Vandaag


2birds
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
BluaP
Charis
Dutch Curry
Dazz
Ecritures
Elrado
Elswhere
Exploring Els
Fusix
Geen held
Inkt
Juul
Linda's Log
Mariskarade
Merelroze
Mijn kop thee
Misdruk
Much ado...
Naaoomieh
Niemsz
Orfelio
Peentje
Prolific
Puck's Podium
Rolandow
Smoel
Suffie
Tsja
Uniquehorn
Uren Dagen Nachten
Vandenb
Website4all
Werner
Westlands.org
Yannah
Zijperspace
Zlavanaph



Zondag 17 maart 2002

Gisteravond wilden we de film Kandahar zien in het filmhuis. Toen ik de kaartjes wilde afrekenen bleek dat we deze gratis aangeboden kregen vanwege de manifestatie Zaanstad Bekent Kleur. Helemaal niet verkeerd dus.

Het zaaltje was warm en vol en voor ons zat een man (te maffen), die heel erg naar oud zweet stonk. Dat was meer een ernstig geval van Meurend Zaanstad bekent geur.

De film zelf werkte erg vervreemdend. Een beetje confuus zocht ik na afloop het toilet op, alwaar een vrouw opgelucht tegen me aankwekte. "Nou dan mogen wij hier niet mopperen he?" Nee mevrouw, maar u gaat wel voor uw beurt.

Het was heel gezellig in het filmhuis en er stonden verder nog interessante dingen op het programma, maar we hadden beloofd een bezoek te brengen aan het café van de Kade, omdat daar niet helemaal toevallig een geweldige, ons welbekende barman stond die avond. Na een babbeltje met zijn aardige bedrijfsleider, stonden wij echter snel bovenaan de gastenlijst voor een bezoek aan de grote zaal. Louter met behulp van een glimlach passeerden we de indrukwekkende portier voor een kijkje bij de Loco Loco Disco Show (Tip: Kies geluid #1!!!) die op het punt stond te beginnen...

Voorafgaand aan deze ervaring dansten we fijn op de 'Sexmachine' van James Brown, en kwamen helemaal lekker op dreef tijdens 'Respect' van Aretha Franklin. Zij werd echter schaamteloos onderbroken door de heren Loco. Een melig stel, maar goed voor onbezorgde lol. De discoversie van 'Dont't leave me this way' van de Communards hebben we volgehouden, we voelden 'The Brandnew Day' van Diana Ross wel degelijk, maar tijdens 'Waterloo' van Abba hebben we het veld geruimd.

Een handdruk met een paar euro's en we mochten er weer uit van de portier.
Beetje vreemde avond, een poco loco, maar het was wél fijn!

Zaterdag 16 maart 2002

# Ik vraag deskundige familieleden welke zangeres het liedje
"From Sarah with love" zingt, dat ik al drie dagen niet uit mijn hoofd krijg.

"Sarah, en ze is Duits."
Heh?
Dat wist ik niet.
Uhm. Tolle Sachen!

# Speaking of the devil... Het NHD plaatst vandaag dit artikel pal naast een stuk over een toerende freakshow:



Deze man heet Enigma: een met puzzelstukjes volgetatoeëerd lijf voorzien van hoorntjes. Zeg nou zelf...

Vrijdag 15 maart 2002

# Eyeopener...
Nou dit is 'm dan, mijn nieuwe paarse bril modelletje "Bitch".
Ik kan nou niet zeggen dat ik het scherp zie zitten.
Een beetje dubbel.
Maar ik heb hem gelukkig alleen maar "op zicht".
Ik zie nog wel.




# Hihi. Boven de krantenfoto van de verongelukt kijkende roodbesmeurde Pim staat met koeienkopletters: "Kok demoniseert mij".

In gedachten zie ik Kok om het geheel te vervolmaken met uiterste precisie twee omgekeerde ijshoorntjes op de schedel van Pim drukken, twee passen achteruit zetten en tevreden knikken. Sweet dreams.

Donderdag 14 maart 2002

De hele dag staren deze ogen mij vanuit de krantenbak aan...
(noodzakelijke verklaring: die krant krijgen wij omdat mijn zoon bezorger is).
Mooi verhaal over een fotograaf die op zoek is naar diezelfde ogen en ze na zeventien jaar terugvindt...

Een hele tijd geleden zag ik een heel mooi interview "Beautiful Losers" met Leonard Cohen en Marian Faithfull. In dat programma sprak Cohen de tekst "A Thousand Kisses Deep" recht uit zijn hart. Vannacht moest ik daar om een of andere duistere reden aan denken. Mooie man. Mooie teksten.

Een andere mooie man gaat vanavond beginnen met 'een cursus warm en koud, voor zowel de maaltijd als tussendoor.' We hebben het hier over salades en ik wacht vol spanning af :-)

Woensdag 13 maart 2002

# Normaal gesproken draag ik roze konijnenpantoffels wanneer ik achter mijn pc zit, maar vandaag zijn dat de Verse LX W Silver Sensifit skischoenen van Salomon. In de uitverkoop gekocht voor de wintersport van volgend jaar, maar ze moeten ingelopen worden. Het went al, maar ze doen ook een beetje pijn en maken erg veel kabaal, vooral bij het traplopen.

# Mijn neef stuurt me altijd allerlei internet-ongein, maar zijn inzending van vandaag kan ik goed gebruiken. Ik wilde namelijk wel meedoen met de paaseierenknutselactie van Elisa, maar ik wist niet zo goed hoe het moest... Hoe maak je een paasei?

Dinsdag 12 maart 2002

Ik fluisterde deze voetballende varkens wat tactische aanwijzingen in hun oor.
Die rechter (spits) gaat straks een penalty nemen (hard in de de kruising).
Die linker vindt dat best goed bedacht van mij.

Maandag 11 maart 2002

Ik lap de ramen en mijn buurman ook. Hij en ik zijn het erover eens dat het hoog nodig is. Hij zegt heel serieus dat er zwarte korreltjes kerosine op de ramen zitten... ik val stil. Zo heb ik het nog nooit bekeken. Wat moet ik zeggen? Of zal ik nu heel ijverig de black box in de tuin gaan zoeken met de schoffel?

Zondag 10 maart 2002

Zo. Dat was me het familiedagje wel. Het was fijn iedereen weer eens te zien en te spreken. Vroeger dacht ik dat we een heel grote familie waren, maar het is bij nader inzien best wel een klein dierbaar groepje zeg.

Mijn kleine nichtje waar ik vroeger zo verschrikkelijk gek op was (ik haar tante van 10 jaar) is nog steeds erg lief en heeft zelf ook al twee schatten van kinderen. Mijn zwager, de jubilaris, sprak een woordje dat niemand goed verstond, maar desalniettemin erg ontroerde.

Thuisgekomen even kijken of er nog nieuws uit logland is:

Actiereactie en Puck gaan dus echt (een tijdje) stoppen... jammer maar alle respect!
Prolific en Uniquehorn zijn vernieuwd en zien er erg fraai uit.
Werner gaat 'Smack the Pony' kijken om zeven uur. Goed plan!

Zaterdag 9 maart 2002

Niet helemaal fit, (teveel wijntjes na de 'wilde mix' gisteravond)(wilde mix is tennis met wilden) maar wél op karakter alweer een uurtje gesport. Ik weet niet of dat verstandig was. Ik lees nu een recept in de krant over "Snoekbaars met piercing". De zere oogjes heel goed focussend blijkt daar "Snoekbaars met spiering" te staan. Allebei niet lekker. Brrr.

Maar er moet wel doorgefeest worden dit weekend. Er valt heel wat te jubelen, zoals daar zijn: mijn nichtje en schoonzus die verjaren, mijn oudste zus en zwager die hun huwelijksverjaardag vieren en mijn computercluppie , dat haar vijftienjarig bestaan herdenkt. Bij dat laatste kan ik helaas niet aanwezig zijn, want ik kan niet overal tegelijk jubelen jammer genoeg. Dus vanaf deze plek: hulde! (Dat mag je zeggen in dit geval.)

En dit is hem dan: mijn zwager, kunstenaar en levensgenieter, die het al heel lang met mijn zus uithoudt... In het geval van de reuzenlibelle moest hij van mij 'lachen, stilzitten en vooral niet bewegen' (maar hij wist niet dat ze heel gemeen kunnen bijten).



In het geval van mijn zus durf ik hem niets aan te raden hoor... (ow... geintje hoor zus, ik mag toch nog wel op je feestje komen hè?)

Vrijdag 8 maart 2002

"Bonk! Brroemm Miljaar! Knots Eeeeeek!! Kraaak Splash Krrtsj Vaoem Blam Flits Einde"

De nieuwe Suske en Wiske mogen er in 'de Europummel' dan een beetje moderner uitzien en gebruik maken van e-mail om zich uit de nesten te werken, ze zijn nog steeds erg leuk!
Goed voor veel Glim Grijns Grinnik en Gniffel !!!

Donderdag 7 maart 2002

# Storm, regen, stevige verkiezingsklappers: niets van deze ellende deerde mij bij nacht en ontij. Ik lag voorzien van zaklantaarn bijna stiekem, maar erg lekker te lezen onder mijn dekbedtentje.

Ik lees een bijzondere 'doktersroman' (Het bezoek van de lijfarts - Per Olav Enquist) en het werkt erg verslavend. Ik denk dat ik vannacht de vakantiewekker uitklap voor voortzetting van het feestje, zo rond een uur of drie. Stel je voor dat ik niet vanzelf wakker word. Een gasbrandertje naast het bed, kopje thee, klein kampvuurtje, een stel haringen door de vloer (ho, niet overdrijven)... maar wel lekker verder lezen.

Nu overdag nog de luikjes open zien te houden.
Douchen. Koffie.
Nee.
Koffie. Douchen.

En zoiets lees je dan VANDAAG in de krant... ik stel voor dat we het opnieuw gaan doen.


# Bij Juul kwam ik een testje tegen: Which Doc Marten are you...

Eigenlijk moet ik andere dingen doen, maar testjes zijn veel belangrijker...
Ik kan me wel vinden in de uitslag en ik denk dat ze heel leuk staan bij de paarse bril die ik misschien ga kopen... (wacht even, dit moet een teken zijn) de bril die ik dus moet kopen.

Purple Shimmer

I'm the purple shimmer Doc Marten...
I'm a little spunky, definitely fun,
and I like believing in fantasy

Woensdag 6 maart 2002

Een jeugdfoto van twee lieve kleine zusjes...
Rowena is dood. In stukken gesneden. Het andere meisje leeft nog, maar is lichamelijk mishandeld en waarschijnlijk getuige geweest van de gruwelen rond de dood van haar zusje. Geestelijk al in stukken.

Moe in de gevangenis ('zeer gestoorde persoonlijkheidsontwikkeling') en pa ('mogelijk iets met kinderporno') voeren verbeten strijd over wie het kind verder mag opvoeden. Goeie vraag. Wie zal er voor Rochelle gaan zorgen?

Dinsdag 5 maart 2002

# Hier moet je zijn voor plaatjes van Babes m/v!!!!

# Een orakel uit het hoge noorden filosofeerde
(ja, dat doen orakels natuurlijk ook wel eens):

I feel very young,
when seen at the right moment
Is there ever a wrong moment I ask...


Ja man! En die laatste momenten worden talrijker!
Maar het was wel weer even lachen. Een goed moment dus :-)

Van iemand anders ving ik op: dat

Een mens niet eeuwig bescheiden dient te zijn, en altijd moet zeggen wat hij/zij denkt. Niet altijd rekening hoeft te houden met de gevoelens van de ander, niet nadenken "Wat zou hij/zij zeggen als..."

Ik wou dat die nonnen op mijn lagere school me dat stiekum ingefluisterd hadden! Maar een mens is nooit te oud om te leren. Ik zal het voor de grap eens proberen vandaag. Op school mocht je vroeger godverdomme je bek niet open doen.

Zo, het begin is er.

En oja, op de kleuterschool heeft zo'n mens me op mijn vingers geslagen toen ik een puzzelstukje had gevonden dat kwijt was en waar klassikaal naar gezocht werd. Ik had het al lang in mijn zak, maar durfde het niet te geven... zij beweerde dat ik het mee naar huis wilde nemen. Takkenwijf.

Hij gaat lekker...

Maandag 4 maart 2002

Mijn zoon ontvangt geregeld e-mail van zijn leraar Engels en is daar erg blij mee... ("Ik word gek van die vent").
Nou, dat was in mijn tijd wel anders hoor jongen: wij moesten onze briefjes nog met een pen schrijven en stiekum aan elkaar en helemaal met de hand doorgeven zonder dat die vent het zag! Dat waren nog eens barre tijden.
Maar eerlijk is eerlijk: ik ben blij dat ik mijn eigen reactie op het gedicht "The road not taken" niet in een literatuurmap hoeft op te bergen zeg! Vooral het zinnetje "Bij voldoende tijd..." vind ik erg grappig.
Welke zichzelf respecterende deelnemer aan de tweede fase (boordevol ingewikkelde keuzes) heeft tijd over en hoe lang doet een mens erover iets zinnigs over dit gedicht te kunnen zeggen. Een heel leven?

"Zeer geachte leerlingen,

Afgelopen vrijdag hebben we afgesproken dat we opdrachten 1 t/m 5 van hoofdstuk 16 uit het katern "Globetrotter" thuis zullen doen. Ik wil van jullie hebben de uitwerkingen van opdrachten 4 en 5. Dit mag je per e-mail doen, maar ook gewoon op papier aan me geven. Iedereen moet dit doen (in verband met de slu regeling), dus ik ga bijhouden wie van jullie het heeft ingeleverd. Inleveren uiterlijk 15 maart a.s.

Tijdens de les van afgelopen vrijdag hebben jullie de opdracht van hoofdstuk 14 over de Fens gedaan. De uitwerkingen heb ik nagekeken. Bij voldoende tijd konden jullie het gedicht van hoofdstuk 15, "The Road Not Taken", bestuderen. Hieronder wat informatie over het gedicht. Ik raad jullie aan deze informatie samen met de tekst van het gedicht en je eigen reactie op te bergen in je literatuurmap.

The main idea of the poem is how difficult and how important choosing is because choosing one thing always means excluding the other alternative. The poem is set in a wood but we are not told where and when. The I-person must make a decision, decide which way to go. The poet feels sorry he cannot travel both and be one traveller. He keeps the first road for another day but is realistic enough to doubt if he should ever come back. Stanzas 2 and 4 tell us that the I-person takes the road less travelled by. This choice made all the difference."

Robert Frost (1874–1963). Mountain Interval. 1920.

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Zondag 3 maart 2002

Vanavond languit op de bank:

Ned. 3 - 18:20 - 18:27 De achtertuin van Jan Wolkers
Jan Wolkers op ontdekkingstocht in zijn eigen tuin. Als hij vertelt over de natuur wordt wat gewoon is bijzonder, wat klein is groot en wat lelijk is mooi.

19:00 - 19:24 Smack the pony
Doon MacKichan, Fiona Allen en Sally Phillips zijn voor het Nederlands publiek wellicht nog onbekende namen, maar in Engeland zijn deze dames razend populair. De dames worden gezien als de nieuwe generatie 'French and Saunders'. Samen vormen zij Smack the pony: het eerste geheel vrouwelijke komieken-ensemble. Stijlvol, origineel en ongeremd werken ze in hoog tempo een veelvoud aan korte absurde sketches af. Meedogenloze femmes fatales, gestoorde New Age-therapeuten en overenthousiaste kunstschaatsers trekken in de sketch show aan het oog van de kijker voorbij.

20:25 - 20:49 Waardenberg en de Jong
Na hun afscheid in het theater besloot het duo Waardenberg en De Jong gezamenlijk door te gaan op televisie. In acht afleveringen van 25 minuten tonen Martin van Waardenberg en Wilfried de Jong hun verschillende kanten. Net als in hun periode op toneel is de humor afwisselend ruig en schrijnend, felrealistisch en vervreemdend. In iedere aflevering zitten verschillende korte scènes, voornamelijk op locatie gedraaid. Het uitgeleefde echtpaar Jan en Lien toont de uitzichtloosheid van een futloos huwelijk. Waardenberg en De Jong bezoeken voor het eerst een sportschool met iets te zware apparaten, als hooligans hangen ze lusteloos rond op een kale vlakte tot ze een geparkeerde auto zien staan. De Picobello BV is vermaard om de kordate oplossingen voor ontstopte spoelbakken. Het is stevige slapstick, gespeeld in het normale leven. Ondanks de onverwachte situaties die Waardenberg en De Jong ons voorschotelen, weten ze de karakters geloofwaardig te houden. Hoe bizar ook, je zou de gespeelde mensen uit de serie op straat tegen kunnen komen. Big Terminal keert een aantal weken achtereen terug in de serie. Waardenberg en De Jong lieten zich met zes andere mensen 100 dagen opsluiten in een huis in Almere. Camera's registreerden het gedrag van de groep: acht terminale patiënten moeten het met elkaar zien te rooien. Wie blijft er als laatste over in Big Terminal?

maar NU eerst naar buiten! Dat is goed voor me.

Zaterdag 2 maart 2002

Eigenlijk had ik best naar de weblogmeeting willen komen maar mijn helikopter stond met panne.

Waar was ik dan wél gisteravond? Ik had aangeboden mijn dochter te vergezellen naar streetdance-les en mee te doen wel te verstaan. Ze wilde afhaken omdat haar vriendin niet kon en mijn aanbod werd tot mijn grote verbazing aanvaard. (Ik rekende op een: "Tsss... doe effe normaal' voorzien van een blik zoals alleen zij dat kan :-)).

Ik ging dus vol vertrouwen mee. Na vijf minuten intensieve streetdance heb ik het opgegeven en ben het propvolle zaaltje swingend uitgeslopen. In mijn haast zag ik nog wel net die blik maar ik kon het echt niet bijbenen hoor. En daar stond ik dan; weer terug op straat, een beetje zenuwachtig te ijsberen en me te verbijten. (En dit was dan mijn spreekbeurt over de oorsprong van de streetdance.)

Vanavond gaan we naar Sjaak Bral. Geboren en getogen Hagenees. Hij speelt "Hurken in de berm" en dat gaat over vakantie. Hij vouwt de wegenkaart open, neemt vijf keer dezelfde rotonde en komt terecht in de file van het grote en kleine vakantieleed. Ik kan me er wat bij voorstellen, heb er zin in en gepaste voorpret.

Bij ons begint het leed bij de bediening van de knopjes van de airco. Vervolgens rijden wij als ik even niet oplet en de chauffeur eigen initiatief vertoont ook steevast een grote stad in (b.v. Londen) waar we niet moeten zijn, omdat dat "toch op de borden staat..." wat NIET HETZELFDE is als richting Londen. Met veel vernuft en weer helemaal bij de les loods ik ons meestal weer keurig uit zo'n prachtige stad, maar het wordt een knarsentandende traditie... Laatst nog. Op de terugweg uit Frankrijk. Wij krijgen het voor elkaar i.p.v. doodgewoon de A-zoveel naar Utrecht te volgen op een onbewaakt moment over een B-weg langs het fraaie Brabantse dorp Biezenmortel te koersen. Biezenmortel. Je moet er geweest zijn.

Vrijdag 1 maart 2002

Na na na na, c'mon baby
Na na na na, yeah it's crazy

Een prachtige dag, maar ik ben meteen getroffen door een ernstige vorm van voorjaarsmoeheid! Het enige zinnige dat ik gedaan heb tot nu toe is een kaart kopen voor mijn neef die vandaag officieel het ouderlijk huis gaat verlaten, omdat hij een woning toegewezen heeft gekregen.

Max, het is een Snoopy, lekker lui languit liggend op zijn eigen hondenhok en hij komt nu jouw kant op (als ik de brievenbus tenminste nog haal).

NB: Als men bij de bomen hier rechts van u over dat paadje de duinen doorsteekt ziet u het plaatje dat Bieslog afsluit. Toevallig wel mijn strand.

cockie.org

cockie@cockie.org
inhoud