Vandaag

2birds
Aan Z
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
BluaP
Charis
Clockwise
Dazzonline
Elrado
Ecritures
Elswhere
Exploring Els
Fusix
Juul
Kika
Kristel's Kamer
Kruimelog
Kunst & Schrijfwerk
Lars
Mariskarade
Merelroze
Mijn kop thee
Misdruk
Much ado...
Mvrgr.nl
Naaoomieh
Niemsz
Noomore
Orfelio
Prolific
Puck
Racey
Rolandow
Spockspot
Suffie
Tonie's kladblok
Uniquehorn
Uren Dagen Nachten
Vandenb
Website4all
Westlands.org
Wodkalime
Zijperspace

loglijst




dinsdag 16 juli 2002

# (Speciaal voor linke logger Gaby die wil leren lifeloggen:)

In Bataviastad hebben wij gekocht:
~ 1 Adidaspet voor R.
~ en een kitchding voor op de wc van Uni .

Verder niks. Het assortiment viel heel erg tegen. Heel erg 'over datum' allemaal.

Je kon een kalender met Jiskefetmaskers kopen voor 8 euro. Geinig he? Maar de kalender was uit 2001. De koppen blijven leuk natuurlijk.



Rijden we (toch wel afgeknoedeld na een dagje winkelen) over de dijk Lelystad-Enkhuizen huiswaarts, zegt ze doodleuk dat we nog wel even in Amstelveen verder kunnen gaan winkelen...

# Ik heb net al even zitten kijken wat ik vrijdagvond om 19.00 uur ga kijken. Dat wordt hoogstwaarschijnlijk Penguin Baywatch op National Geographic. Als dat niks is wil ik zelfs wel weer eens een keer naar Lingo kijken onder het motto 'alles wat beweegt', alles behalve SBS 6 dus.

(Ik las in de krant, dat het opgraven van de kist van P.F. live wordt uitgezonden....)

maandag 15 juli 2002

# Inmiddels hebben meer dan 2.200.000 mensen Batavia Stad bezocht...

Ik nog niet. Dat gaat morgen gebeuren. Ik denk niet dat ik het erg fijn vind in Batavia Stad, maar ik heb mijn dochter beloofd dat we er een keer heen zouden gaan. Ik heb het al drie keer uit kunnen stellen, maar nu kom ik er niet meer onder uit. En 2.200.000 mensen gingen mij al voor...

Het is morgen vast lekker rustig in Batavia Stad. Toch?



Niet meer zeuren, we're gonna shop until we drop...!

# Op het hoekje van een tafel in het filmhuis stond dit geschreven:



en aan de wand tegenover mij hing: een wonderglas.

zondag 14 juli 2002

# Mijn oude vertrouwde lekker rommelige strandtent heeft een andere eigenaar en heet nu 'Club Zand'. Ik denk dat het de bedoeling is dat het een hippe club gaat worden. Er was in ieder geval een DJ, er stonden bankstellen met kleden dus wij wiegden cool met onze voetjes mee op (even op het flyertje kijken hoor): groovy beach tunes in plenty of relaxing places! :-)
Nou ja, we zaten inderdaad eigenlijk best lekker.

Onder de kleden op de banken lagen wat jongens very relaxed lekker te pitten. Het was ook best koud op het strand ! Dat gevoel houd ik voorlopig even vast, want vanavond gaan we naar Atanarjuat, (The Fast Runner) die handelt over het leven van Inuit, de bewoners van arctisch Canada.

# Vannacht om 02.45 uur ging de telefoon. Ik sliep op zolder in de kamer er naast, maar na één keer rinkelen, een grote vloek en een blik op de wekker stond ik al naast het toestel. In die korte tijd had ik een kort lijstje namen paraat in mijn hoofd van mensen waar iets ergs mee gebeurd kon zijn. Zo erg, dat men mij daar midden in de nacht van op de hoogte moest stellen b.v. uit een ver vakantieland.

Ik nam de hoorn op, zei mijn naam en luisterde. Ik hoorde geruis. Ik vroeg denk ik wel tien keer snel achter elkaar en dwingend: "Wie is daar?", maar ik bedoelde: "Zég het nou maar!"

Mijn zoon, die ook wakker was geworden riep een beetje geïrriteerd van beneden dat het 'een flauwe grap of zo' was en bedoelde: 'hang nou maar op!'

Dat deed ik, maar vijf minuten later zakte mijn hart pas tergend langzaam uit mijn keel naar haar oude plekje.

zaterdag 13 juli 2002

# Met mijn zojuist verworven Parool fietste ik een ererondje door ons woonerfje. Dat was een beetje uit respect voor de loggers die erin beschreven worden, maar tevens omdat ik Dirk aan zag komen lopen. Hij zag mij niet, want hij loopt erg krom en bovendien zocht hij geconcentreerd naar een goed plekje om met zijn rollator van de stoep af te kunnen rijden.

Dirk is denk ik iets jonger dan ik, is geestelijk gehandicapt en woont nog niet zo lang in het gezinsvervangend tehuis bij ons in de wijk. Hij is altijd erg monter en de eerste keer dat ik hem zag riep hij hard en vrolijk: "Hallo meisje" tegen me. Ik groette terug. De tweede keer dat we elkaar tegenkwamen schudden we handen, zeiden om de beurt onze naam en hadden een gezellig gesprek. Weer riep hij luid: "Dag meisje!" ten afscheid. Sindsdien loopt hij een extra rondje door ons woonerf op weg naar zijn eigenlijke bestemming.

Maar nu had ik even geen tijd voor Dirk en ik reed een rondje in tegengestelde richting om hem te ontwijken.

Ik wilde lezen en foto's kijken!
Dag lieve Dirk, tot een andere keer.

# Kijktip: Vanavond Ned. 1 - 23.45 uur: Microcosmos.



Vijftien jaar research en twee jaar om de speciale camera's te prepareren gingen vooraf aan het filmen van insecten in een willekeurige wei in Frankrijk.

vrijdag 12 juli 2002

Krijg nou wat (dénk ik hoor, ik zeg het niet)...

Plaats ik één keer een stoere foto van mijn wettig echtgenoot op mijn site: hoor ik plotseling uit zijn mond een aantal welgemeende complimenten over mijn geliefde webloggie...

Dit kon weleens een doorbraak gaan betekenen. Ik moet dit vlammetje brandend zien te houden en ga een aantal snapshots van hem maken. Nu meteen.

Doe eens lachen! :-)

Update:
Ow dom van mij... ik word overstelpt met mail van mensen die vragen of mijn man Jean-Luca heet en een vliegtuig bestuurt....

Nee! Fout! Mijn man heet Jan-Gerrit en heeft een fiets, maar eveneens een leuk petje! :-)

donderdag 11 juli 2002

Het was druk in Rome. En heet! Gelukkig was er water en ijs!

De Palatino heeft de meeste indruk op mij gemaakt: op deze heuvel liet de keizer openbare gebouwen en representatieve stadspaleizen bouwen. Domus Augustana en Casa di Livia... en daar mag je als mens van nu ongestoord en in alle rust doorheen wandelen...

Je probeert je een voorstelling te maken van de bouw van het Colosseum en de wreedheden die zich daar hebben afgespeeld. En hoe is het mogelijk dat op het Forum Romanum nog enkele zuilen overeind staan?

De pracht en de praal van Het Vaticaan, die rijkdom, dat word je stil van. Wat een contrast. In de Sixtijnse Kapel mocht niet gepraat worden. Daar staat personeel de hele dag internationale sisgeluiden te maken... tsss.

We waren echt toerist en zijn een paar keer goed genept o.a. met de prijs van een taxi en met afrekenen op een terras zonder prijslijst. Maar we hebben geen rare souveniers gekocht. Wel heb ik mijn naam laten schilderen op Chinese wijze. Heel kunstig! De schilder snapte alleen niet goed waarom ik er perse een punt in wilde...

Internetten was beperkt mogelijk, maar je moest eerst langs 30 meter scooters. (Niet gedaan!) :-) We hebben heel veel gelopen of in de bus gezeten, maar in Villa Borghese, het park, kon je fietsen huren. Dat was fijn!

Er is meer te vertellen: over de laan uit La Dolce Vita, de prachtige winkels, de toch wel lugubere catacomben, de mensen, het verkeer, de pleinen en fonteinen, de nauwe straatjes, veel meer...

De eeuwige stad is onvergetelijk.

woensdag 10 juli 2002

Jean-Luca heeft ons veilig thuis gebracht... een cockje in de kijkpit :-)



Het was fantastisch, maar later meer!

zaterdag 6 juli 2002

# Arriverderci a tutti!



(Je eigen hartjes kun je halen bij Gien.)

# Mogen Birckenstocks mee naar Rome?
Vandaag verzamel ik spulletjes in een grote tas, want morgenochtend vroeg gaan J. en ik een paar dagen naar Rome.



Ik weet dat je niet schaars gekleed de basiliek van Het Vaticaan in mag, maar of dit comfortabele maar lelijke schoeisel de strenge controle weerstaat...?

De voorraden voor de achterblijvende kinderen zijn inmiddels ruim aangevuld. Op het wenslijstje stonden Liga's, perssinaasappelen en appelsap. Daar hoef ik me dus geen zorgen om te maken.

# Het Noordhollands Dagblad kondigt op de voorgapina een 'Speciaal' aan:
De dodelijke valkuil van seksueel genot.
Ik spit meteen de hele krant door, ik kijk op de deurmat en zelfs even buiten om te zien of daar misschien een extra bijlage beland is... niks.

Ik zoek digitaal maar ook op internet wordt met geen woord gerept over dat artikel. Geen valkuil te vinden hier.

"Het melden van auto-erotische ongevallen is een moeilijke zaak. Zoiets hang je niet aan de grote klok" zegt professor Van Lunsen in het voorstukje....

Ja dat blijkt maar weer.

Update 1: Stuk krant gevonden! In de wc... ja tuurlijk! Maar nog geen tijd gehad om het te lezen, want met de tondeuze ga ik nu het hoofd van J. voorzien van een coupe 'kort Italiaans'. Heel voorzichtig natuurlijk.

Update 2: Er staat voorgapina... ik was echt nog niet goed wakker.

vrijdag 5 juli 2002

# Ik ben weer even lekker achter mijn computertje gekropen...
pardon, ik heb op een waardig manier plaatsgenomen achter mijn teletijdmachine...



# We hebben onze dochter uitgezwaaid. Ze gaat een week met een vriendin en haar ouders mee op vakantie. Een week giechelen. Ik zal haar missen, want ik kan ook erg met haar lachen.

Bij het vertrek renden we in slow motion mee met de auto die haar op kwam halen... zoals je met een vertrekkende trein meerent. Giechel giechel.

# Vanmorgen heel vroeg fietste ik langs dit huisje aan het sluisje .
Ik kan daar nooit voorbij zonder even te stoppen op het ophaalbruggetje. Het is een uniek plekje en die pony en die herdershond weten dat.

donderdag 4 juli 2002

# De kinderen hebben vakantie. Eén hangt in een hangmat en eet, één zit op een tuinstoel en leest, en één zit voor de tv en kijkt tennis. Best gezellig zo.

En ik? Ik experimenteer een beetje met de macrofunctie van mijn cameraatje. Uhm... dit is het smaragdgroene dekschild van een kevertje.



De rest van het kevertje is mislukt.

# Ik kreeg een mailtje van Nobody, die meldde dat de button met daarop Nobody's friend onderweg is.

Ik weet al precies waar ik de foto met button (de tegenprestatie) ga nemen: tussen de zwerfkatten op het Forum Romanum.
Ik hoop dat de button op tijd in de brievenbus valt. En dat hij niet gejat wordt in Rome.

# Ik vraag en passant wat aan mijn jarige, typende echtvriend
(Wat wil je eten? want dat mag je zeggen als je jarig bent)
die even opkijkt en... ik zeg, ik kan het niet helpen, het knalt eruit:
"JE HEBT TWEE BRILLEN OP!!!"

Het was echt een leuk gezicht. Het onderste was een ouderwets stalen montuurtje, dat hij eigenlijk van mij niet meer op mag en daar overheen een interessante, donkere, charmante leesbril, juist iets lager op de neus. Heel bijzonder! Hij had het zelf nog niet gezien.

Nu op pad voor snijbonen. Verse. Zelf wil ik nog wel eens de voorgesneden nemen, maar vandaag gaan we malen!

Hihi.

# O wee... ik heb woest geworsteld met de wild woekerende waterlelie. Dat is nou een goed voorbeeld van een karweitje waarin je jezelf helemaal kunt verliezen. Ik tenminste wel. Dat moet een aardig gezicht geweest zijn. (O what the well.) Ik nog in kamerjas, net wakker en als altijd meteen even een luchtje scheppend in de tuin... binnen een mum van tijd me helemaal uitlevend op de waterleliebladeren met hun enorme stengels die bezit namen van de hele vijver.

Hopelijk doet deze actie de vissen ook goed, want die maken een meer dan uitgebluste indruk de laatste tijd (lees: de een voor de ander gaat dood). Er is weer lucht.

Wat ik verder nog graag wil delen is het volgende: kijk in godsnaam uit voor bejaarden met rollators want ik las net in de krant dat die dingen niet altijd veilig en betrouwbaar zijn. Na diepgaand onderzoek is er sprake van Blokkerende zwenkwielen en falende remmen! Wat een wereld.

woensdag 3 juli 2002

# Ik denk dat het gelukt is... er is weer zicht. Wat een trieste dag tot nu trouwens zeg. Gauw vergeten. En van mij mag dat tennis op Wimbledon ook wel gaan beginnen nu...

# Het gaat hier niet helemaal naar wens. Zo probeer ik o.a. hardnekkig mijn mooie raampje weer in beeld te krijgen... heb geduld en alles zal goedkomen.

# Vroeg in de avond belde mijn moeder. Haar stem verraadde 'iets ergs'.
"Ik moet het zomaar even kwijt... Klazien is dood".

Haar naaste buurvrouw was plotseling overleden. De enige mannelijke bewoner van het rijtje aanleunwoningen had haar levenloos aangetroffen in de keuken, toen hij op bezoek kwam. Sinds zijn vrouw een tijdje geleden was overleden, zagen de andere dames van de galerij met lede ogen aan, dat Klazien en hij een bijzonder hechte band ontwikkelden.

Moe ging verder met haar verslag.
"Ik heb gezegd dat ik het zo erg voor hem vond."
"Ik heb jullie nog..." had hij geantwoord.
En toen viel ze even stil.

Ik vond de statige, in donkerblauw geklede buurvrouw altijd een beetje eng. Zij lardeerde haar zinnen met bijbelcitaten en het leek alsof ze altijd zo afkeurend en misprijzend naar me keek. Mijn moeder luisterde 's nachts graag naar haar kleine transistorradio, maar de buurvrouw, kennelijk gezegend met een uitstekend gehoor, had er last van. Ze zetelde nog steeds in allerlei commissies en was gewend zaken naar behoren te regelen. Streng maar rechtvaardig. De 'beatbox' moest weg en/of uit.

Ik vroeg mijn moeder of ze het fijn zou vinden als ik even langs kwam voor een bak koffie.
"Nee hoor, dat is echt niet nodig".
"Echt niet?"
"Nee hoor kind, ik ga straks lekker Cijfers en Letters kijken", zei ze vastberaden.

Bij nader inzien denk ik dat ze Get the Picture bedoelde, maar ik geloofde haar.

dinsdag 2 juli 2002

Tennisverslaggevers zeggen zelden iets interessants, maar zojuist hoorde ik Mariëtte Bakker tijdens de wedstrijd Mark Philipoussis/Richard Krajicek zeggen, dat Mark P. van Griekse afkomst is (dit was het minst interessant want logisch) en dat hij een tatoeage van Alexander de Grote op zijn schouder heeft. Vervolgens keutelt zij verder met Jacco Eltingh over de backhand van Krajicek.... Tsk.

Mijn aandacht is absoluut getrokken. Ik wil alles van die tatoeage weten. Intussen verliest Richard K. de tiebreak van de eerste set, maar dat is niet belangrijk, het oog wil ook wat. Leve internet en de fijne plaatjes.



Graag zou ik het hoe en waarom van die tatoeage een keer horen. Het liefst uit de mond van Mark P. zelf natuurlijk.

Laatste nieuws: Richard K. is van de baan vanwege een blessure... volgens mij laat hij razendsnel een tatoeage zetten. Terug naar Mariëtte.

maandag 1 juli 2002

The Window

She looks out in the blue morning
and sees a whole wonderful world
she looks out in the morning
and sees a whole world

she leans out of the window
and this is what she sees
a wet rose singing to the sun
with a chorus of red bees

she leans out of the window
and laughs for the window is high
she is in it like a bird on a perch
and they scoop the blue sky

she and the window scooping
the morning as if it were air
scooping a green wave of leaves
above a stone stair

and an urn hung with leaden garlands
and girls holding hands in a ring
and raindrops on an iron railing
shining like a harp string

an old man draws with his ferrule
in wet sand a map of Spain
the marble soldier on his pedestal
draws a stiff diagram of pain

but the walls around her tremble
with the speed of the earth the floor
curves to the terrestrial center
and behind her the door

opens darkly down to the beginning
far down to the first simple cry
and the animal waking in water
and the opening of the eye

she looks out in the blue morning
and sees a whole wonderful world
she looks out in the morning
and sees a whole world.

Conrad Aiken

.

Cockie.org



cockie@cockie.org
inhoud