Vandaag

Actiereactie

A housewife's log

Bieslog

Ecritures

Exploring Els

Fusix

Merelroze

Misdruk

Vandenb



Maandag 23 juli 2001

Rond 08.30 uur belde ik met de helpdesk van Chello om te vragen of zij misschien een idee hadden waarom ik niet kon internetten. Het meisje dat ik aan de lijn had vroeg naar mijn postcode en zag daarna dat de verbinding inderdaad al vanaf 14 juli stuiterde en heel traag kon zijn. Technici waren hard aan het werk. Ik bedankte haar hartelijk en hing op, maar…. ik geloofde het niet. Nee meissie, je kunt mij een hoop wijs maken, maar op mijn postcode stuitert even helemaal niks.

Om 10.55 uur belde ik weer. De jongen vroeg mijn postcode en zag dat sinds vanochtend mijn type IP-adres afkomstig van mijn type modem niet langs de server kwam. Technici waren aan het werk en dat zou rond 11.00 afgerond zijn. Ik had inene het volste vertrouwen in die jongen. Ik ren naar de computer… triomf onder trompetgeschal: de hele wereld ligt weer open, ook voor mijn postcode!

Ik word zijn vaste beller.

Zondag 22 juli 2001

Vandaag heb ik gekitesurfd in Cuba.

Ik kan het uitleggen. Ik zat in mijn favoriete strandtent - de Beach Club. Je moet er een stukje verder voor lopen. Het is daar een beetje een rommeltje. Er komen leuke mensen. De sfeer is relaxed. En: de muziek is goed! Vandaag was dat Cubaanse salsa.

Het uitzicht was fantastisch. De lucht bijzonder helder. We hebben zitten kijken hoe hard kitesurfers moeten werken, voor ze daadwerkelijk een stukje door de zee kunnen scheuren. Zij hangen in een soort tuig aan een gigantische vlieger (een parachute bijna) en moeten dan op een surfplank zien te blijven staan.

Vanachter mijn tafeltje in Cuba was het echter best vol te houden.

Zaterdag 21 juli 2001

Ik ben erg trots, want ik (huisvrouw te O.) heb een e-mail gehad van Wim de Bie.

Hij informeert naar het hoe en waarom van mijn '19 juli' stukje.
In mijn antwoord (aan Wim de Bie!) heb ik dat uitgelegd.

Wij zijn niet boos, ook niet verdrietig, vinden elkaar zelfs leuk en ik heb voorzichtig geconcludeerd dat er sprake is van een vorm van 'liefde' :-)

Ik hou van de De Bietjes, altijd al gedaan. Het zijn zulke leuke types (zie fotoalbum). Als ik met Wim mail, denk ik altijd het meest aan zus Loes.
Van mens tegenover mens.

Vrijdag 20 juli 2001

Ik heb mijn poëziealbum er maar eens bijgehaald.

Er staat een versje in van Zuster Agnita. (Ik zat op een nonnenschool, maar wel al met jongens en meisjes door elkaar...!) Zij schreef:

      Kleine heldendaden
      Woorden teer en zacht
      Hebben vaak in het kleinste huis
      't Grootste geluk gebracht

Het rare is, dat je eigenlijk nooit iets mocht zeggen op die school. Dus dat van die woorden klopt niet helemaal. Ik weet nog goed dat ik (erg verlegen) eindelijk eens iets zou gaan vertellen vanuit mijn eigen beleving (het ging over huisdieren) en mijn vinger opstak. Toen ik net mijn verhaal was begonnen werd het afgekapt met een "Die praatjes over thuis daar hebben we geen tijd voor".

Nog iets waar ik maar zo'n twintig jaar last van gehad heb: ( een zelfgemaakt gedicht door mijn beste vriendinnetje...)

      Cockie is een dikzak
      rolschaatst als een prof
      als ze op haar gatje valt
      zegt het plof, plof, plof

Dat 'een dikzak' heb ik eigenhandig veranderd in 'g een dikzak', maar je blijft het zien.

Maar het is niet allemaal ellende in dat album. Neem deze:

      'n Poesje uit Drente
      liet zijn staart permanenten
      'n hond die het zag
      schot in de lach

Er staat dus echt 'schot'. Als ik het nu zie, moet ik er weer om lachen. Kijk, dat zijn nou dingen, daar héb je wat aan in je verdere leven! :-)

Donderdag 19 juli 2001

Wim de Bie heeft nu dus ook een weblog: Bieslog. Ik lees het graag. De laatste paar keer dat hij op tv was, ging ik er altijd voor zitten om naar hem te kijken. Na een tijdje was ik dan heel ongemerkt met andere dingen bezig. Op het moment dat ik dat in de gaten had, was het programma vaak alweer afgelopen.

In zijn weblog vind ik hem weer echt goed. Bovendien staan er dingen in die inspireren. Zo'n kinderrrijmpje bijvoorbeeld... dat zou ik nou niet direct durven. Dan heet het toch al weer gauw geneuzel en gezeur.

Ik hoop, dat Kees van Kooten een lifelog gaat maken.

Woensdag 18 juli 2001

Als ik sterk was geweest en gedaan had wat ik me gisteravond stellig had voorgenomen, dan zou ik vanochtend in alle vroegte een stuk gerend hebben door de polder.

Gelukkig verstapte ik me, dacht ik, een heel klein beetje op de trap en deed een piepklein spiertje in mijn kuit een beetje zeer. Dat soort blessures gaat alleen met rust over. En massage.

Als ik vanmorgen gedaan had wat ik zou willen, dan zou ik nu met heel andere dingen bezig zijn dan veel te vaak op de kantoorklok kijken.

Het is veel te stil op het werk de laatste tijd. Komkommertijd. Bijna iedereen is op vakantie. Hangen achter het bureau verveelt erg snel.

Wat te denken van een steviga ruggengraattraining?

Een dosis Arbeidsvitaminen erbij uit het radiootje... "Torn" van Natalie Imbruglia - hit van de dag op Radio 10FM. Van deze plaat hoor je regelmatig een irritant klein stukje. Als verrassing en hoogtepunt van het spel draait men het nummer plotseling een keer he-le-maal! Elke luisteraar die zo slim was om dat te merken en dat telefonisch laat weten (en bovendien toevallig de tiende beller is) krijgt een Bassie & Adriaanboekje. De spanning wordt me even teveel.

Gelukkig hoor ik naast allerlei enerverende spelletjes (Raad het kluisbedrag) ook veel lekkere muziek om prettig op mee te wiegen en bij weg te dromen per bureaustoel. Lang leve het radiootje.

De paar verdwaalde collega's die nog niet op vakantie zijn, hebben zich een tijdje prima vermaakt met het rijden van rondjes op de parkeerplaats. In mijn auto. Ik heb de zaak minzaam vanuit mijn torenkamer bekeken, terwijl ik mijn nagels verzorgde. Iemand moet tenslotte het koppie erbij houden en zorgen dat het werk vooral doorgaat :-)

Dinsdag 17 juli 2001

Op een ondiepe plek in de vijver lag een hele grote goudwinde akelig realistisch te doen alsof hij dood was. Een klein duwtje tegen zijn lijf, eigenlijk meer een schouderklopje, was genoeg om hem weer te laten bewegen en te laten doen wat hij moest doen: eten, beetje zwemmen, even leuk omhoog boven het wateroppervlak uit naar mij kijken... Kortom: zijn levenstaak volbrengen.

Ik ben geen ichtyoloog (nee echt niet) maar ik weet wel wat zo'n vis ertoe bracht een tijdje niet te bewegen. Hij had een duwtje nodig om dingen te gaan doen die hij moest doen. Ik ken dat gevoel namelijk. Niks vissigs is mij vreemd.

Ik hou er voortaan wel rekening mee: ik geef hem graag een duwtje of schouderklopje als het weer eens zover is. Als hij maar niet dood gaat. Gets. Dat is zo'n rotgezicht. Een dooie vis.

Nou moet ik zelf nog iemand zien te vinden die mij op zijn tijd even een klein duwtje -- nee doe maar schouderklopje...

Maandag 16 juli 2001

Er lagen twee ogen op de bodem van de plee,
maar het waren mijn oude lenzen die ik er even daarvoor had ingemikt.

Nu ga ik mijn nieuwe indoen.

Zondag 15 juli 2001

We liepen naar de Kerf.
Al Googlend kwam ik het gedicht Kerf
van Roelof Temmingh tegen.
Allebei prachtig.

Er speelden een paar jongetjes van een jaar of twee (met van die heerlijke lijffies) in hun blootje in de branding. Zij vergaten de hele wereld om zich heen, want ze waren aan het stampen, rennen, spetteren en lachen. Helemaal vrij en zonder zorgen.

Even verder werd zo'n zelfde jongetje, maar gekleed in luier en t-shirtje, vastgehouden door zijn vader (in overhemd met stropdas). Het jochie straalde en wilde duidelijk ook graag meedoen met de pret.
De vader zei: "Je mag een klein beetje stampen".
"Een klein beetje?" vroeg het jongetje.
"Ja!" zei z'n vader en liet hem los.

In strandpaviljoen Zeezucht werden we tot onze verrassing geconfronteerd met geheel naakte bezoekers. Het scheen normaal gevonden te worden, want ik was de enige die op een vent toe wilde stormen om hem even de huid (!) vol te schelden, toen hij zich in zijn nopjes op het terras vertoonde. De naakte waarheid... we waren op een stuk nudistenstrand beland. De geklede gasten vormden de uitzondering. Bij nadere inspectie klopte dat ook, want naast mij zat een dame een boekje te lezen, gekleed in gouden halsketting.

Het werd drukker, met en zonder kleren. Er was een soort snackloket, waaruit een jongen regelmatig de naam van een gerecht riep als dat klaar was om opgehaald te worden door degene die het besteld had. Wij hebben erg ons best gedaan om niet te lachen of domme grappen te maken... maar je kijkt toch heel anders wanneer een nudist opstaat om zijn "berehap!" of "broodje superknakker!" te incasseren, dan wanneer een gekleed persoon dat doet.

Zaterdag 14 juli 2001

Extra! Extra! Read all about it:

een jonge heldin en op verzoek de moeder van een jonge heldin hebben vanochtend kranten rondgebracht. Zij was de expeditieleidster en ik was de sherpa met de zware fiets. Ik kreeg opdrachten als: 'Hier wachten' en 'Naar 317' en 'Geef bijlage'. Terwijl zij geconcentreerd de route uitstippelde naar het volgende basiskamp kon ik snel de voorpagina's lezen.

Ik zag dat Raoul Heertje het helemaal niet naar zijn zin heeft op zijn vakantieadres in een hotel te Knokke. Hij vindt de overige gasten erg chagrijnig en vergelijkt ze met crematiegangers. Ik zou best wel met Raoul Heertje in een hotel willen zitten, lijkt me een vakantietopper.

Wij hebben bezorgd: 80 keer Parool, 50 keer NRC en maar twee Reformatorische Dagbladen. Onze wijk is denk ik een beetje van God los. Niks aan te doen. Aan ons heeft het niet gelegen.

Het zij zo.

Vrijdag 13 juli 2001

Aaaaah jammer, het is rotweer. Ik was vroeg wakker, vrolijk en verheugde me op een uitstapje per fluisterboot in gezelschap van collega's. Het leek me zo lekker rustig. Het alternatief is een bezoek aan een museum. Dat vind ik altijd zo moeilijk... in groepsverband door een museum. Ik ben altijd ergens anders. Nou ja, we zien wel. De zon zal toch nog wel heel even gaan schijnen vandaag?

Donderdag 12 juli 2001

Wanneer je in Excel
een aantal getallen wilt optellen met die handige optelfunctie
en er verschijnt hardnekkig louter ##### op die plek

dan wil dat niet zeggen
dat dat bedrag om duistere redenen niet getoond mag worden
maar dat de ruimte in het kolommetje
plotseling een beetje te klein blijkt te zijn.

Vòòr je dat door hebt
alle opties en celeigenschappen hebt bekeken
en in een opwelling en met een soepele beweging
de rechterlijn wat opzij sleept
waardoor het bedrag kinderlijk eenvoudig in beeld springt

ben je toch gauw een paar uurtjes verder.

Woensdag 11 juli 2001

Ik heb verschrikkelijke zin om foto's te gaan maken op de Zaanse Schans van molens, klompen en tulpen. Ik heb een 'spontane' :-) e-mail gehad van Ton, die met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen al 30 jaar in Nieuw Zeeland woont en elke dag a lot of weblogs leest en ook regelmatig mijn dagboek.

Die e-mail was geschreven in een hartveroverende mix van Engels en Nederlands. Ton vertelt erin over het "how" en "why" het so gekomen is: hij correspondeerde met Ramon, die op dit moment door Ierland lift. Ramon had de adressen van een aantal weblogs doorgestuurd aan Ton en now weet ik how come Ton is reading the Hollandse weblog! Dankjewel. Laat me weten wat ik voor je kan bloggen hier in Holland. Jouw wish is mijn command.

Ton, Ramon en dierbaren: het ga jullie goed!
  Veel liefs,
    --Cockie.

(Ramon, ik heb nog een tip voor je: spring eens bij iemand achterop de fiets - of liever: pak er zelf een - en dan in het koptelefoontje: Luka BLoom - The Acoustic Motorbike: pedal on!)

Dinsdag 10 juli 2001

Ik ben heel erg volwassen en evenwichtig. Ik weet altijd precies wat ik doe en vraag me nooit af waar ik mee bezig ben. Ik ben een ideale supervrouw. Bied troost aan iedereen, die je maar kunt bedenken. Ongevraagd. Maakt allemaal niks uit. Barst van het zelfvertrouwen. Pieker en twijfel nooit. Analyseer in een mum van tijd moeilijke situaties, leg de vinger op de zere plek en kom met de perfecte oplossing. (niet wegklikken, het komt goed)

Vroeger was ik heel onzeker en verlegen. Eigenlijk voor ik aan dit stukje begon ook nog.

Ik ben de jongste uit een gezin van vijf. Ik huilde altijd snel om alles en wou dan mijn doekie, mijn hondje en mijn muis.

Heel af en toe verschuil ik me nog wel eens achter mijn grote broer of zussen.

Zo had bijvoorbeeld mijn zus gezien, dat er wel eens mensen helemaal in Nieuw Zeeland mijn dagboek lezen. Ze vroeg of ik die dan ook kende, want ze snapt het niet zo erg goed wat ik doe, maar wil het wel heel graag weten. Ze is een lieve zus, hoor!
Ik zei " Nee zus, (ze heet Josee, dus ik noem haar liever Joseezus, maar dat zal ik hier niet doen) die ken ik niet".
"Maar hoe kan dat dan, dat ze in Nieuw Zeeland regelmatig jouw dagboek lezen?"
"Nou, dat is net zo bijzonder als dat mensen in Amsterdam of Groningen en zo mijn dagboek lezen."
"Ja, maar Nieuw Zeeland...!"

Mijn zus zou toch wel graag willen weten wie dat is...

Ik bulk echt al van de fan(s), heb er mijn handen vol aan, maar Nieuw Zeeland... zeg nou zelf: cockie@cockie.org! :-)

Maandag 9 juli 2001

We stoken 's avonds wel eens droge bladeren in de terraskachel als aanvulling op het door de kindertjes uit de buurtuintjes bij elkaar gesprokkelde hout. De rook kringelt gezellig boven de schutting en een kruidige geur verspreidt zich.

De buren kijken ons de laatste tijd achterdochtig en met scheve oogjes aan, maar wij kijken extra straight voor ons uit.

Heel toepasselijk in deze situatie is de leaf blower. Dit fenomeen kwam ik tegen in de beschrijving van een incident tijdens de studio-opname van een cd: "a leaf blower interrupted a final take..."

Ik zag een verdwaalde hashroker niet helemaal fris per ongeluk de deur met het bordje "niet storen: opname!" opensmijten... bij nader inzien bedoelde men in dit geval natuurlijk het storende geluid van zo'n apparaat dat met een verschrikkelijke herrie de blaadjes van de bomen op een hoop blaast.

Het leven is nog niet zo eenvoudig voor een arme houthakker, zijn simpele vrouwtje en hun bloedjes van kinderen. Ik heb een boel uit te leggen op de eerstvolgende buurtbarbecue. Geeft niet: ik ben goed in sprookjes vertellen.

Zondag 8 juli 2001

Wanneer ik zeg dat ik techniek interessant vind, maar er vaak niets van begrijp dan is dat ook echt zo. Dat is dit weekend meer dan eens bewezen. Ik ben afhankelijk van hulpverleners. In het geval van de onwillige printer waren dat een aardige buurman met zijn maatje die ervoor gezorgd hebben dat alle printopdrachten weer zonder morren worden uitgevoerd. Ik kom niet verder dan het apparaat aanwijzen en "doet-ut-niet" te stamelen. Ik ben ze wel zodanig dankbaar dat ze koffie krijgen zoveel ze willen. Natuurlijk kan ik ze wel zoenen, dat ze na één kik al op mijn stoep staan om me te helpen, maar nou ja... beter koffie.

Rekenen is ook al niet mijn sterkste punt, maar toch de dag maar eens begonnen met het verzamelen van rekeningen en bonnetjes voor de broodnodige administratie. Denk erom: vooral naar u toe rekenen (vrij naar Arjan Ederveen en Tosca Nitterink in Creatief met Kurk "vooral van u af gutsen").

was: Zaterdag 7 juli 2001

Mijn roem stijgt me naar het hoofd. Ik had op deze plek heel andere geweldige ervaringen opgeschreven, maar zoals al vaker gezegd ben ik niet zo handig en ze zijn weg - geen zaterdag meer helaas.

Op 08-07-01 vond ik gelukkig wat andere karaktereigenschappen van mij en van hem terug. Dank daarvoor!

Vrijdag 6 juli 2001

Motto: pin niet bij fel zonlicht, dat kost je je gezicht!

Ik wilde geld pinnen bij de ING-bank, maar de zon stond echt loodrecht op het beeldscherm en ik zag absoluut niks - geen letter en kreeg mijn pasje teruggeworpen. Ik drukte mijn gezicht tegen het schermpje om wat meer te kunnen zien. Er stopte een local. De man fietst me normaal altijd zonder iets te zeggen voorbij, maar hing nu sensatiebelust vol in de remmen: "Je ziet hier niks, he...?" Ik heel gevat: "Inderdaad" en dacht "Rij alsjeblieft door", want ik had geen zin in een volksoploop. Die heb je echt zo in ons dorp. Soms worden er ook nog heksen verbrand :-)

Ik bleef in het wilde weg op wat knoppen drukken en kreeg tot drie keer toe mijn pasje terug. Ik keek nog eens goed: het was het Rabopasje... ! De eerste de beste poging met de ING-pas pas leverde meteen een verrassend bedrag op.

Gister wilde ik met die Rabopas afrekenen bij de kassa van AH en het pinapparaat beweerde, dat mijn pas was geblokkeerd en dat ik op een andere manier moest betalen. Ik met rode kop snel wat cash bij elkaar gescharreld bij wat vaag bekende mensen ("Geef! Anders pas ik mijn voodoo toe!") en door de zijdeur af naar buiten.

Op dat moment zag ik het licht! Ik had helemaal geen fors saldotekort, het pasje was geblokkeerd tijdens mijn hardnekkige poging 'blindpinnen met verkeerd pasje' bij de ING! ik wilde terug lopen om het aan iedereen uit te leggen, ("Dorpsgenoten: jullie mogen alles van me weten, behalve...") maar ik heb het toch maar niet gedaan. Bij onze Boerenleenrabo werd mijn pasje door een allesbegrijpende medewerkster weer in ere hersteld.

Vandaag ga ik het gevecht met de zonnestralen niet aan. Ik geef me op voorhand over. Vastgepind op Bakkum-Beach.

Donderdag 5 juli 2001

Het Sinterklaasgedicht dat hij voor mij schreef hangt boven mijn bureau.
Hij is wijs voor zijn leeftijd, altijd al geweest.
Hij werd volwassen en zijn muziek groeide met hem mee - Hardcore, Mellow, Dance, Speedgarage, Funk, R&B - afhankelijk van zijn stemming gemixed met o.a. Stiftuh van Kees Tesselaar, The Best of James Brown en een serie Unplugged.
Ik mocht luisteren en meegenieten.
Vannochtend vroeg is hij vertrokken. Niet voor altijd, maar wel die kant op.

De afgelopen dagen draaide hij heel vaak "I've known it all along" van Danyelle Vanes.
Een prachtig liedje!

The door is open
And I'm not waiting
This is freedom
And I surrender
Chains are broken

Ik heb hem niet zoveel tips en raad gegeven. Die fase hebben we al gehad. Maar wel een reisstrijkijzer! :-)

Woensdag 4 juli 2001

Alwéér geen Internet vandaag. Gister ook al de hele dag zonder... niet leuk!!! :-( Ik denk wel, dat ik weet wie de stekker van Chello eruitgetrokken heeft...

Ik heb een paar luchtige zomerschoenen gevonden met open teen. (Mijn sportschoenen zorgden voor rare piep- en slurpgeluiden op de wandelgangen, dus het werd wel tijd voor een ander paartje). Probleem is, dat de nagel van mijn grote teen half bruin is (zeker gestoten) maar het lijkt precies of deze smerig en goor is. En dat kan ik natuurlijk niet maken. Er zit dus niets anders op; ik moet mijn teennagels lakken. Ik hou daar niet van. Vingernagels ja! Teennagels brrr... maar het moet gebeuren: oranje! Het werkje vereist een hele goede motoriek en mate van lenigheid. Met je tong tussen je tanden uitsluitend je teennagels lakken. Dat valt niet mee.

Dinsdag 3 juli 2001

Gister verliet ik als laatste het kantoorpand. Iedereeen was al weg. Best wel raar, want ik werk er nog niet zo gek lang. Dan laat je me toch niet alleen? De volgende dag zag ik, dat er ná mij nog wel iemand was geweest. Er lag een vergeten rolborstel in een hoekje: 'Güven Plastik, 1 firgali taraku otomatik girgit, temizlikte Kolayik - made in Turkey' stond erop.

Vannacht om 01.00 sjokten Dim en ik met hangende schoudertjes van de tennisbaan. Verloren...! :-( Analyse bij een snel biertje: wij waren veel beter (Dim met vlagen briljant), maar zij waren uuhhh...slimmer. Grrr. Volgende keer beter, Dim! We gaan in training voor het clubkampioenschap. Het tafeltennissen (wat we maar gingen doen, omdat we zo lang moesten wachten) was eigenlijk veel leuker, vond je ook niet?

Vannochtend een cursus Outlook 2000, waar het bedrijf op overschakelt. Leuke testmails gestuurd naar de aanwezige collega's van de andere vestiging, die ik nog niet zo goed kende. Eén ervan schreef, dat hij met mijn broer Bert op 'de Bonen-school' (St. Bonifatius) had gezeten. Ik mailde terug, dat mijn broer Bertje daar nog 'Erwtje' werd genoemd. Tussen alle 'you've got mail-pingeltjes' hoorde ik gegrinnik. Verder heb ik niets persoonlijks verteld. Je moet zó uitkijken met dat Outlook... :-)

Vanmiddag heb ik eigenhandig het kopieerapparaat gerepareerd, waar een team technici al voor onderweg was. Ik keek even goed en zag, dat een heel klein dingetje een duwtje moest hebben om weer op zijn plaats te vallen. Nou, dat kan ik wel hoor :-). Triomf! Verder was er niet zoveel te doen, dus kon ik nadenken over wat ik een man wil geven die niets hebben wil. Een visbootje, voorzien van een kleine kajuit onder een regenbui in De Rimboe (toen die nog De Rimboe heette) misschien?

Op weg naar huis een paar CD's opgehaald:
-Beth Orton - Central Reservation
-Eva Cassidy - Songbird
-Schumann - String Quartets - Eroica Quartet
Nu nog de rust vinden om er naar te luisteren.

Bij de bushalte op de Kerkstraat stond een wonderschone vrouw. Een mengelmoesje Engel, Madonna, Sirene, Mona Lisa en Lorelei. Zij glimlachte naar mij toen ik voorbij fietste. Ik kan me niet herinneren op welke manier ik naar haar keek.

En toen was ik weer thuis. In Goodness Gracious Me een briljante persiflage op 'Fifty ways to leave your lover' ('Fifty ways to leave your mother').

Maandag 2 juli 2001

De plafondventilator zorgde deze afgelopen broeierige, bladstille nacht niet alleen voor wat windeffect. Door de luchtverplaatsing tikten de kunststof lamellen zachtjes tegen elkaar; als regendruppels op het zolderraam. Om een eind te maken aan dit ritme van de eenzaamheid (bedankt Willeke) zette ik de ventilator wat minder snel. Op stand twee maakt het apparaat hetzelfde geluid als de rotors van de helicopters in 'Goodnight Saigon' van Billy Joel. Dat klinkt beter.

Gisteravond zapte ik langs Richard Gere die zich (in zijn rol als manisch-depressieve patient) mocht uitleven op 'I Feel Good' van James Brown. Dat had beter gekund. Op de middelbare school was ik eerst een tijdje 'soul', omdat ik Richard van W. wel leuk vond. Later werd ik 'underground', omwille van Nico K. Ja, ik was altijd al erg eigenzinning... ;-( Bij 'underground' hoorde een strakke zwarte ribbroek, die ik na lang zeuren mocht kopen van mijn moeder. (De geruite soulbroek met wijde pijpen verdween even diep achterin de kast). De dag daarna viel ik met die ribbroek op het ijs. Er zat een groot gat in de knie. Mijn moeder heeft er een lap opgezet, wat niet lang daarna een rage is geworden :-)

De 'underground' is een beetje weggezakt, maar een cassettebandje 'Dock of the Bay' met de soul van Otis (die dood is) heeft ons door heel wat dooie uurtjes op de autoroutes van Frankrijk gesleurd. Wij zongen alles hartstochtelijk mee, elke trilling en snik perfect getimed. Ook de trompetjes! Sweet soulmusic.

Zondag 1 juli 2001

Hoofdzakelijk geestelijk had ik me al heel erg voorbereid op de tenniswedstrijd die Dim en ik vanmiddag zouden gaan spelen. Onze eerste wedstrijd in het Netpraet-toermooi. Altijd lastig, zo'n eerste ronde en bijzonder vervelend als je na betaling van zo'n 15 gulden inschrijfgeld (de man) na eventueel verlies met niks naar huis gaat en niet meer terug mag komen. Helaas is deze partij verschoven naar maandagavond...gatver, dat wordt natuurlijk weer nachtwerk.

Dim weet alles van muziek en is er bezeten van. Hij is eigenaar van een heel bijzondere muziekwinkel: Coco records en sponsort het toernooi (maar eigenlijk wil hij Braziliaan worden later). Voor info of vragen kun je hem bellen of mailen: ook als je al heel lang naar een CD zoekt! Leuk hè? Ik hoop, dat de tegenstander daar een beetje van onder de indruk is en het een goede reden vindt om ons te laten winnen. Mochten we verliezen, dan hebben we echt het onderste uit de kan gehaald, maar zijn we onze meerdere in een te vroeg stadium tegengekomen ;-(

In dat laatste geval wil ik toch wel graag mijn tien procent korting op aankoop van geluidsdragers behouden, Dim. Jij springt altijd veel te driftig naar ballen die toch wel heel duidelijk voor mij bestemd zijn. Indien je met die acties veelvuldig fraai zou scoren zou het niet zo erg zijn, maar dat geldt denk ik ook maar voor zo'n kleine tien procent van de legio kansen :-) Maakt allemaal niks uit... we gaan ervoor en niet zo lacherig doen s.v.p. Concentratie: daar draait het om! Tot maandag! (Ik moest mijn partner waarschuwen volgens het uitnodigingskaartje: nou bij deze...) :-)

Schrijf mij:        cockie@cockie.org          home










Ophelia - Natalie Merchant

Ophelia was a bride of god,
a novice Carmelite
in sister cells
the cloister bells
tolled on a wedding night

ophelia was a rebel girl
a blue stocking suffragette
who remedied society
between her cigarettes

and ophelia was the sweetheart
to a nation over night
curvaceous thighs
vivacious eyes
love was at first sight
Love was at first sight

Love

Ophelia was a demigoddess
in pre-war Babylon
so statuesque a silhouette
in black satin evening gown

Ophelia was a mistress to
a Vegas gambling Man
Signora Ophelia Maraschina,
mafia courtesan
Ophelia was a circus queen
the female cannonball
projected through 5 flaming hoops
to wild and shocked applause
to wild and shocked applause

Ophelia was a tempest, cyclone
a god damn hurricane
your common sense
your best defense
wasted and in vain
For ophelia'd know
your every woe
and every pain you'd ever have
she'd sympathize
dry your eyes
help you to forget
and help you to forget
and help you to forget

Ophelia's mind went wandering,
you'd wonder where'd she gone
through secret doors
down corridors
she'd wander them alone
all alone