~ Pauze tot 12 april ~



zaterdag 26 februari 2005



# Je leent wat skipspullen uit en als dank krijg je zoiets:

(De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de bovenste laag inclusief die knoeperd van een witte al weg is... verschwunden.)






# Laatst moest ik het nog een beetje uitleggen aan mijn bezoekende vriendinnen, maar ik voorspel een rage, binnenhuisarchitectonisch gesproken:

het Zeekomkommer-moment hoekje plekje. Alhier, in mijn mooie dingenkast.

Anneke gaat vandaag hoge ogen scoren bij de uitreiking van de Dutch Bloggies. Hele hoge ogen. En wereldberoemd worden. (Het is ook zó'n lekker kek heel echt kunstwijffie... en zo bijzonder gewoon zichzelf, onvervalst.)






vrijdag 25 februari 2005



# Eigenlijk... eigenlijk zou ik dit weekend eens de ramen moeten lappen en de auto wassen. Echt. Nodig. Ik neem het me al drie maanden voor.

En ik denk dat ik het lekker weer een weekje uitstel.

(En ik verheug me heel erg op de live-uitzending van Paul de Leeuw vanavond. Wanneer je iemand in het publiek ziet die heel erg op Paul de Leeuw lijkt dan is het mijn favo-collega. Ow ik ga hem missen. Binnenkort ben ik tijdelijk uitgewerkt maar daarover later meer.)






donderdag 24 februari 2005



# Marloes heeft het voor elkaar, een handgebonden boek met Catarpillarbinding: Zentipede

stap een
stap twee
stap drie

Zo mooi. En ultrastoer!

"Saai, zwart-wit en creepy" maar het is mijn! :-)




# Coole foto van een Oostzaanse berggeit.

(De foto is van een paar weken geleden, maar ik had even niks beters en ik dacht: "Ach, zukke geiten hebben jullie thuis vast niet...")






woensdag 23 februari 2005



# Jammer jammer jammer. Ik bespeel geen muziekinstrument en ik kan geen mooie liedjes schrijven. (Zingen in de auto zonder passagiers, dat is mijn sterkste punt.)

Maar er is hoop. In het cd-boekje dat ik bestudeer staat dat Rodrigo Munoz de handclaps doet bij liedje negen. Verder niks. Geen rijtje instrumenten, geen deelname aan andere nummers. Rodrigo Munoz: Handclaps (9). Ik ga er even speciaal voor zitten.






dinsdag 22 februari 2005



# We hadden een goed gesprek en praatten over de door haar gewenste euthanasie. Stoer vertelde ik over mijn vader. Haar huisarts wilde het niet doen, want hij kon zijn praktijk niet in de waagschaal stellen. Maar er was nog een andere manier zei ze, waar ik de naam niet goed van onthouden heb.

Bij het afscheid vertelde ze hoe blij ze was met mijn begrip. Ja en toen ging ik huilen en nou kan ik niet meer stoppen.




maandag 21 februari 2005



# Met krachtige slagen probeerde ik tegen de stroom in te zwemmen maar ik kwam geen centimeter vooruit, hoe hard ik het ook probeerde. In het bubbelbad stond een spichtig jongetje met sproetjes op en toonde mij de spierbal van zijn gehoekte arm. Hij sprong van het muurtje en zwom mij met korte, driftige bewegingen voorbij. Ik volgde zijn voorbeeld, maar het hielp niks. Het jongetje vond het de gewoonste zaak van de wereld. Hij kon het. En ik niet.






zondag 20 februari 2005



# Had ik al verteld dat ik in de sambaballenbusiness zit?

Wegens doorslaand succes mag ik vrijdag wederom een uitwisseling tussen studenten van andere groepen (allen voortgezet zmlk) muzikaal omlijsten. Ter voorbereiding knutsel ik vandaag rijst en macaroni in wc- en pringlesrollen. De deelnemers aan de workshop mogen de rollen beplakken met rubberknuts en zich daarna uitleven op passende muziek.

(Luister even mee achter uw ogen: Me and Julio down by the schoolyard.... wat een vrolijkheid. En... in mijn vak mag je zo gek doen als je zelf wilt. Succes verzekerd.)

Vorige keer wilde een meisje mijn halffabrikaat openpeuteren en de inhoud oppeuzelen.
"FOOD!!!" zag je haar denken...
Even daarvoor had haar begeleidster me gewaarschuwd voor het feit dat haar voortanden met een spalk aan elkaar geplakt waren. Mochten de tanden er onverhoeds uitvallen, dan zou ik ze zo snel mogelijk in melk moeten drenken, ter conservatie.

Ik heb me in rare bochten moeten wringen met de rol om haar te overtuigen van het door mij bedachte doel. (Misschien moet ik met het oog op zulke gevallen voor de zekerheid ook een rol met schuimpjes knutselen.)

En door!






zaterdag 19 februari 2005



# Voor het zuivelvak stond een vrouw met een button op haar jas: Ik ben 14 kilo afgevallen. Vraag me hoe ik het gedaan heb.

"Hoe heb je het gedaan?" vroeg ik. Ze keek me vreemd aan. "Ow ik zie het al. Zeker door de Philadelphia" en ik wees op het bakje verse kaas dat ze bestudeerde. Ik ken Philadelphia niet, wel de domme commercial met twee gevleugelde vrouwen op wolken.

Ze lachte, ik complimenteerde haar en vroeg serieus hoe ze het gedaan had. "Met Herbalife, ken je dat?" "Jaja, dat ken ik" zei ik haastig en wist niet hoe snel ik weg moest komen. Ik haat Herbalife. Ik koester een stevige antipathie tegen Herbalife.

Met drie verschillende bakjes Philadelphia maakte ik me snel uit de voeten (ik vloog een beetje...) Lijkt me lekker op een crousant, bij een wijntje.




# Heb je nog foto's c?

Ja tuurlijk. Ik ben de hele avond in de weer geweest voor een knappe prent.

Gevaarlijk zeker, met al die security?

Ja, en ik ging het eerst nog vragen ook, vòòr aanvang...
"Mag ik NU ook geen foto's maken?"
Het broekie van de beveiliging keek me aan of hij water zag branden en ging bellen met zijn opperwezen.
"Nou snel dan".

Mogen we de foto zien c?

Nou vooruit... komtie






vrijdag 18 februari 2005



# Vanavond in Vredenburg...

Ik ben een beetje zenuwachtig. Er is vrije plaatskeuze en ik wil een fijne plaats...

Pas vanochtend hoorde ik dat Daniel Lohues het voorprogramma verzorgt. Hij zal denk ik ook wel een beetje zenuwachtig zijn. (Maar hij heeft in ieder geval een goeie plek.)






zaterdag 12 februari 2005



# Ik geniet van mijn krokusvakantie en ben op zoek naar krokusjes.

Dag!

Krokuskus.






vrijdag 11 februari 2005



# Een motie van treurnis... mooi hè? Beetje verdrietig, maar mooi.

Ik kende alleen de motie van wantrouwen. Hoeveel moties hebben we eigenlijk? En zijn er ook positieve moties? Doe mij er een paar...






donderdag 10 februari 2005



# Op de overbelaste rotonde probeerde een opvallend uitgedost rood bestelbusje van links de stilstaande rij waar ik instond binnen te dringen en koos het plekje juist voor mij. Ik was goed gehumeurd en gaf hem ruimte. Alah Korusun stond er in mooie letters op het achterraam.

Mooi. Dat ga ik onthouden dacht ik. Ik heb Alah Korusun voorrang gegeven. Daar is hij vast blij mee.

De hele weg naar huis heb ik de naam onthouden en thuisgekomen krabbelde ik hem snel op een papiertje. Achter mijn computertje zocht ik op van welke slagerij, supermarkt of bakkerij Allah Korusun eventueel de trotse eigenaar zou zijn, maar ik kwam bedrogen uit. Het betekent zoiets als 'Deo Volente' of 'Laat mij er even tussen mevrouw, want dat is Allahs wil', denk ik. Ik ben er nog niet helemaal uit.




# De school van mijn dochter is niet dierproefvrij.

Gruwend vertelde ze over het verdoven van een sprinkhaan in een buisje ether, waarna van de leerlingen werd verwacht dat de borst open werd gesneden voor een fijne blik op de tracheeën. Het maagje bleek er ook nog uit te moeten.

Een poosje geleden moesten ze kieuwen aan een afgesneden vissenkop bestuderen en er wacht hun nog een koeienoog...

Mijn dochter is vooral heel erg goed in het naspelen van de slachtoffers. Ook heeft ze me het gezicht laten zien dat ze voor aanvang van het snijden trok en de leraar deed besluiten dat hij de operatie in haar plaats zou uitvoeren. Dat doet ze goed.






woensdag 9 februari 2005



# Connie Palmen wordt de presentator van de nieuwe serie Zomergasten. Dat wordt lastig voor mij.

Als Connie praat let ik meer op haar manier van praten dan op wat ze zegt. En ik denk dat een echte interviewer beter op zijn plaats zou zijn.

Voor de gasten hoop ik op een ander tuinsetje.






dinsdag 8 februari 2005



#Freeze!






maandag 7 februari 2005



# Ik vis een overheerlijke grote olijf gevuld met feta uit het potje en lees het etiket:

Halkidiki - De olijven worden met de hand geoogst rond de berg Athos, in de streek Halkidiki, in Noord-oost-Griekenland. Vers geplukt worden ze, gewoon op de rug, in grote zakken de berg afgedragen. Beneden vult men de olijven met kleine stukjes feta.

Moet ik dat nou geloven?

Halekidee! Met een beetje goeie wil zie ik een gebronsde Griek de zak 'gewoon op de rug' zwaaien en een paar dankbaar glimlachende vrouwtjes beneden aan de berg al klaar zitten met de stukjes feta...

Stuur ik de keuringsdienst van waarde erop af of blijf ik lekker in de waan? Eerst maar weer even proeven. Mmm. Ik kan deze zomer natuurlijk ook zelf eens gaan kijken...






zondag 6 februari 2005



# Op een dag als vandaag kan ik intens gelukkig zijn met het feit dat ik boven de grote riolen woon en het feest van carnaval totaal aan me voorbijgaat.

De laatste keer dat ik verkleed ging was ik bloemenmeisje en dat moesten we maar zo houden.






zaterdag 5 februari 2005



# Ze was een beetje gek, maar ach...






vrijdag 4 februari 2005



# Mij kun je opvegen. Lekker gewerkt maar wel dus heel erg moe (en voldaan zoals dat heet).

Dit fijne spulletje gaat me erbovenop helpen.

En vanavond ga ik proberen mijn ogen open te houden bij Micha Wertheim.

Helaas niet in rood pluche, maar op de keiharde roodplastic stapelstoelen van het oergezellige Dorpshuis in Oostknollendam, dus dat gaat wel lukken.




# Met lood in de schoenen en op het ergste voorbereid. Dat was voorbarig!

Ik was zo opgelucht over de gezondheidstoestand van mijn oude vriendin, dat ik mijzelf in het ziekenhuiswinkeltje op een Donald trakteerde.

(Eenmaal buiten wou Donald niet poseren en deed rare dingen met de lampjes.
Voor straf beet ik zijn petje van zijn kop.)






donderdag 3 februari 2005



# Er reed een oude man in een rolstoel merk Quickie over het fietspad. Hij schuifelde zichzelf met zijn voeten vooruit. Dat schoot niet echt op.

Was ik te voet geweest dan zou ik hem een poosje in elke gewenste richting voortgeduwd hebben, maar ik reed behoorlijk hard op de fiets voorbij en ik heb alleen maar twee keer verbaasd achterom kunnen kijken. Bij de tweede keer was ik al bijna thuis en hij pas drie meter verder.

En nu heb ik een beetje spijt natuurlijk.

En verdiep me in de wereld die Quickie heet. Nee dit was toch duidelijk geen trippelstoel.

(Ook coole tandems aldaar!

Binnenkort een stukje over C. en pupil S. en hun spannende avonturen op de oude afgedankte tandem die onze school rijk is; eigenhandig gerestaureerd, in de olie gezet en van trapverkleiners voorzien door lieve J.)






woensdag 2 februari 2005



# Waar eens de computer en de tv stonden rest ons slechts lucht. Voor de zoveelste keer dit schooljaar. Boel lucht.

Ik hoop hele slechte dingen voor de daders. Hel en verdoemenis. Of stroomstoring en explosies en electrocutie en zo.




# Vergeef me, maar weer ben ik terug in Barcelona. Noem het een vlucht, ik kan het niet helpen. Het laat me niet los.

Het waren zijn ogen. Hij lag daar zo alleen, maar die ogen blijven mij aankijken.

Ow die ogen....






dinsdag 1 februari 2005



# Pisnijdig en blind van woede versnipper ik mijn Prijskraslot van AH (natuurlijk maak ik eerst rustig een foto).

Het eerste winkeltje van AH stond in Oostzaan. Snipper snipper snipper.

Ja maar er staat ook duidelijk 'filiaal' zult u bedaard zeggen en daar heeft u dan weer gelijk in. En dat stond inderdaad in Purmerend. Duh.

Enfin. Intussen heb ik wel al mooi een tweeliterpak Bar le Duc en een fles Robijn Vaporesse helemaal voor nop (...) bij elkaar gekrast. Dat laatste blijkt strijkwater (Eau de repassage) voor langdurige frisheid te zijn. Eens kijken wat ik daar allemaal voor mooie dingen mee kan doen.




# Hoera! Dat was januari.

Het is 's morgens al niet zo heel erg donker meer. Als ik naar mijn werk rijd draait iemand halverwege de straatverlichting uit en moet ik er op eigen kracht zien te komen. We gaan weer de goede kant op.

Het wachten is op het gekwetter van de kl*tevogeltjes.











mail ~ inhoud ~ lijstje ~ kiekjes