Vandaag

2birds

Ach het is wat...

Actiereactie

Bieslog

Ecritures

Elrado

Elswhere

Exploring Els

Fusix

Linda's Log

Mariskarade

Merelroze

Misdruk

Much ado...

Niemsz

Orfelio

Peentje

Prolific

Puck's Podium

Tsja

Uniquehorn

Uren Dagen Nachten

Vandenb

Website4all

Zlavanaph



Donderdag 31 januari 2002

Vandaag is het landelijke gedichtendag. Hierbij het programma van Poetry on Stage in Amsterdam.

Het verklaren van gedichten was onderdeel van het mondeling examen op de Pedagogische Academie. Wat een ramp zeg. Je mocht zo'n gedicht even doorlezen en daarna stelde de leraar vragen. Ik kreeg twee gedichten voorgeschoteld die me allebei erg weinig zeiden. Jammer dat ik niet meer weet welke het waren, anders kon ik ze nu eens opnieuw lezen. Ik weet alleen nog dat de leraar glunderend op het antwoord: "De liefde!" zat te wachten, en ik kon er absoluut niet opkomen. En hij maar olijk diep in mijn ogen kijken en hints geven. Gatverdamme. Uiteindelijk kirde hij het antwoord zelf triomfantelijk en klapte daarbij nog net niet koket in zijn handen.

Het andere gedicht ging over een "klapwiekende skiff". Hij vroeg of ik wist wat daarmee bedoeld werd. "Ha! Nou heb ik je!" dacht ik en antwoordde stellig dat dat vast en zeker een vogel moest zijn! Mis. Het was een roeiboot. Vanaf dat moment had ik een hekel aan gedichten.

Later heeft mijn liefde voor woorden zich hersteld (en ik ga het niet verklaren!). Zo kan een gedicht ontroeren, troosten, verleiden, melancholiek maken, verontrusten of amuseren. Kloppen s.v.p.

Woensdag 30 januari 2002

Dame Edna kondigde soms met veel tamtam haar gasten aan: je zag ze een tel en vervolgens stortten ze door een valluik om nooit meer terug te komen. Een perfect systeem b.v. ter zelfbescherming van sommige quizkandidaten:

Tros Triviant met Peter Tettero (Tee Set) en Mariska Veres (Shocking Blue). Zij zien eruit als karikatuur van zichzelf in betere tijden. Peter met wit geblondeerd permanent, de fijne krulletjes tot over de oren, en Mariska als wilde (I'm your fire) fors uitgedijde zigeunerin met exotische sjaaltjes.

Peter en Mariska weten niet veel antwoorden, maar Mariska laat ook nog eens duidelijk merken dat ze de simpele spelregels niet begrijpt. De ogen van Tineke Verburg dwalen vertwijfeld af, zoekend naar de noodknop. Plof. Weg kandidaten... Vergeefs.

Plotseling een welkom hoogtepunt: Mariska weet "Swarowski kristal" en het stel haalt wonder boven wonder de finale.

Nu zit Mariska tegenover Peter en samen doch ieder voor zich proberen zij een woord te raden dat al geruime tijd duideijk voor iedereen te lezen is: Galavoorstelling. Ten langen leste ziet Peter het, maar in een uiterste poging de situatie te redden laat hij zijn beurt voorbij gaan. Mariska krijgt de eer. Voorstellinggala zegt ze.

And Venus was her name.

Dinsdag 29 januari 2002

Mijn vader werkte in een bakkerij en nam als ik er lang genoeg om gezeurd had een bolletje marsepein voor me mee. De grap was dat hij eerst naar zijn jaszak greep en deed alsof hij het vergeten was. Een ogenblik later toverde hij, als altijd zelf ook weer verrast, de in een stuk papier gefrommelde bol uit zijn andere zak.

Als conciërge op een middelbare school kaapte hij af en toe uit het scheikundelokaal op mijn dringend verzoek een bolletje kwik. Dat vervoerde hij in een luciferdoosje. Ik was daar dolgelukkig mee, liet het zware spul door mijn handen glippen en probeerde het te delen.

Zelf was hij met weinig tevreden. Een sjekkie en een glaasje jenever. Met zijn twee banen werkte hij keihard om zijn grote gezin te onderhouden. Mijn vader, mijn bolletjesdrager.

Maandag 28 januari 2002

Ik voel me ziek en lig geregeld dubbel in de wc. Dat klinkt leuker dan het is hoor. Mocht ik vandaag nog andere spannende dingen beleven dan laat ik het nog weten, maar ik vrees van niet.

Aandacht voor een dame met recht van spreken: Uniquehorn

Zondag 27 januari 2002

Vannacht was de nacht van de stukgewaaide paraplu. Het uitgestorven centrum van de stad lag bezaaid met gedeformeerde en op straat gekwakte exemplaren: heel surrealistisch! Maar we waren toch écht op weg naar een voor ons nog onbekende schouwburg... op de bonnefooi, programma onbekend.

De voorstelling was uitverkocht maar we hadden mazzel en mochten gebruik maken van de impressariaatsplaatsen (fraaie zaalplaatsen o.a. voor de pers). Nu voel ik me dus wel een beetje verplicht iets te schrijven over de voorstelling Cinq van cabaretgroep Crème Fraïche. Moeilijk hoor.

Ik heb me prima vermaakt en me geen moment verveeld en op zijn tijd hartelijk gelachen. Maar eigenlijk was ik gebiologeerd door één persoon: John, de aanvoerder van de vierkoppige groep. Die stem, die kleding, dat figuurtje... hij is niet echt. Het is een stripfiguur en hij is leuk!!!

Nu ik hun website nog eens rustig bekijk zijn ze bij nader inzien allemaal wel erg grappig (zo is b.v. het sterrebeeld van Jaques braadharing)

Tip: updaten die site jongens en zet het nummer 'potS potS eitiloP' zo snel mogelijk in 'De Jukebox' of nog beter op cd i.v.m. de carnaval. Het is een kraker eerste klas.

Zaterdag 26 januari 2002

Een 16-jarige jongen uit Maleisië heeft geprobeerd zijn moeder te doden zodat hij rustig kon internetten. De jongen was ernstig verslaafd tot verdriet van zijn moeder. De jongen viel zijn slapende moeder aan met een mes, nadat ze voor de zoveelste keer had geprobeerd hem achter de computer vandaan te krijgen. Volgens de vrouw leeft de computerfreak voor het internet. Hij chat erop, doet spelletjes en probeert geld te verdienen...

Rare jongen! Dat soort dingen doe je toch niet. Hij had beter een weblog in elkaar kunnen timmeren. Daar kun je veel in kwijt. Wellicht een ideetje voor zijn moeder ook.

Mijn kinderen en ik staan elkaar niet naar het leven. Ik ben de grootste internetverslaafde maar zij brengen veel tijd door achter de Playstation 2. Zo houden wij elkaar in evenwicht.

Nu weer snel terug achter de buis voor het vervolg van de damesfinale Hingis/Capriati. Ik heb de hele ochtend mijn best gedaan de uitslag niet vroegtijdig te horen, want dan is het niet spannend meer om naar te kijken. Die moeder van Hingis lijkt trouwens erg op Popey met dat petje, maar dit terzijde. Ik luister naar de Vlaamse commentatoren. Zij doen dat erg goed, evenals de Engelse. Nederlandse tennisverslaggevers zijn altijd irrirant en eigenlijk overbodig. Dit niet terzijde. Het is een feit.

Vrijdag 25 januari 2002

# Hee psst.... een keukengeheimpje van J.O. (niet te verwarren met Jamie Oliver maar minstens zo creatief): wat te doen als je geen stokjes kunt vinden om door de in ham en kaas gewikkelde witlofstronkjes te prikken...? Een elastiekje erom! Inclusief mooi bruin ovenkorstje. Op deze manier smaakt zelfs de bitterste witlof zoet :-)

# Komt dat even goed uit! We mogen stemmen voor het beste log van de hele wereld: the 2002 bloggies. Doe u even mee? Stemkastjes op schoot a.u.b.

Verplicht en zonder twijfel invullen:

Best european weblog: prolific.org
Best programming of a weblog site: prolific.org
Best weblog about music: u2log.com

Overige stemmen helemaal vrij naar eigen keuze en zonder aanzien des persoons.

Donderdag 24 januari 2002

Het openluchtmuseum zoekt een groot gezin met minstens vijf kinderen onder de 18 jaar, dat bereid is te leven als een Fries landarbeidersgezin uit 1947. Dat moet wel gaan lukken denk ik.

Wij hebben eens gecampeerd op de Veluwe en naast ons stond een gereformeerd gezin met heeeeeel veeeeeeel kinderen. Zij waren allen erg verbaasd dat wij er maar drie hadden. De vader dook 's avonds bij de kinderen in de kleine tentjes om samen uit de bijbel te bidden. Ik heb al veel geluiden uit kleine tentjes op campings opgevangen maar dit was heel bijzonder.

Verder viel er geen onvertogen woord. De meisjes droegen allemaal een geruite rok. Dat was soms een beetje lastig b.v. op een luchtkussen. De jongens speelden met afvalhout en timmerden... een kruis. Wij keken onze ogen uit. Hoezo openluchtmuseum?

Woensdag 23 januari 2002

Ik heb de knoop doorgehakt en heb vanmorgen mijn 'badge' ingeleverd.
(Zo voelde het toen ik mijn sleutel inclusief sleutelhanger van het bedrijf aan mijn baas teruggaf.) :-)
Ik heb mijn ontslag ingediend. De aard van mijn werkzaamheden was door omstandigheden sinds twee maanden dusdanig veranderd dat ik er steeds minder plezier aan beleefde. Voorlopig ga ik dus even terug achter de geraniums met uitzicht op de hele wereld, maar ik kijk driftig verder naar iets anders.

Door dat gehak met spaanders in het holst van de nacht kon ik niet meer slapen en ik heb zitten kijken naar de wedstrijd tussen de Belgische dames Clijsters en Henin. Geweldig tennis. Ik hoop van harte dat Kim Clijsters de Australian Open wint.

Dinsdag 22 januari 2002

Fair play to you
Killarney's lakes are so blue
And the architecture I'm taking in with my mind
So fine...
Tell me of Poe
Oscar Wilde and Thoreau
Let your midnight and your daytime turn into love of life
It's a very fine line
But you've got the mind child
To carry on
When it's just about to be
Carried on...

And there's only one meadow's way to go
And you say "Geronimo"
There's only one meadow's way to go
And you say "Geronimo"

Maandag 21 januari 2002

Mijn dochter roept vanuit haar kamer dat haar computer het niet meer doet. Inderdaad. Wij kijken er deskundig naar, kloppen op het beeldscherm en rammelen wat aan de systeemkast. Nog steeds niks...

Na een korte eerbiedige stilte zegt zij met gebogen hoofd: "We have lost him".

Zondag 20 januari 2002

Vanaf mijn plekje achter de cv in de kantine dat uitzicht gaf over het hele voetbalveld zag ik hoe een man zich losmaakte van het verkleumde groepje vaders en gedecideerd koers zette naar de eenzame grensrechter aan de overkant. Deze had verzuimd zijn vlag richting middenstip te richten toen de keeper van de tegenpartij overduidelijk met bal en al over de doellijn rolde in een verbeten gevecht om het winnende doelpunt.

De vlaggenist bleef met zijn ogen het spel volgen, maar beide heren probeerden d.m.v. armgebaren en vooruitgestoken kin hun mening kracht bij te zetten. Een supporter van de tegenpartij kwam aanlopen en mengde zich in het grensgevecht.

Ik volgde alles met mijn neus tegen de ramen, maar was bereid bij verdere escalatie blind van woede de kantine uit te rennen en wat ferme klappen met mijn handtas uit te delen. Wat kun je op sommige momenten toch idioot veel van iemand houden hè? Voetbal maakt het mooist in een mens los.

De mannen liepen wat passen achteruit om nog even stil te staan tijdens een laatste woordenwisseling, maar zochten toen definitief hun basisplaats weer op.

Een paar minuten later snerpte het eindsignaal. Onbeslist.
"En?"
"Die man van de tegenpartij zei ook dat-ie zat. Die eikel van een grensrechter is niet eerlijk."
"Ja, ik zag het."

Dat-ie het wel effe weet!

Zaterdag 19 januari 2002

 Pontje Buitenhuizen

Vrijdag 18 januari 2002

Een wijs man zei me dat de weblogwereld een klein wereldje is... ik zeg u het is net een dorp! :-) Heel vermakelijk om over na te denken en karakters in te vullen.

Als ik het kon zou ik er zo'n mooi testje van maken waar dan een kant en klaar plaatje uitrolt, maar dat bestaat vast al ergens. Voorlopig zie ik mezelf even als ontsnapte dorpsgek :-). Ik ga naar het bos. Fijne dag allemaal.

Donderdag 17 januari 2002

Ik citeer het Noordhollands Dagblad over schrijvers en hun Idolen:

"Maar het mooiste verhaal in de bundel is van Huub van der Lubbe. Hij herinnert zich hoe hij na een klassenfeest thuis languit op het vloertapijt naar zijn lievelingsplaat 'Groeten uit Grolloo' van Cuby & the Blizzards lag te luisteren. Zijn vader vroeg hem verbaasd wat hij daar deed. En of hij niet naar bed moest. 'Ik lig even naar Cuby te luisteren', zei hij. Naar de blues. Uit Drenthe. 'Niks negers uit het diepe zuiden van Amerika. Net zo raadselachtig maar zo dichtbij. Hondervijftig kilometer naar het oosten maakten ze deze muziek. Dit was geen Pele uit Brazilië of Alfredo di Stefano van Real Madrid. Dit was Arie den Oude van DWS die elke zondag scoorde. Het kon. Voortaan noemde ik mezelf Huby.'"

Als ik dát geweten had... wij hadden een feestje bij Harald, de jongere broer van Huub. Harald was mijn idool op de Havo. Ik zat bij hem in de klas. Hij zat in de schoolband. Hij was erg grappig en had alles wat ik thuis niet had: veel vrienden over de vloer en veel muziek. En ik mocht samen met wat klasgenoten op zijn feestje komen.

Kletsnatgeregend kwamen we aan in Krommenie op onze brommertjes. De kamer zat vol broers en zussen met aanhang: allemaal even hartelijk, maar voor mij van een andere orde. Wij kregen een handdoek in onze handen gedrukt van Huub.

Het had zo leuk geweest als ik toen cool: 'Bedankt Huby' had kunnen zeggen :-)

Woensdag 16 januari 2002

Wat een mooie dag zeg. En wat een verschil met dat gedruil van gister. Dat deed me ernstig naar het voorjaar verlangen, maar daar begin ik ook altijd véél te vroeg mee! Ik leer het nooit.

Vandaag valt er weer wat te genieten d.w.z. met beleid. Ik ga straks voorzichtig een stukje in de polder lopen en dat terwijl ik me ziek gemeld heb op mijn werk. Ai. Maar het probleem is dat ik door een zeer poot niet langer dan vijf minuten achter elkaar kan zitten. Raar maar waar. Misschien straks nog een fotootje hier (niet van poot maar van polder). Ik zie wel. Kijk maar...

Wild horses... terwijl ik deze foto maakte legde een van de andere pony's zijn hoofd op mijn schouder :-)

Dinsdag 15 januari 2002

Alexander en Maxima zijn niet populair binnen mijn gezin.

Alexander heeft het verknald omdat hij moest lachen om de gemiste penalty van Kluivert tegen Italie. En Maxima... ik weet het niet hoor, maar de Gratis O La La Kalender zit nog steeds in de Panorama en wij zijn er toch meestal als de kippen bij om gratis stickers, tuinbijlagen, surprise-ideetjes e.d. uit de map te scheuren, al is het alleen maar om iemand anders vòòr te zijn.

Enige argumenten die over tafel vlogen tijdens de maaltijd:
-Als ik kroonprins was had ik mijzelf afgeschaft
-Ik haat mensen die om niks boven het korenveld uitsteken
-Die trouwdatum is schijnheilig, dan hoeven ze ons geen vrij te geven
-Die hockey-ers hadden hun stick [censuur...] ergens moeten rossen toen hij tussen hen in stond te hossen

Uuuuh... wie lust er nog wat prinsesseboontjes?

Maandag 14 januari 2002

Mijn rechterbeen doet hardstikke pijn en ik weet niet hoe het komt. Wel dat het erger wordt en optrekt richting mijn rug. Ik heb me vannacht en op mijn werk zitten verbijten. Ik loop als Dr. Kerry Weaver in de geweldige serie ER maar dan nog nét zonder stok.

Deze dame kreeg trouwens twee Emmy nominaties "for her portrayal of the fiercely independent Dr. Weaver". Ik zal ondanks alles ook proberen 'fierce' en 'independent' uit te stralen, maar dat valt niet mee hoor. Ik ga uitkijken naar een mooie, functionele wandelstok.

Zondag 13 januari 2002

Het was fantastisch op mijn strand. Alleen een beetje druk. Ik wist niet, dat er 12000 halve-marathonlopers langs zouden komen uit Egmond (waaronder een heel onopvallende Dolf Jansen met blauw haar). Achter mijn rug gingen er tijdens hun geploeter stemmen op om het strand te asfalteren. Een kwestie van negeren.

Zaterdag 12 januari 2002

Een stukje paradijs in de IJmond in mediterrane sfeer...

Voorlopig bevind ik me in een saunacomplex te Heemskerk met hier en daar een grote plastic plant. Het gezweet en gepoedel was fijn, maar ik heb het nu pas echt naar mijn zin: in kamerjas (verdwijnmantel) achter een kop cappuchino in de verlaten relaxruimte met mijn boek en een bounty.

Ik zit keurig rechtop in een heuse clubfauteuil maar een paar meter verder ligt iemand lekker te maffen op een chaise longue. Dat ligbed is even klassiek uitgevoerd als mijn stoeltje maar dan veel breder en erg uitgerekt (de stretched limo onder de stoelen zeg maar).

Ik kan mijn ogen ook amper openhouden. Met moeite heb ik mijn lenzen eruit kunnen peuteren die al half met mijn hoornvlies versmolten waren door de hitte van de sauna. Ik denk dat ik even moet gaan liggen... stilletjes (buurman slaapt) en op de tast naar zo'n geweldige stoel type 'roeiboot met hoogopstaande randen' en voor-zich-tig languit.

Jawel! Dit is het!

Vrijdag 11 januari 2002

Mijn zus J. mailde dat ze vroeger ook een dagboek bijhield, maar dat ze het helaas kwijt is, evenals haar poëziealbum. Ik heb een verrassing voor haar. Helemaal achterin mijn oude dagboek staat iets geheimzinnigs dat zij geschreven heeft. Ik denk dat het dagboek eerst van haar is geweest, maar dat ze het aan haar kleine zusje heeft gegeven. Ik vermoed dat het afkomstig is uit het Zaanlands Boekhuis waar J. werkte.

Mijn broer en ik zijn het er over eens dat mijn zus J. lief is. Toevallig kwam dat laatst ter sprake. De andere vier kinderen uit ons gezin hebben allemaal wel iets secreterigs, gemeens en achterbaks ;-) Maar J. is alleen maar lief.

Ik ben haar dankbaar, want ik mocht vroeger met haar mee als ze naar de bibliotheek ging. Zij was tot die tijd de enige die boeken las. En ik daarna met haar. Zes boeken per week. J. krulde altijd haar wimpers met haar vingertop terwijl ze zat te lezen.

Het eerste boek dat ik kreeg en dat echt van mezelf was heette 'De sprookjes van Grimm'. Ik was er gek op en ik heb het nog steeds. Wie niet luistert komt in de problemen, wie slecht is wordt aan mootjes gehakt. Aan het eind van het verhaal komt het voor de hoofdpersoon toch altijd weer goed, iets wat voor de slechterik in het verhaal vrijwel nooit het geval is. Gruwelijk simpel.

Wie een grimmig verhaal wil lezen over een slechte stiefmoeder..., dieren die... of een jong meisje dat... Klik en kies zelf.

Donderdag 10 januari 2002

Zijn fotootje in 'Muziek Expres' was erg klein en onduidelijk, maar ik pikte hem eruit om zijn donkere haar dat over zijn schouders viel. Hij wilde schrijven met een een meisje uit Nederland: Ik was 15 jaar en ik had een penvriend in Hongarije, Freddy.

De foto die hij meestuurde met zijn brief noemde hij 'artistic'. Ik zag alleen een neus, maar nog steeds dat haar! Op het fotootje dat ik hem stuurde kijk ik of ik een geestverschijning zie, maar volgens mij was dat ook wel artistiek verantwoord. We waren vreselijk (en in het engels) penverliefd.
We schreven veel over 'love' en later al wat minder en over ' love the one you're with'. Ja, tuurlijk! Ik zat op de Havo en dat was toch wel het hoofddoel van het leven voor iedereen daar.

De Intercom in het klaslokaal kraakte. Het ding werd bijna nooit gebruikt. Een stem meldde emotieloos, dat MIJN moeder had gebeld, en dat ik naar huis moest komen... er was bezoek. Uit Hongarije.

Ik moet in shock geweest zijn, want ik kan me er niet echt veel van herinneren. Ik stierf van de zenuwen. Ik kon erg slecht met hem praten en niemand anders thuis sprak engels. Het was geen succes geloof ik.
Na deze verrassingoverval heb ik hem nog maar één keer gezien. Samen met een vriend stond hij weer onverwacht voor de deur. Uitgehongerd. Ik heb een uitsmijter (niet symbolisch) voor ze gebakken, maar verder kan ik me zo weinig herinneren... waarom hij naar Nederland was gekomen bijvoorbeeld. Hij had nooit iets over zijn plannen verteld.

Wat zal die jongen een moeite gedaan hebben om dat doodlopende straatje in Zaandam Holland te vinden. En met wat voor bedoeling had hij die penvriendschap opgezet? Het blijft een raar gevoel. Een adres in Nederland heb ik nooit gehad, maar zijn Hongaarse adres ken ik nog steeds uit mijn hoofd: Heddegus Gyulta Utca - Budapest.

Woensdag 9 januari 2002

Tranen met tuiten huilde mijn zoon toen hij als klein jochie voor het eerst 'Tom en Jerry' zag.

Wat zullen die twee kinderen van ongeveer vijf en zeven jaar gedacht hebben die een paar rijen voor mij naar "The Lord of the Rings" zaten te kijken?
En waar zouden zij nog van dromen?

Toen ze om kwart voor elf na drie uur beelden vol horror weer op straat stonden, keken ze even apathisch als hun ouders. Er werd niets gezegd.

Na enige aarzeling ben ik uiteindelijk ook maar doorgelopen.

Dinsdag 8 januari 2002

De conditietraining op de vroege ochtend was zwaar, fijn en erg nodig. We hebben alle spiergroepen doorgenomen want we zitten weer in de opbouwfase, zegt de juf :-) Ik voel me loom en lekker ontspannen. Breng bijvoorbeeld eens je linkeroor naar je linkerschouder... kraakt het? Dat is spanning. Nu nog een keer, maar eerst goed rechtop zitten en je schouders ontspannen laten hangen. Dat voelt al beter, hè? Nu rechts, maar wel voorzichtig. Niet overmoedig worden.

Dan ga ik me nu zo langzamerhand opmaken voor de Australian Open die volgende week begint. Ik ga mijn spulletjes verzamelen: zonnebril, zonnebrand, hemdjes, korte broek, mijn hoed met de bengelende kurken aan touwtjes, flesje water, elektrische onderdeken, zonnehemel, Auping op ligbedstand, afstandbediening van de tv: Yes mate! Laat maar komen die kanjers m/v.

Maandag 7 januari 2002

Ik ben moe en ik heb honger. Ik heb mazzel, want ik heb gewerkt vandaag (we hebben het gehad over onze imagopijlers) en er wordt voor me gekookt. Nog even geduld.

Tijd voor een mooi liedje, (een van mijn all time favorites, ik ben gek op de zee) geloof me mensen, je zou het moeten horen:

Ariel (October Project)

My name is Ariel
And I want to be free
It is your sorrow
That has made a slave of me
Forgive me
Forgive me
But you are all I know
Forgive me for leaving

The day is breaking now
It's time to go away
I'm so afraid to leave
But more afraid to stay
Forgive me
For leaving
The sadness in your eyes
Forgive me

The sky has fallen
Now the earth is dry and torn
I know you're tired
From the violence of the storm
I love you
I love you
But you are all I know
Forgive me

Let the wind and ocean water
Wash across your hands
Wash away a thousand memories
Wash us all away
Like sand

My name is Ariel

Zondag 6 januari 2002

"Ik heb het even recht gehangen want het hing scheef", zei de man tegen me en hij wees op één van de drie schilderijen die de muur van het café sierden. Hij leek op Ronnie Tober in zijn nadagen; keurig verzorgd in colbert met strop, kaarsrechte zijscheiding en dapper opstaande mondhoeken. Ook maakte hij me opmerkzaam op de lampen en de geluidsinstallatie.

"Ned. 3 maakt opnamen van een talentenjacht en ik doe mee. Ik ben gevraagd." Het portret van Willem Alexander aan de wand kon hij niet helemaal plaatsen. "Zou die hier een keer geweest zijn?" Ik zei dat dat daar waarschijnlijk hing omdat het café 'Het Paleis op de Dam' heette, maar ik kreeg niet de indruk dat hij het begreep.

De media waren geen onbekend terrein voor hem. Zo zat hij in de 'Pats Boemshow', bij 'Calltv', 'De winkel van Sinkel' en heel vroeger al bij 'Raden Maar' van Cees Schilperoort. Hij vond het jammer dat zijn succes nu pas kwam en had het liever 20 jaar eerder gehad.

Ik vroeg hem welk genre hij zong, maar eigenlijk wist ik het al: "Het levenslied juffrouw". De afgunst binnen het artiestenwereldje beviel hem niet. "Kijk maar naar Fransje Bauer; eerst moest niemand iets van hem weten en nu is hij wereldberoemd, vooral in Duitsland." Hij hield niet van de haat en nijd. Iedereen had recht op het succes dat hem of haar toekwam.

Uit zijn binnenzak haalde hij een verfrommeld a4-tje met een beschrijving van zijn veelzijdig talent en telefoonnummer. Ik vroeg of ik het mocht houden, maar hij had maar één exemplaar en hij stopte het weer behoedzaam terug. Hij was nerveus en gespannen want dat was hij altijd voor zijn optredens.

Hij had veel tegenslag gehad in zijn leven. Veel familieleden waren overleden. Zijn producer die een cd met hem wilde maken had hem bedonderd en dat had hem veel geld gekost. Eigenlijk was hij al zijn centen kwijt. En na een korte stilte: "Maar het leven is mooi hè, juffrouw?"

Het was zijn beurt. Ik wenste hem succes. Het eerste nummer was Je bent zo lief in al mijn dromen en het tweede Lach niet om mijn tranen, Maria: een lied vol weemoed om een verloren vrouw. Niemand in de zaal wist, dat dat lied over zijn moeder ging, die hij tot haar dood verzorgd had. Een schat van een mens. Dat had Martin Peters alleen tegen mij verteld.

De jury oordeelde lacherig dat Martin vooral erg genoot van zichzelf. Hij ging na zijn optreden direct naar huis, want hij had heel slechte ogen en daarom reisde hij met de trein en niet meer per auto. Hij moest nog helemaal naar Nijmegen en het liep al tegen zessen. "Alles komt goed in het leven" en hij frommelde aan het gouden medaillon met een afbeelding van Christus dat om zijn hals hing. Als hij gewonnen had zouden ze hem wel bellen.

Donderdag 17 januari Ned. 3: in Zaal Hollandia om 23.00 uur.

Zaterdag 5 januari 2002

Ik heb mijn oude dagboek tevoorschijn gehaald.
Afblijfen staat er op.
Het sleuteltje is kwijt, dus ik moest het slotje jammer genoeg kapot trekken.

Ik ben beginnen te schrijven toen ik tien jaar was en gestopt op mijn veertiende.
Enkele fragmenten (teloorgang van een braaf katholiek meisje) :-)

"Donderdagmorgen voelde ik me niet goed, maar ik ging toch naar school. Ik ging weg. Ik zag niemand op straat, dat vond ik vreemd. Toen bleek dat het half 8 was in plaats van half negen. Ik ben weer terug gegaan naar huis, omdat ik dicht bij school woon is dat niet zo erg. Toen het de goede tijd was ging ik weg. We moesten eerst met de hele klas naar de kerk. Daar voelde ik me helemaal niet lekker. Later onder het speelkwartier ben ik naar huis gegaan. Toen heb ik nog een tijdje geslapen."

"Maandagmorgen regende het verschrikkelijk, maar toch moest ik klaar-over zijn. Na de saaie pastoorsles hadden we zwemmen, dat is natuurlijk heerlijk. Het is al een hele tijd geleden dat ik dat mocht doen: dan was ik weer ziek en toen hadden we weer vakantie."

"Het was een heel gewone dag. Om 4 uur had ik bij Ellen V. die ook klaar-over is, mijn huiswerk gemaakt. We mochten een ijsje kopen, want Ellen had een 9 voor het vorige huiswerk. Ik heb meestal een 9 of een 10. 's Avonds had ik lekker tikkie-de-man gespeelt met mijn vriend Joop v.d. H. en nog andere kinderen."

"Het was tweede kerstdag. Ik ben zo stom geweest een brandende kaars te pakken. Allemaal kaarsvet op m'n jurk. Moeder was verschrikkelijk boos. Ik ging gauw naar boven en huilde op mijn kamer. Toen kwam vader en die zei dat 't er allemaal wel uitkon. Ik geloofde er niets van."

"Vandaag gingen moeder en ik naar Amsterdam om een jurk en een blazer te kopen voor Marian haar trouwdag. Onderweg heb ik drie pepermuntjes laten vallen, precies tussen een man zijn benen!!! Ik pakte ze op om in de asbak te doen!!! In Amsterdam was het niet zo druk. Toch botste ik tegen en jongen van een jaar of twaalf aan. Hij floot. Leuk hè!"

"Met school zijn we drie dagen naar Sassenheim geweest. Ten eerste: het waren MACHTIGE dagen geweest, wat we allemaal gedaan hebben kan ik niet precies onder worden brengen maar we hebben van alles gedaan. Boswandelingen, lijnbal, ander balspel, film, touwtrekken, snoep happen, heerlijk eten en... slapen. We hebben ook nog speurtochten gehouden. Het waren MACHTIGE dagen. Ik zou GRAAG nog eens willen."

"Vandaag zegt Liset tegen me dat Jos W. met me wil. Een hele leuke aardige jongen, niet dat sijksokkerige gedoe. Ik zei dat ik hem heel leuk vond. Gister had hij me geld voor een Green Spot geleend. Om half 1 hadden we al vrij en opeens kwam Jos W. naar ons toe. Hij zei dat hij van een jongen moest vragen of ik nog vrij was. Ik wist natuurijk meteen dat hij het was. Ik had ja gezegd enz. enz. enz. dus die zaak was ook weer beklonken."

"Carnaval. 's Avonds liepen Lida (als dwaze oude vrouw) en ik (als haremdame) naar school. Het zou een machtig feest worden. In het begin vlotte het niet zo erg en de stukjes van de Raad van Elf liepen in het honderd. Toen werd er gedanst! en hoe!! Eerst kwam Richard en tegen hem zei ik dat ik niet van schuifelen hield. Toen heb ik nog wat gehost met de troep en toen kwam Jos W.. Hij deed heel verliefd en zat maar in mijn haar te graaien en ik schaamde me dood want iedereen zat stiekem te kijken. Maike en Margreet hadden ook een jongen en we zaten aan de kant. Ik wou helemaal niet zoenen maar ja... wat moet je. We zaten allemaal op een rijtje te vrijen en mijn vader en Bert zaten stiekem toe te kijken. Later ben ik naar Lida gegaan die met Jos B. en Nico K. aan het hossen was. Daar heb ik vreselijk gelachen. Later, om 11 uur, was het afgelopen en Lida ging met me mee naar huis want ze bleef slapen. Jos W. stond op me te wachten maar Jos B. liep met ons mee en tegen hem maakte ik nog een stomme opmerking over Jos W. Ik schaam me dood over dat feit. Vanmiddag ga ik met Jose en Lida lekker naar Elma... o zo!"

Vrijdag 4 januari 2002

# Weet je wat knap is? Alien Ant Farm keihard op de autoradio: "You've been hit by, you've been struck by... a smooth criminal" en op exact het juiste moment twee keer achter elkaar knallen met je kauwgom! Ik kan het.

# De portretten van Van Morrison en van Bono komen op de eerste Ierse europostzegels. Goed hè? Ierse lezers mogen mij alleen nog maar brieven sturen per post s.v.p.

# Ik denk dus ik besta. Denk ik. Ik ben net wakker en ik heb vreselijk gedroomd. Ik moest naar huis, maar ik kon het nergens meer vinden. Als dat mijn straf is voor mijn postje van gister, dan zal ik vandaag mijn leven beteren.

Ik denk aan de film die ik gister zag: Discovery of Heaven. Ik kende het verhaal niet en ik heb er ook nog niet veel over gelezen. Dat ga ik straks doen. Kijken of het een beetje klopt wat ik denk.

Eerst koffie.

(14 x ik in zo'n klein stukje, nou dan bestaat ik echt wel hoor...)

(En zojuist besteld: Oliver Sacks - Uncle Tungsten. Memories of a Chemical Boyhood. Vertaald als Oom Wolfraam en mijn chemische jeugd: een lofzang op de kracht van de menselijke geest om patronen waar te nemen in de schijnbare chaos van de natuur en daarin orde aan te brengen.)

Donderdag 3 januari 2002

Ik probeer het maar het lukt me niet: ik zal nooit een goede huisvrouw zijn. Ik hou het geen vijf minuten achter elkaar vol. Ik kan de concentratie gewoon niet opbrengen. Bovendien wil ik meteen alles tegelijk aanpakken, omdat dat erg erg nodig is. Bah.

Ik ben zo vrij geweest te reageren op (dit was een stukje flitsende beginzin) een vacature bij een chiropractie praktijk. Het zal wel even duren voor ik die praktijk vloeiend uit mijn mond kan laten rollen, maar ik heb geschreven dat ik heel geschikt ben als receptioniste.

Ik ben gister ook zo vrij geweest even een kijkje te nemen: "Ik kom even checken of mijn brief gearriveerd is, je weet het maar nooit hè in deze spannende tijd..." (???). Het zag er eigenlijk doodsaai uit daar, maar ik ben al door de eerste selectie zeiden ze... Mijn brief werd uit een stapeltje van plusminus dertig anderen gevist. Als dat het stapeltje 'door naar de volgende ronde' was, dan is er nog een lange weg te gaan.

Terug naar de emmer sop. Je kan het.

Update: (5 minuten later) Ik spoel de emmer sop door het toilet. Weg zeem.

Woensdag 2 januari 2002

Weer ben ik onverrichterzake en ongecontroleerd langs een politiefuik gereden. Op de nu toch al bijna legendarische Kerkstraat. Waar anders? :-) Ik kreeg groot licht van een tegemoetkomende auto dus ik was op mijn hoede en nam iets gas terug. Ik zag een heel vreemd mannetje gekleed in een lange, witte stofjas voorzien van rode strepen en een bontmuts. Ik keek heel belangstellend naar hem en hij keek erg neutraal terug.

Iets verderop een heel nest van dat soort types. Geen gezwaai met armen om mij tot stoppen te dwingen op de plek die ze daarvoor met zijn allen vrij stonden te houden. Al zou het alleen maar zijn om te zeggen dat ik me zo keurig aan de snelheid hield. Niks. Nooit word ik aangehouden voor een fijne controle. Ook niet als ik de hele avond aan de Spa heb gezeten. Da's niet leuk voor een brave Bob met papieren en een puike auto.

Ik moest naar de bank, maar ik kon niet eens de bewuste straat in vanwege dubbeldwarsgeparkeerde eurogekken. Tsss. Ik heb geen guldens, geen euro's en geen passen. Mijn passen zijn geblokkeerd volgens alle apparaten waar ik ze in stop. Ik ga wel even bellen met de Rabo waarom ze mij dat aandoen.

Mensen met Opera schijnen de linkerkant van dit blaadje niet te kunnen zien. Ik weet niet hoe ik dat moet verhelpen. Wie het weet mag het zeggen. Operaliefhebbers missen een lijstje links van interessante mensen. Op één na heb ik ze nog nooit in het echt gezien, maar ik lees ze stuk. Allemaal anders en zo eigen. Ik hou ervan.

Dinsdag 1 januari 2002    ***Gelukkig Nieuwjaar!***

Floor was érg kwaad. Het 'grote vuurwerk' dat haar was beloofd en waar zij de hele avond op had gewacht was nep. De prachtige uit elkaar spattende vuurpijlen op het televisiescherm, zag ze niet vanaf haar plekje op een stoel achter het raam op de Kerkstraat. Met een boze frons op haar voorhoofd schreeuwde ze: "Het is niet echt! Het is een fillum!"

Een tel later: "Ik ga naar buiten!" En ze trok haar jas over haar pyama aan. Ze had niemand nodig, maar haar moeder was nog net op tijd om achter haar aan te lopen en zij vonden een plekje in het kleine tuintje.

Een tijdje keek ze naar haar vader en andere mannen die druk bezig waren hun grote paketten siervuurwerk er doorheen te blazen.

Ze vond het prachtig. Ze deed een paar stappen naar het raam waar de andere kleine kinderen nog tegenaan gedrukt stonden. Weer als altijd ontwapend enthousiast en met brede armgebaren schreeuwde ze naar haar vrienden: "Het is LEUK jongens!!! Je moet OMHOOG kijken!!!" Ze had het zelf gezien.

cockie.org
gek genoeg bijzonder gewoon



cockie@cockie.org
inhoud