zaterdag 31 juli 2004



# Toen we rond middernacht thuiskwamen zat er een kikker in de kamer. Het was grappig en helemaal niet eng, maar een mens gaat toch rare dingen doen met een kikker in de kamer. Zolang hij stilzit gaat het wel, maar als hij gaat springen wil het wel eens gebeuren dat je als toeschouwer van pure schrik mee gaat springen, onder het uitslaan van kreten...

Hoe vang je een kikkert? Hij was al van de kamer naar de hal gesprongen en was op weg naar de trap, toen ik bedacht dat we nog ergens een schepnet hadden. Schepnet gehaald en in stelling gebracht in een hoekje bij de trap. Heel even blinde paniek: kikkert nergens meer te bekennen. Waarissie waarissie??? Zattie al in het schepnet. Tsk. En met een plons weer in de vijver. Einde avontuur. Weg prins.

(Heb je niet eens een foto de g? Nee mijn camera lag boven. Ik riep het wel steeds tijdens het springen...)

Moraal van dit verhaal: voor 'wildlife' hoeft je helegaar niet naar Afrika.










vrijdag 30 juli 2004



# Merkwaardig, dat je op zo'n klein, geïsoleerd eiland zo'n enorm groot gevoel van vrijheid kunt beleven. En toch zou ik er absoluut niet willen wonen. Enfin, ik was er erg gelukkig.

~ laatste koffie voor Ameland
~ topdrukte op de Boschplaat
~ hee ik hier?
~ de noordvaarder, meest westelijke punt van het eiland, en het al-ler-mooist, vooral bij eb
~ dat bedoel ik
~ bijzonder hang- en sluitwerk
~ met citroen en een wesp










donderdag 29 juli 2004



# ... en weer terug! :-)

De foto's:

~ De haven met een paars visnet, een schip met zeer bijzondere naam (kuch) en gedroogde visch.

~ Tóch nog film in het bostheater, onder leiding van de allesregelende barman van terschinskypuntnl.
We zagen The Eye en Requiem for a Dream. Onze dappere poging om Dogville opnieuw te gaan zien, vond geen doorgang vanwege de regen op zondag.

~ Strandvondsten:
Een krab verstopt zich in een hoekje van een kratje, maar ik zag um! Twee seconden later verdeen hij miraculeus onder het zand door een gat in de krat.

Een geel tonnetje. De ijsman. Een leuk setje (tafel en twee stoelen).

Wit is... de kunst van het weglaten. Morgen meer! :-)










zondag 18 juli 2004



# Zeer binnenkort gaan J. en ik kamperen op Terschelling. We zullen ons (als ieder jaar) in leven houden met jutten, een brute overval op de cranberryvelden, en middels de jacht op pizza's. Tussendoor zal ik de wacht houden op het strand.

Heel erg jammer dat het Tof (openluchtfilmfestival) op het laatste nippertje niet doorgaat. Er is niets fijners dan 's avonds met je slaapzak onder je arm en een flesje bier uit het buitenbarretje in je hand neer te ploffen op de zanderige tribune in het bos- of duintheater om naar een goeie film te gaan kijken.

Dat wordt dan: kaarten, lezen en, gekluisterd aan de transistor, hopelijk een hoorspel.










zaterdag 17 juli 2004



# Ik wist niet hoe snel ik op het strand moest komen vanochtend.

En gelukkig, ze lagen er nog.










vrijdag 16 juli 2004



# In de enorme boekenkist die bij ons de deur naar het toilet half blokkeert omdat hij niet meer in de kamer mag staan, zit al sinds ik me kan heugen een album van Kuifje. Ik heb altijd gedacht dat het één van de boeken was die J. meegenomen had uit het ouderlijk huis, net zoals Karl May's Reisavonturen - De schat aan het Zilvermeer, waar zijn naam en adres in jongensletters voorin geschreven staan.

Op zoek naar het telefoonboek kwam ik Kuifje weer eens tegen (het is een geweldige rotzooi in die kist) en plotseling schoten de dollartekens in mijn ogen. Het zou toch best eens een collector's item kunnen zijn, waar door verzamelaars om gevochten wordt...

"Wat doet dat Kuifjeboek op mijn bureau?"
"Dat is toch van jou, van vroeger?"
"Het is in het Frans..."
Ja dat begreep ik ook al niet zo goed.

Dus, in mijn bezit: Hergé - Les Avontures de Tintin - Les Bijoux de la Castafiore voorzien van harde kartonnen kaft - jaartal 1963. Wie wil um? (Liefst voor heel veel geld maar als dat niet van toepassing is; wie kan ik er een heel erg groot plezier mee doen?)










donderdag 15 juli 2004



# Tijdens het hardlopen krijg ik inzichten. Behoorlijk goeie.

Ik wil niet ondankbaar zijn, het is meegenomen, maar... ik wou dat ik er maar eens van afviel. Verdulleme.

(Kijk daar heb je dat vrouwtje met die prachtige inzichten weer...)










woensdag 14 juli 2004



# Starbucks Barcelona.

Ik bestelde een Caramel Macchiato. De jongen pakte een zwarte viltstift en vroeg mijn naam. Zonder na te denken zei ik: Maria. Dat om oponthoud en misverstanden te voorkomen. En het is mijn doopnaam dus dan mag het, zéker in Spanje! (Conchita was ook leuk geweest...)

Zonder problemen krabbelde hij de naam op de beker. Ik keek verwachtingsvol rond en liet mij in een comfortabele fauteuil zakken waar ik direct weer uitveerde omdat er 'Macchiata Maria!' geroepen werd. Lekker was die!

Twee dagen later hebben R. en ik onszelf op slinkse wijze aan het in straf tempo doorwandelende groepje onttrokken om nog een keer terug te gaan. Zelfde naamroutine. We namen een Cappuccino en Frambozencheesecake met krokant caramellaagje en witte chocolade. De taart zag er lekker uit maar smaakte naar dagcrème. Verkeerde keus, bummer!

De koffie en de stoelen waren weer geweldig.










dinsdag 13 juli 2004



# Echtgenoot was de laatste tijd 's avonds vaak misselijk en lag veelvuldig met de handen op de buik behoorlijk zielig op de bank. Wij dachten dat het door een meducijn (vrij naar Pippi Langkous) kwam, dat hij nog niet zo lang gebruikte tegen erfelijk verhoogd cholesterol.

Nu blijk ik min of meer de boosdoener te zijn, via mijn liefdevol ingeschonken kopje koffie met een klontje Caribbean Gold. Gvd. Excusez.

We hebben gebeld, maar weten nog niet wat er nou precies voor rotzooi inzit, want het antwoordapparaat wist het ook niet.




# In de Retourette keek een man met gereedschapkist bezorgd naar de flabberende mond van Wally de Boom, die onder normale omstandigheden altijd "Hallo mijn naam is Wally de Boom, druk eens op de knop aan de zijkant van mijn stam" placht te articuleren.

Ik rook een aardig logje en besloot een praatje te maken met de man in de hoop hem fraaie zinnen, vol onbegrijpelijke technische details en hilarische uitspraken te ontlokken waar wel honderd reacties op zouden komen...

"Doet-ie het niet meer?"

"Nee, we gaan hem een nieuwe mond geven."
Meer kwam er niet uit. Van beide kanten niet. Ik denk dat we onze dag niet hadden, de man en ik. Om van Wally maar niet te spreken.










maandag 12 juli 2004



# Heb je ooit zoiets gezien?

Ik niet en was flabbergasted. Totaal.










donderdag 8 juli 2004



# Ik ben even weg. Adiós!

  

          Más adelante!







woensdag 7 juli 2004



# Aan de rand van het groenstrandje stond een klein jongetje uitdagend naar een bosje brandnetels te wijzen. Vijftig meter verderop riepen zijn moeder en oma vanaf hun handdoek heel hard om de beurt "Au!" "Au!".




# De states in de stats

(Het zal mijn laatste ontdekking zijn ... amazing isn't it?)










dinsdag 6 juli 2004



# Zou de rechter bang geweest zijn?

Ik snap het niet: een crimineel wiens rijbewijs is afgenomen, krijgt zijn bevoegheid terug, omdat de boef beweert dat hij geen chauffeur kan vinden... hij wordt namelijk bedreigd.

Waarom maakt die crimineel geen gebruik van het openbaar vervoer? Dat verwacht niemand. En ik kan het weten, want ik kijk altijd naar De Soprano's.




# Twee weken geleden was dit een vrolijk paars bloeiende lupine in de kracht van zijn leven.

Nu een krioelende luizenbende waar Breedster-deelnemers nog wat van kunnen leren.
Als ik ernaar kijk krijg ik spontaan heel erge jeuk op mijn hoofd.




# Als het allemaal lukt rollen morgen de instapkaarten voor de vlucht naar Barcelona uit mijn eigen printer.

En volgens stap 3 van dit fantastische systeem mag ik ook mijn eigen zitplaats kiezen...

laat ik eens gek doen: de cockpit :-)










maandag 5 juli 2004



# Mooi billboard:




# Aan de overkant van de Twiskeweg zie ik een heel mooi billboard. Ik zet mijn fiets op slot tegen een lantaarnpaal en steek schuin over door de begroeide middenberm. Als ik de foto heb gemaakt draai ik me om en zie een man op een brommer die probeert mijn fiets onder zijn arm te krijgen. Ik ren erheen, razend:

WAT BEN JIJ AAN HET DOEN???

Ow...

met een beteuterd gezicht zet hij de fiets op de grond. Toen, zich vermannend en bijna beledigd:

Nou zeg...! (op een toon die laat merken dat ik wel een beetje in kan binden...)

NIKS NOU ZEG EIKEL, JE MOET MET JE POTEN VAN MIJN SPULLEN AFBLIJVEN!!!
Broem... weg issie. Pas als hij omkijkt zet ik mijn camera voor mijn gezicht, maar alleen om hem bang te maken. Het ding staat helaas nog niet aan.




# Prachtig voorbeeld van totaal overbodig verkeersbord met prachtige naam:

de uitholling overdwars.

Pas op! Een onbeweegbare brug! zou beter zijn, maar daar is naar mijn weten nog geen bord voor bedacht.




# Shark-alert!










zondag 4 juli 2004



# Het Droste effect (oude doos in oude doos).

(Mijn archaïsche computertje slaat steeds op tilt bij het bekijken van die moderne frutsels van Bob. Wil zelfs opstarten in veilige modus. Als ik ERGENS nerveus van word, is het opstarten in veilige modus... )










zaterdag 3 juli 2004



# Normaal gesproken ben in niet zo bang voor nachtelijk onweer en beleef hooguit stilletjes een klein angstmoment. Vannacht lag dat even anders. Ik was hardop bang. Godsallejezus. Oerknallen en allesverzengende vuurballen. Wonderlijk hoe vredig ons dorpje er nu bijligt.

Echtpaar O. zal vandaag verder strijden in een gemoedelijk tennistoernooitje waarin het de kwartfinale heeft bereikt. Eigenlijk zijn we mooiweertennissers. Ons vorige toernooi, begin maart, speelde zich af tijdens een orkaan die een week duurde. Voor vandaag zijn hoosbuien voorspeld.










vrijdag 2 juli 2004



# Ik heb mijn skates uit het stof gehaald. Mooie Bauers. Er zat zelfs wat spinrag op de tas.
Drie zomers terug was ik heel enthousiast maar daar is nu niet veel meer van over. Ik vind het een gedoe. 't Is dat het begint te spetteren... anders zou ik het echt weer een keer geprobeerd hebben, dat had ik met mezelf afgesproken.

Als klein kind kon ik heel erg goed rolschaatsen. Ik won wedstrijdjes op het schoolplein, ook van jongens, die dachten dat het door mijn rolschaatsen kwam. (Hudora? Kan dat? Of zeg ik nu iets geks? Van die dingen waar je met je eigen schoenen in moest.) Wij ruilden de rolschaatsen en weer won ik. Achteraf gezien is dat toch wel het beste dat ik ooit gepresteerd heb. De triomf.

Mijn grote zus zat op 'schoonrijden' en deed dat op een echte rolschaatsbaan met mooie jurkjes die mijn moeder voor haar maakte. Zij kon dat heel erg goed, maar het was niks voor mij. Op een dag moest ik van haar op de foto, met een paar in de haast geleende hele echte rolschaatsen met schoenen, vele maten te groot. De opdracht luidde: leuk kijken en mijn handen doen, net zoals zij en haar vriendin.... het jongetje in het midden ben ik.










donderdag 1 juli 2004



# Het verhaal van de octopus:

Ik snorkelde met mijn nog heel kleine zoontje voor de kust van Menorca. Het was spannend. Tussen de rotsen zagen wij een kleine octopus. Kleine zoontje trok een heel verschrikt gezicht, keek om zich heen en wist niet hoe snel hij het water uit moest komen.

Veilig op het strand hijgde het mannetje, dat hij heel erg bang was geweest voor een tikje op zijn schouder van een reusachtige moederoctopus...










mail ~ archief ~ lijstje


Weblog Commenting by HaloScan.com