik kan geef ik hem die tijd. Het allerliefste zijn de opmerkingen en geluidjes die hij in zichzelf maakt tijdens het werk. Soms raken ze mijn kant noch wal, soms begrijp ik waar zijn geest zich tussentijds mee bezig houdt.

Gelukkig heeft hij heel lieve ouders. Er is ook een aantal kinderen dat tegen de domheid van hun eigen ouders beschermd zou moeten worden.

dinsdag 4 maart

# Vroeger had ik verschrikkelijk veel last van hoogtevrees. Ik herinner me het reuzenrad op de kermis en mijn broer die NIET MOCHT SCHOMMELEN...
wat hij wel een beetje deed. Ik zal wel gehuild hebben, want ik huilde vaak.

Is hoogtevrees erfelijk? Is het te overwinnen?
Mijn vader moet er ook erge last van gehad hebben. Hem herinner ik me doodstil zittend en met zijn pet diep over de ogen getrokken die ene keer dat we een vliegreisje maakten.
Mijn oudste zoon heeft om zijn angst te trotseren een keer gebungyjumpt en ik merk dat ik nu in tegenstelling tot vroeger vrij zorgeloos in kabelbanen en schommelende skiliftjes stap.

Ik krijg het alleen nog erg benauwd wanneer de wereld plotseling schijnt op te houden b.v. bij het parkeren naast een gracht zonder hekje.

# Ik keek in de spiegel van de kapper en zag dat die een kopje heet water met een zakje bickmick thee voor me neerzette.

maandag 3 maart

Otis bedankt.
Hij heeft het weer gedaan, zoals tijdens zovele lange autoreizen. Zijn fan-tas-tische hartverscheurend mooie nummers trekken ons er doorheen. Meezingen verplicht. Inclusief de partijen van de blazers.

Maar ook Van Morrison heeft weer zijn best gedaan. Op de heenweg hoorde ik een voor mij onbekend nummer waarvan ik dacht: daar moet ik thuis de tekst eens van opzoeken: Queen of the Slipstream.

De hele week heb ik in het spoor van een man geskied (bij insiders beter bekend als Mr. Bond, vanwege zijn sprekende gelijkenis... qua skistijl) en ik voelde me dus werkelijk die bovengenoemde Queen.

Nu over tot de orde van de normale maandag. Mr. Bond is naar zijn werk, alle was is weggewerkt en ik kon nu wel eens een paar toiletten gaan reinigen... (vergelijkingen met bovengenoemde songtekst zijn hierbij uiterst ranzig).
Eerst eens een cd opzetten. Kweenohnie welke.

zondag 2 maart

Skiën is fijn. Sommigen spreken liever van 'fun'.

In mijn geval impliceert 'fijn' een aantal voorwaarden, zoals daar zijn: een niet al te steile helling, overzichtelijk, zonder kuilen of hobbels zodat ik me niet in allerlei bochten hoeft te wringen om levend beneden te komen. De sneeuw is lekker zacht, mooi plat gemaakt door krachtige monstermachines en vertoont geen verraderlijke ijsplekken. Het materiaal is in orde, de schoenen zitten eindelijk en na flink stampvoeten als gegoten. Het rugzakje is dragelijk en bevat nog enkele lekkernijen voor later, in geval van nood of plotseling optredende hevige burn-out. Die berg is gemaakt om door mij beskied te worden en ik ga het doen.

Ik zet af, glij losjes verder en absorbeer de verkregen snelheid. Ik beslis. Het moment tot het maken van een bocht is daar: het bovenlichaam onlast de druk op de knie waardoor deze ruimte krijgt om door middel van een lichte druk op de voet de buitenste ski te wenden. De andere voet volgt schijnbaar automatisch en parallel. In rap tempo volgen fraaie bochtjes. De stokken bepalen het ritme en geven het draaimoment aan. Ik ben de cadans.

De mensen die aan de voet van de berg op een terras zitten volgen mij met de ogen, stoten elkaar aan en zetten als op commando de pul bier met een klap op tafel om eensgezind te 'waven' als ik langskom [Ho. Stop. Dit wilde je niet vertellen. Je laat je weer eens meeslepen].

Ik wil vertellen over een man die wilde skiën en ik heb me af zitten vragen waarom.

Ik sta bijna op de top van een 3000 meter hoge gletsjer in het zonnetje rustig te wachten op de rest van mijn groepje dat nog her en der verspreid zit over de ankers van een sleeplift. Ik aanschouw de fijne helling onder mij en kijk links en rechts uit over magnifieke alpentoppen.

Het tweetal mannen dat schouder aan schouder uit de lift komt gegleden en enkele meters naast mij positie kiest, heeft minder tijd nodig voor vertrek. Zij wisselen een paar woorden waarna een van hen zich doelbewust losmaakt en schuin naar beneden glijdt. Hij kijkt niet achterom maar roept eentonige klanken die weerklinken via een luidspreker die hij op zijn rug meedraagt.
De tweede man volgt onmiddellijk en skiet een beetje ineengedoken en vrij statisch verder tot een commando dat lijkt op: "En hoog!" klinkt, waarna hij zich iets opricht en een bocht maakt. Hij draagt een hesje met op de rug de letters B L I N D. Ze gaan hard en al snel verdwijnen ze uit mijn zicht.

Ik ben stomverbaasd. Ik heb even daarna een halve seconde geprobeerd te skiën met mijn ogen dicht, maar dat is doodeng. Ik voel me klein in mijn onmetelijke bewondering.

zaterdag 1 maart

Vandaag zijn we teruggekeerd van een fantastische wintersportvakantie.
(Het moge duidelijk zijn dat we niet op het ijs zijn geweest.)

Morgen meer, nu eerst slapen.


De Razende Bol