Mail ~ Inhoud ~ Rollcall ~ Blogrollme



zaterdag 31 januari 2004

# Wie met behulp van zijn blote oren (dus zonder Google e.d.) kan zeggen wie hier zingt mag het zeggen.

# Update:

Hij treedt in april op in onze plaatselijke muziektempel en ik ken persoonlijk een heleboel mensen die ook al kaartjes hebben. Alleen al om die reden belooft het een feestje te worden.

Speurend naar wetenswaardigheden belandde ik op The Covers Project:

"We're building a database of cover songs (songs performed by an artist other than the original performer) with the intention of creating cover chains. A cover chain is a set of songs in which each song is a cover of a song by the band who covered the preceding song."

Leuk om doorheen te bladeren en aldaar is te zien dat Paul Carrack twee nummers van Van Morrison heeft opgenomen, namelijk Crazy Love en Into the Mystic: twee absolute favorieten van mij. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat klinkt en als ik durf zal ik vragen of hij ze wil zingen.

Voor de liefhebber: Into the Mystic en Crazy Love in de originele versie.

vrijdag 30 januari 2004

# Een fijne wandeling door de natuur. Een electriciteitsmast overbrugt het pad in het parkje achter de school waar ik vandaag weer een keer mocht werken.

's Middags hoog bezoek. Het gezelschap, bestaand uit een Russische delegatie van twee dames (de skai handtassen stevig onder de arm) die een armlastig weeshuis vertegenwoordigden, inclusief tolk plus onze directrice, werd door Selma verwelkomd met: "Hallo dames, wat zien jullie er lekker uit".

Maar het hoogtepunt was het bezoek van mijn dochter. Ow wat zijn ze lief.

donderdag 29 januari 2004

# Om zeven uur werd ik wakker door het geschraap van een ijskrabber op een autoruit, gevolgd door een bliksemflits en een donderklap: de nieuwe dag jongens! (citaat van klein zoontje die dat altijd zei waneer hij 's morgens vroeg de slaapkamer in kwam rennen.)

Onderweg zag ik een vrouw die vanwege de gladheid haar hond in haar armen droeg. Even wilde ik me solidair verklaren, mijn fiets optillen en te voet verder gaan.

Door de ramen naar buiten kijkend zag ik hoe de sneeuw in horizontale lijnen voorbij joeg. Dat is een raar gezicht, zeker als je daarbij zelf op de grond van een gymzaaltje ligt. Het klopt gewoon niet. Sneeuw moet naar beneden dwarrelen.

Genoeg onsamenhangend gebrabbeld. Weet je wie bijzonder mooie foto's maakt om stil van te worden?

Jimmy Debruyne

woensdag 28 januari 2004

# Eigenlijk wil ze die presentatrice van dat reisprogramma voor jongeren worden en op stoere wijze vanuit alle hoeken van de wereld verslag doen van de dingen die er te doen zijn. Maar dat stond niet op de lijst van vijfenzeventig mogelijkheden. Uiteindelijk koos ze er drie en volgens schema vertoonden wij ons in de opgegeven lokalen, waar afgevaardigden van de betreffende opleiding hun school presenteerden.

De eerste jongeman vertelde enthousiast over het vak imagineer. Daar kon ze zich niks bij voorstellen. Zeker niet in Breda waar het gebouw bleek te staan. Dan houdt het op.
We lachten beleefd om de laatste, goed voorbereide grap. Toen ging de zoemer en was de tijd gelukkig om. Of ze nog wat opgestoken had? Ja, twee pennen met logo.

Omdat ze hem een beetje zielig vond, stelde ze tot slot nog wat vragen aan de tweede meneer, maar voor de opleiding die hij promootte had je toch eigenlijk wel scheikunde nodig en tja dat had ze niet. Next.

Wat DOE ik hier... hoorde ik al na twee minuten iemand naast me verzuchten. Een kordate stewardess met laptop, die al twintig jaar succesvol had gevlogen, kwam er later ook achter dat de vooropleiding van de leerlingen die ze voor haar neus had te hoog was voor de school die zij kwam aanprijzen. Foutje in de organisatie. Maar haar mededeling dat piercings niet gewenst waren doch representatieve pakjes zeer op prijs werden gesteld, was al even doeltreffend. Out!

Voorlopig houdt ze het bij automatische piloot.

dinsdag 27 januari 2004

# Er schuilt een Christo (Verhüllungskünstler) in een ieder van ons...

maandag 26 januari 2004

# "Het is de wil van Jezus" gilde een vrouw in extase. Wij gluurden geschrokken door een bosje dat deel uitmaakte van het park rondom Jachtslot Sint Hubertus. Ongeveer dertig meter verder stond een groepje mensen in een gesloten kring, dat zeer geconcentreerd "Jezus, Jezus" fluisterde na deze hysterische kreet. Wij stonden perplex. Wat was dit? Het leek een duiveluitdrijving. Het ritmische gelispel klonk bezwerend.

"Denk je dat ze me aanvliegen als ik een foto maak?"

"Nou... dat zou best wel eens kunnen."

Ik besloot het tóch te doen, heel onopvallend tijdens het lopen, want je bent tenslotte logger en dan neem je risico's. De camera dacht mee en besloot te flitsen. Goddamnit. Daarna heb ik alleen nog maar naar de grond gekeken, ook toen we met een boog om het groepje heen moesten om ons pad te vervolgen.

Vervolgens zijn we bijna verdwaald, want we konden de parkeerplaats en onze auto niet meer vinden. Wij dachten aan een straf van God; het was zó onwerkelijk. We waren er allebei van overtuigd dat we na het passeren van de uitgang de juiste richting opliepen, maar daar was alleen nog maar bos. In lichte paniek, het werd donker, pakten we een gratis witte fiets uit de stalling en doorkruisten het uitgestorven gebied. Uiteindelijk bleek dat er twee uitgangen waren, die verdomd veel op elkaar leken.

Nee, we hebben niet meer gevloekt. Een zucht van verlichting en een extra dot gas. Wegwezen.

zondag 25 januari 2004

# Groeten uit het Kröller-Müller Museum.

Het werk heet Pericolo di Morte (Levensgevaar) en is gemaakt door Michelangelo Pistoletto. Het gaas lijkt net echt, maar is geschilderd op het spiegelglas.

Opvallend veel suppoosten op de afdeling 'Italianen' waar een blind paard eigenlijk geen schade kan aanrichten. Ik werd er een beetje nerveus van. Bij de zalen vol met Van Gogh, waar je als je wilt binnen een seconde voor miljoenen kan beschadigen: niemand gezien.

Ik het winkeltje een prachtig uitklap prentenboekje waarin Van Gogh zijn zelfportret aanschouwt. Hij zou al die mensen nu eens moeten kunnen zien, die zich voor zijn werken vergapen.

Verder hebben we erg genoten van allerlei zaken die we thuis niet hebben zoals: een mini-bar (alleen naar gekeken), discoverychannel, een douchemuts, zwembad met sauna en een openhaard. Het was fijn.

donderdag 22 januari 2004

# Er steekt een vrouw schuin over die mij duidelijk niet gezien heeft.
Ze kijkt voor zich naar de grond en ik rijd een stukje achter haar op mijn fiets.
Ik denk: die gaat schrikken als ik haar passeer.
Dus ik zeg zachtjes: niet schrikken hoor.
Dat had ik beter niet kunnen doen.

Als ik nog meer spannende dingen meemaak vandaag krijgt u het zeker te horen, maar dit was het wel tot nu toe.
Eigenlijk wacht ik op een telefoontje dat bevestigt, dat ik morgen een lang weekend naar de Veluwe ga en logeer in een behoorlijk luxe hotel, thrillseeker die ik ben.

woensdag 21 januari 2004

# Voor de liefhebbers:

Das Spiel zum Film Goodbye Lenin!

(de film die ik vanavond ga zien).

# "Doe even open..." gebaarde ik veel vriendelijker tegen de oude vrouw, die binnen voor de lift stond te wachten bij de ingang van de bejaardenflat.
Dat zou mijn moeder weer een loopje naar de automatische deuropener besparen.
Ze keek me even van boven naar beneden aan en ik mocht verder tot de hal.

"Bij wie moet je wezen?" vroeg ze, want ze mocht niet zomaar iedereen erin laten. Dat begreep ik best. Sociale controle is heel goed.
"Bij mevrouw de G."
Ja, die kende ze wel. Ze stapte opzij en ik nam snel de trap, voor ik nog meer bewijsmateriaal moest leveren.

Onderweg werd mijn blik gevangen door dit geborduurde portret. Het zijn die ogen, hè? Het lijkt of ze je blijven volgen. Probeer maar.

Door het keukenraam zag ik dat mijn moeder visite had van een paar tantes. Ik besloot dat het best al heel gezellig was zonder mij en dat het beter zou zijn om de volgende dag terug te komen. Ik liep door naar de lift, waar net het oude vrouwtje uitstapte. Ik kan veel van oude vrouwtjes hebben, maar niet van dit oude vrouwtje.

"Was ze er niet?"

"Jawel hoor..." ik ben alleen even naar binnen gelopen om haar portemonnee te pakken en ga nu weer door, dacht ik vals.

Op de terugweg nog één keer die ogen. En toen stond ik weer buiten.

dinsdag 20 januari 2004

# En zo kwam ik thuis met een assorti massagestaven (ribbel, glow in the dark, op-en-neer), een bedside orgiekit, een penisvergroter én opblaasspop Jason (levensecht genot met afstandsbediening) in het voorvakje van mijn tas.

Maar ik kan het uitleggen.

Het zijn pagina 1156 en 1157 van de Wehkamp zomercatalogus.
De leerlingen mogen daar graag in bladeren, maar we vonden het beter om deze twee rijk geïllustreerde bladzijden er eerst uit te scheuren.

Zodoende.

maandag 19 januari 2004

# Oke ik ga mee. Beloofd is beloofd (gister toen het heel gezellig was...)

Eind van de maand oude knakkers in concert (Alvin's blauwe ding - mpga)... in De Kade.

# Vanmorgen vroeg ging de telefoon. Ik denk: Daar zul je hem hebben! De toernooidirecteur van de Australian Open om te vragen hoe het mogelijk is dat ik niet op de tribune zit en of ik als de wiedeweerga kan komen. Hemdje, korte broek, petje, zonnebril. Alles was verder geregeld.

Bijna. Het was de directeur van school om te vragen of ik zo snel als mogelijk kon komen om in te vallen. Ook goed.

zondag 18 januari 2004

# Ow ja. Ik had ook nog wat foto's genomen vandaag:

~ Zijn naam was Wolf
~ Kanariegele Daf
(ik was even te laat met het tevoorschijn toveren van de camera, maar het nummerbord was weggeklapt en daarachter hing de slang in de tankopening.)

# Zo. Nou.

Ik wil graag even zeggen hoe blij ik met mijn beste vrienden ben. Mijn beste vrienden die nu allemaal de deur uit zijn, om voor hun dierste dierbaren te zorgen. Ik spreek jullie. En niet te lang wachten graag.

# Oooooooooow boze droom..... ik bezoek een lijnclub in Amerika waar iedereen Nederlands spreekt en ontmoet een heel aardige vrouw. Samen willen wij de trein pakken, maar het is zo druk op het perron. Zij stapt in en de trein rijdt voor mijn neus weg. Een groepje kinderen ontfermt zich over mij. We beginnen te lopen. We worden gepasseerd door een stoet ruige kerels op motors. Hun leider rijdt voorop en hangt uit het raam van een zwarte auto, die op twee wielen rijdt. Ik ben in paniek, want ik weet niet welke bus ik moet nemen.

Uiteindelijk kom ik bekaf bij een school en wordt rondgeleid. Een groepje kleuters praat door elkaar, maar als ik het vraag steken ze hun vinger op en zeggen om de beurt wat.

Ik spreek een collega die bezorgd vertelt, dat de buurt de komende tijd nog veel onrustiger wordt. Op de speelplaats kan ik mijn fiets niet vinden. Ik zoek en zoek. Uiteindelijk wijst iemand een wrak aan, waar mijn sleuteltje inpast. Een paar meter verderop staat mijn eigen fiets tegen een muur.

Ik blader in het uitgeprinte dagboek van Megadikkevrouw, waar ik nog met moeite de met potlood geschreven en soms weggegumde reacties kan lezen.

Ik doe mijn ogen open. Het is doodstil en er piept zonlicht tusen de lamellen. Godzijdank. Een mooie zondag en ik ben wakker.
Het is heel erg benauwd in de slaapkamer. Vannacht heb ik alle ramen en deuren dichtgedaan, omdat die stonden te klapperen.

Straks speelt OFC1 (zoon 1, verdediger) een oefenwedstrijd tegen OFC A1 (zoon A, haha, spits) en die ga ik zien. Hup jongens!

zaterdag 17 januari 2004

# Dagje Haarlem.

~ Gewinkeld, o.a. in Het Filiaal - Zijlstraat, propvol hebbedingen uit alle windstreken. (J. later gelukkig terug gevonden in de kroeg op de hoek.)

~ Tentoonstelling van Ron Mueck bezocht in de Hallen (morgen laatste dag! heel erg de moeite waard en vooral de film gaan zien over het maakproces!)

~ Werk van Anneke Harmsen bekeken in de huisgalerie. Leuk! (neus tegen de ramen!) :-)

vrijdag 16 januari 2004

# Popeye bestaat vandaag 75 jaar, dus ik denk mijn favoriet Swee Pea ook.... hij is ooit te vondeling op de deurmat gelegd, maar ik weet niet precies in welk jaar. Het jochie kan praten en vechten, maar vreemd genoeg nog niet lopen.

Ik speelde de popeye-trivia-quiz, maar de uitslag was niet denderend...
( I've seen worse, but I can't remember when. Maybe you should ask Rufus for advice.)

Desondanks zal het Empire State Building vanavond verlicht zijn in een spinaziegroene kleur. For Popeye the Sailor Man!

# Ik deed boodschappen in een mij onbekende Vomar. Bij de brood- en gebakafdeling stond in het midden van het pad een stelling met daarop op uitnodigende wijze een schaal kleine stukjes gevuld speculaas. Dat kwam goed uit, want ik had een beetje honger. Ik heb twee rondjes om het schap met de schaal gemaakt en later nog een omtrekkende beweging om een derde stukje te bemachtigen. Dat maakte dorstig. Twintig meter verder koerste ik langs dienbladen vol kleine plastic bekertjes gevuld met verantwoord biologisch vruchtensap in de smaken appel en sinaasappel. Beiden prima te pruimen.

Kleine trosjes druiven en verse stukjes ananas lachten mij toe op de fruitafdeling en bij de kaasboer sloot ik het geheel af met een blokje pittige boerenkaas.

De vrouw voor mij bij de kassa klaagde, dat ze zo'n hekel had aan boodschappen doen. Ze snapte niet wat mensen er leuk aan vonden. Ik zei niks en zoog geheel voldaan een stukje achtergebleven ananas tussen mijn tanden vandaan.

# Is it a bird? Is it a plane? klik














De Razende Bol


Weblog Commenting by HaloScan.com