Vandaag

Ecritures

Exploring Els

Fusix

Merelroze

Misdruk



Zaterdag 30 juni 2001



Veel liefs! Eefje, Tine, Irina, Sonja, Mieke, Guda, Liesbeth, Amoy, Cockie en Jaap. (And don't forget the guide. Rietzeilen. De bouten van Amoy. Het mooie weer en de lust. De foto van mij staat er 7 keer op, Irina. Toen hoorde jij pas een piep. Oostzanerveld is prachtig. IJsland is ontroerend mooi. Weldoordacht crematiebeleid. Drinkezusters. De neef voor Eef. Zeurlapjes met pastoorlulletjes. Denk om het afstapje! Volgende bijeenkomst: 15 september bij Sonja.) Doeg.

Vrijdag 29 juni 2001

Een vrouwtjesmerel heeft het voorzien op het turf dat aan de rand van de vijver ligt, als bouwmateriaal voor haar nest. Zij staat daarbij tot haar enkeltjes in het water en pikt driftig in het rond. Dan vertrekt ze met een bekkie vol over de schutting. Ze maakt er wel een rotzooitje van, maar dat is niet erg. Waar hangt die kerelmerel eigenlijk uit?

Vorig jaar heb ik geprobeerd een jonge merel te redden, die door zijn moeder in de steek was gelaten. Ik had hem buiten in een soort kooi, afgeschermd tegen vijanden en voerde hem met Liga... Het is dramatisch afgelopen, want tegen een keiharde tropische regenbui was het beestje niet opgewassen. Ik heb me voorgenomen me niet meer tegen de wetten van de natuur te verzetten. Zondag kwam ik tijdens het fietsen ook zo'n zielig vogeltje tegen, maar... blik op oneindig en doorgefietst. Rotgevoel.

Op weg naar mijn moeder werd ik op een smalle weg ingehaald door een duidelijk geïrriteerde man in dikke BMW. Waar ik op hoopte gebeurde: ik kwam hem tergend langzaam achterop rijden en stopte naast (!) hem voor het stoplicht. Mijn licht sprong eerder op groen dan zijn licht. Ik zwaaide naar hem en glimlachte. Vroeger gaf ik ook nog kushanden in zulke situaties, maar dat doe ik niet meer.

Op de terugweg heb ik weer heel langzaam gereden, maar dat kwam, omdat er een leerling-motorrijdster aan het lessen was. Ik denk haar eerste les op de echte weg. Haar instructeur zat extra breed op zijn motor en straalde iets uit tegen het achteropkomende verkeer van "durf eens dichterbij te komen en ik doe je wat'. Mooi vond ik dat. Ik vind vrouwen op een motor ook altijd erg stoer. Jammer dat ik nooit het lef heb gehad. Ik vond het brommertje op Formentera al wel geweldig! Queen of the road :-)

Mijn moeder en ik hebben weer erg gelachen. Mijn moeder omdat ze Prozac gebruikt en ik ben van mezelf altijd wel komisch. Zij is erg oud en erg vergeetachtig geworden de laatste jaren. Ze valt veel in herhalingen. In het begin had ik een beetje moeite met mijn nieuwe rol als moeder's hoeder, maar nu vind ik het prima zo. Vanochtend zei ze: "M'n geheugen wordt slecht, maar daar heb je zeker helemaal geen erg in..." Lachen! :-) Zij volgt nog wel steeds het wereldnieuws en weet dat soms beter dan ik... ik mag echt wel eens kranten gaan lezen etc. Ook wist ze te vertellen, dat Dieuwertje Blok het voor gezien houdt en dat ze Frits Spits helemaal niks vindt, omdat hij de mensen niet laat uitpraten! Zo Frits, die zit. En als je niet uitkijkt zegt ze dat gewoon nog minstens drie keer, want dat is mijn moeder! :-)

Vanavond hebben we "Friends"-avond. Soms wou ik dat ik meer kon dan alleen luisteren. Ik heb heel sterk iets Florence Nightingale's over me, wil graag iets doen opdat alles heel snel weer goedkomt en iedereen weer erg gelukkig is. Heel naïef inderdaad.

Het hele huis ruikt naar rook. Fikkie stoken is ook zó leuk! We hebben een nieuwe terraskachel gekocht. De oude Mexicaanse vuurpot is ingestort en nu hebben we een hele moderne, met glas en metaal. Mooi! Het proefstoken gaf alleen een beetje veel rook. Sorry buren.

Ik ga quiches bakken, want morgen heb ik een grootse picknick en deze bijdrage zou ik leveren. Ruikt het meteen weer lekker in huis.

R. (vegetariër) levert commentaar alsof ik een kookprogramma presenteer: "Snij het varken in stukken en werp het in de hete olie... hoor de spekjes eens tevreden knorren..." ;-) Ik kijk nooit naar kookprogramma's, behalve (ademloos) naar: The Naked Chef !

Ik dacht, dat er op Wimbledon strenge eisen werden gesteld aan de kleding... de pakjes van de dames lijnrechters...extremely horrible!!! En dan nog wijdbeens. Brrr. Het regent in Wimbledon. Geef die wijffies een vlot regenpak, for God's sake...!

Donderdag 28 juni 2001

Ik heb last van nachtdenken. Ik word wakker in de kleine uurtjes en denk na over allerlei zaken. Soms piekerachtig, soms heel creatief. Het stopt alleen niet, wanneer ik vind dat ik genoeg gedacht heb en weer wil slapen.

Vaak ga ik lezen. Ik doe dan niet de schemerlamp aan, maar ik heb voor dat doel een soort zaklantaarn uit de kampeerspullen gehaald. Dat lampje klem in dan onder mijn kin en ik richt de lichtbundel op mijn boek. Dat moet een afgrijselijk beeld zijn voor iemand die toch wakkerschrikt en zijn ogen opslaat, maar meestal gaat het goed.

Vannacht ging ik naar beneden om te zappen: Tel Sell, The Box, herhalingen van journaals etc. Vaak blijf ik hangen bij National Geographic. Een oude Alan Alda (Hawkeye uit Mash) als verteller in een interessante documentaire over Het Klooster van de Geest. Hij stelt zich beschikbaar als proefpersoon in allerlei testjes over de werking van de hersenen.

Ik verwacht dat mijn zoon elk moment kan binnenstappen. Hij werkt tot heel laat in een kroeg (hier ongeveer 200 m. vandaan) om wat bij te verdienen. Binnenkort vertrekt hij in zijn uppie voor twee maanden om in een feestkroeg te gaan werken op een feesteiland zo'n twee uur vliegen hiervandaan.

Ik hoor bekende sleutels.
"Hoi! Wat doe jij hier?"
"O, ik kon niet slapen... hoe ging het?"
"Goed."
Vol vertrouwen.

Alan Alda sluit af met: "We have to change our mind about our brain." Ik wou dat er een aan- en uitknopje op zat. Wat wel eens helpt de aandacht van het denken af te leiden is het aloude tellen. Gewoon tellen en elke keer als je de draad kwijt bent, omdat je weer ergens anders aan denkt; opnieuw beginnen. Soms haal ik niet eens de 10. Dat is mijn probleem. Ik kan niet tot tien tellen.

Volgende week om deze tijd vertrekt zijn vliegtuig. Volgende week al? 1, 2, 3, 4...

Woensdag 27 juni 2001

's Avond ben ik moe, maar erg tevreden. Heel lekker gewerkt en het eerste uitje met de personeelsvereniging staat in de agenda! We gaan een natuurgebied in en mogen opgeven of we dat per 6-persoons fluisterboot (met elektrische motor) willen of met een tweepersoonskano. Ik heb heel stoer de tweepersoonskano ingevuld en ga me vanaf nu heel erg bekwamen in het eskimoteren voor twee personen. Ik heb nog nooit in een kano gezeten!

Uit de kamer van mijn zoon klinkt Napstermuziek van lang, lang geleden - diezelfde muziek draaide ik op een pick-upje toen ik ongeveer zijn leeftijd had. Dat doet iets met je, vooral als je moe bent.

Hè, hè... het is nog niet eens 10.00 uur en ik heb er al een uurtje in de 'gym' opzitten (plus een mals regenbuitje op de terugweg). Uren wakker gelegen vannacht, maar ik hoop dat ik toch nog een beetje energie over heb, want ik wil nog veel doen voor ik naar mijn werk ga. Merelroze tipt vandaag namelijk twee leuke sites over knutselen en my all time favourite: de waldhoorn! (Die andere sites die zij in het zonnetje zet zijn natuurlijk een lachertje, maar dat zal het witbier wel weer zijn!) Goed, ik ga het gewoon proberen: de groeiende poes...

Fröbelen jullie even mee? Geen wonder dat zo'n site in de prijzen valt!

Dinsdag 26 juni 2001

Ik moest even snel een nieuw blaadje maken, want mijn oude kladblok was vol. Ik kreeg er in ieder geval niks meer op, wegens 'onvoldoende geheugen'... hè? Wat? Wie? Daarom hou ik toch juist een dagboek bij...

Het belooft een spannende dag te worden: ik hoor namelijk de oranje auto's, maar ik zie ze nog niet in onze straat. Ik ga het uitleggen. Wij kregen een brief van de gemeente. Ik citeer: "Het gemeenteriool in uw buurt wordt doorgespoten en geïnspecteerd. Bij het zien van oranje vrachtauto's in uw straat weet u dat ze in de straat bezig zijn. Er bestaat een kleine kans dat door overdruk water door de afvoer van uw wc omhoog kan komen. Wij verzoeken u de wc-pot in uw huis af te dekken en zonodig te verzwaren met een gewicht".

Ik zal het doen... maar toch hou ik er rekening mee dat Ralph Inbar vandaag een keer door de barricade breekt en triomfantelijk zijn kop over de rand van de pot komt steken.

Schitterend weer, vrije dag en lekker thuis gebleven. Geen zin in strand, terras of andere uitspattingen. My home is my castle vandaag. Lekker gerommeld aan de eigen waterkant en een paleisje opgericht voor padden en salamanders. Het wachten is op de pad die door een kus gaat veranderen in de prachtige prins. Dat zou toch niet al te lang hoeven duren... een beetje pad ziet toch meteen dat dit geen prutswerk is, maar een design-burcht. Zal me toch niet gebeuren, dat die prins zich voorstelt als 'Alexander' of 'Jan des Bouvries'... waar ben ik nou weer ingedoken... hellup... vang jij die pad effe! Mijn ridder in nood :-) Smak!

Schrijf mij:        cockie@cockie.org          home





Het Groninger Museum

Maria Roosen in Himmelb(l)au t/m 11 september 2001












































































26 juni

beloofd is beloofd...

's Avonds neemt mijn trouwste lezeres R. altijd even mijn dag door en vroeg oprecht na het lezen van bovenstaande reactie: "Wat zijn boletjes...?"

"Uhm... ik bedoelde bolletjes!" (dikkoppies)

LOL! :-)

Boletjes forever!