Zaterdag 14 februari 2004

# Gisteravond in theater De Purmaryn stond ik tot mijn grote vreugde toevallig oog in oog met Van the Man.

Wat bleek? Een tijdelijke expositie jazz-, blues- en poplegends in paintings en silkscreens van Nick Oudshoorn. Klik voor meer.

# Wannneer je 's ochtend in verdwijnmantel* en op sokken beneden komt, de gordijnen opent, de radio aanzet en voor het eerst van je leven hoort dat Eric Burdon in House of the Rising Sun niet

My mother was a sailor
Sold my new bluejeans


maar

My mother was a tailor
Sewed my new bluejeans


zingt,

dan werpt dat een heel ander licht op die moeder.



*)
= bekend van Tom Poes (mooi prentje)
= beter bekend van Harry Potter
= eigenlijk mijn oude kamerjas.

# Gisteravond vroeg Wim Helsen zijn publiek in het kleine zaaltje of er iemand was die wist wat mirre was. Het bleef stil.

Als u van absurde humor houdt en die voorstelling zeker moet gaan zien, roept u op dat moment: "Mirre of Myrrhe is een gomhars van verschillende Commiphora soorten, o.a. C. momol, C. myrrha, C. abyssinica. Het zijn stevige struiken die in Noordoost Afrika en ArabiŽ groeien!" Dan bent u helemaal kick de bom. Zo. Heb ik dat ook maar eens gezegd.

Met een prachtige Vlaamse tongval vertelt Wim Helsen dat hij een man is die graag kommetjes soep geeft aan mevrouwen in bushokjes. Hij zegt gedichtjes die ontroerend en soms zwaar choquerend zijn. In ieder geval voor de twee dames die schuin voor mij zaten. Hun mondhoeken zakten op die momenten synchroon een paar centimeter naar beneden. Dit was geen Henk Elsink.

Hij danst. Ik weet niet of je het dansen kunt noemen, maar hij beweegt op een bepaalde manier op muziek zodat je je ogen niet van hem af kunt kunt houden, ja hij danst.

Hij vertedert. Hij wil dat een hele zaal vol serieuze, zichzelf respecterende cabaretliefhebbers gelijktijdig en gepassioneerd "Moefie Moefie" tegen hem zegt.
En dat doen ze. Inclusief de twee dames schuin voor mij.

Vrijdag 13 februari 2004

# Anecdote van de werkvloer: we bespreken de verschillende vormen van sportieve vrijetijdsbesteding en een meisje vertelt dat ze op wegrennen zit. Dat u dat voortaan ook zo noemt. Atletiek.

Voorts heb ik moeten constateren dat collega's op vrijdag heel andere personen zijn dan op andere dagen van de week. En het bevalt me wel. Vooral als de directrice die dag niet aanwezig is. Ze zijn los, bespreken vrijuit dingen die normaliter op wandelgangen en onder tafel blijven en bij de borrel na werktijd slaan ze ronduit door. Voor de vrijdag kunnen jullie me altijd bellen.

Onze zuiderburen hebben daar het volgende op gevonden zag ik in de stats:

# Droomrelatie op de klippen...

Donderdag 12 februari 2004

# Achterin het tourmagazine dat ik kocht voor aanvang van het concert waar ik eerder over schreef, staat dat de special thanks uitgaan naar Heaven.

Op het kraampje met merchandising in de foyer lag inderdaad een stapeltje Heaven voorzien van sticker met 'gratis'. Ik heb er een paar uitgedeeld aan mensen die ik kende. Zij hadden nog nooit van Heaven gehoord, terwijl zij kennelijk toch wel tot de doelgroep behoorden.

Kent u Heaven? Hoeveel mensen kent u die geabonneerd zijn op Heaven? Ik ken er welgeteld één. Zelf koop ik het blad af en toe in de losse verkoop, bij de betere boekwinkel of platenzaak, want het is leuk om mooie tijdschriften te kopen. (En na dit stukje krijg ik natuurlijk een abonnement voor het leven van Heaven.)

Oke. Voldoende de hemel in geprezen: Heaven is een popmagazine voor volwassenen dat oren opent.

# "How are yóu?" vraagt steevast iedere Ier die je ontmoet. Omdat de klemtoon op het laatste woord valt, klínkt het in ieder geval altijd zeer oprecht. Zo ook gisteravond, toen de vraag gesteld werd vanaf het podium van het Zaantheater tijdens Irish Unplugged.

Wel, dat zal ik vertellen. Hoewel het genre niet altijd he-le-maal mijn smaak was, voelde ik bij het vierde nummer de tranen al opwellen. Dat kwam deels omdat in een langzaam stuk de viool van de elfachtige dame mijn gevoelige snaar raakte, maar ook omdat het geluid in het begin niet goed was afgesteld. Dat was erg storend.

Maar de hele avond, drie heel verschillende optredens afgewisseld door twee pauzes, was toch best erg fijn. Bij elk nummer vertellen de uitvoerenden uit welk deel van Ierland het oorspronkelijk komt en de naam van degene van wie ze het geleerd hebben. Of ze hebben het zelf gemaakt natuurlijk. De liefde voor muziek en het vakmanschap spatten ervan af, maar dat kan ook niet anders als in veel gevallen je hele familie muzikant is, in navolging van je voorouders. En dat was te voelen. Het was lovely.

Woensdag 11 februari 2004

# Ik ben een beetje misselijk, maar leuk is het wel!
Kijk ook eens rond op Panoramafoto's Amsterdam

(via wow)

# De klad sluipt er langzaam in en zit me op de hielen. Nu of nooit.
Ik ga een stukje rennen.

Fijn dat het al een heel klein beetje lichter is 's morgens. Nu ik nog. :-)





Dinsdag 10 februari 2004

# Vertrek van dochters

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

~ Rutger Kopland

Maandag 9 februari 2004

# We deden rolling like a ball oftewel 'als een balletje'. Dat ging verrassend goed. Het zou iets te maken kunnen hebben met al het lege glaswerk dat ik net naar de retourette heb gebracht.

Verder vraag ik me af of de Colgate ring van zelfvertrouwen nog bestaat. In oude tandpastacommercials verscheen onder het magische geluid van dwarrelend sterrestof op gewenste momenten een soort buitenboordbeugel rond iemands hoofd wanneer hij zijn mond opentrok. Ik kan zo'n ding eigenlijk wel even gebruiken.

Zondag 8 februari 2004

# Ik wou iets raars roepen, maar daar moet je vreselijk mee uitkijken hier. Ga ik vervolgens zitten googelen op wat ik zo spontaan raar had willen roepen, ja, dan hoeft het al niet meer.

Een fotootje dan maar. Ik blader door het album van Barcelona september 2003 en weet werkelijk niet wat te kiezen. Een enorm heimwee overvalt me. En waar kom ik dan uiteindelijk mee op de proppen...

Ik observeerde en genoot van de twee kekke oude dames die een glaasje champagne gingen kopen. Ik vond dat t-shirt (World Champion 1947) werkelijk fantastisch en wilde dat goed in beeld, maar het mocht niet opvallen. Hrm. Dat laatste is goed gelukt. In the background kijkt vriendin M. naar de zilveren vogels en haar echtgenoot vriend B. drinkt een biertje. Man. Die arm.

Zaterdag 7 februari 2004

# Ik ben zó trots op mijn echtgenoot. Sjesus. Ik ga het vertellen, kalm en rustig:

Ik kom de tuin in via de poort en zie J. op een stoel over de schutting hangen. Heel ongebruikelijk. Hij praat met de buurman. Heel rustig. Ik ga stilletjes staan luisteren. Het gaat over de schutting. Buurman vindt dat die overhelt naar zijn kant. Hij heeft dat gezien toen hij uit zijn slaapkamerraam stond te kijken. Hij zei toen tegen zijn vrouw: "Hoe kan dat nou? J. is toch zo netjes? Waarom moet dat nou?"

Waar een andere man waarschijnlijk helemaal uit zijn dak was gegaan, de buurman was aangevlogen en zeker De Telegraaf had gehaald.... geeft mijn J. hem gelijk! Ik sta nog paffer en wil schreeuwen als een viswijf, maar weet me nog steeds te beheersen door alleen te luisteren.

J. zegt dat de schutting, die er al vijf jaar staat, inderdaad overhelt en dat dat zeer storend is. Als de buurman misschien zo vriendelijk zou willen zijn de molentjes, vogelhuisjes en bloembakken tijdelijk te verwijderen, die hij er ongevraagd aan zijn kant tegenaan heeft getimmerd, dan zou J. zorgen dat het geheel weer helemaal waterpas en in het lood komt te staan.

Daar had buur niet op gerekend. Hij krabbelt terug. Maar daar wil J. niets van horen. Het gesprek herhaalt zich een paar keer, buur steeds benauwder, J. steeds vriendelijker. Ik maak juichbewegingen, geef kushanden via het spiegelende raampje van de schuur en ik ontvang een dikke knipoog terug. Don't fuck with the O's.

# Vannacht was ik gestopt met dit log, maar u heeft mazzel: ik ben weer begonnen. Dat doe ik wel vaker, ik ben een nachtstopper. De liefdesverklaringen van gister waren nogal overweldigend en ik vond het eigenlijk een geweldig moment om er tussenuit te knijpen.

Maar wat gebeurt? Ik lees twee wat late reacties van mijn beste vriendin Lida die ze vanochtend geschreven heeft. Eén ging over het caviafilmpje (5-2) dat haar uit de weekenddip heeft gehaald en de ander over de nieuwe jas (2-2) die ze niet kan vinden... en daar moet ik dan toch weer zo vreselijk hard van glimlachen, dat is gewoon niet mooi meer. Dus over tot de orde van de dag.

Wat klopt hier niet: vanmiddag ga ik salsa-en met twintig vrouwen.

Vrijdag 6 februari 2004

# Gister ben ik een hele poos bezig geweest met een fantastisch plan. Ik bedacht voor elke logger die me dierbaar is een symbool, zocht fijne kleine afbeeldingen en zette die voorzien van link in de layout.

Het begin was helemaal niet moeilijk. Ik had een muzieknoot, een pen, een roos, een eland, een fototoestel, een brilletje, een heks, een aardbol, budha en een motorfiets.

Dat waren om persoonlijke redenen de heel speciale. Maar toen werd het lastig. En heb ik het hele idee opgedoekt. Ik kan het niet. Ik zou mensen niet noemen die er wel degelijk bijhoren. Het blijft hier dus een beetje kaal, maar ik denk aan jullie, allemaal, met al jullie eigen aardigheden!

Ik kan dit plaatje niet verkleinen, want dan verschiet het van kleur. Het moet zo zijn denk ik.

Donderdag 5 februari 2004

# De scriptie van J. rolt uit de printer: twee kantjes per a4-tje, klein lettertype en er komt nog steeds geen eind aan. Straks mag ik die stapel blaadjes, resultaat van een ijzeren discipline, ein-de-lijk lezen. Het is af.

Iemand nog een baantje voor een afgestudeerd medisch socioloog?

# Goedemorgen Nederland! Fantastisch geslapen.

Ik klik de tv aan voor het ontbijtnieuws met Daphne en zie nog net een commercial ten behoeve van het belang van het inzamelen van lege batterijen.... ik zou nu in net zulke rare zinnen als hiervoor kunnen gaan vertellen hoe LEUK die commercial is, maar er zijn plaatjes en een filmpje van! Lacht u even mee? klikkerdeklik

(Ik houd erg van cavia's snappie, vooral van cavia's die kunstjes doen.)

Woensdag 4 februari 2004

# Sommige lezers vragen zich af of er een verband bestaat tussen slapeloosheid en onze beleving van een spoedig geheel gevulde maan. Het zou heel goed kunnen.

Volgens deze fraaie maankalender is onze sleutel voor 6 februari om 9.48 vm:

Een feestelijk saamhorigheidsgevoel.

Om dat te vieren stel ik voor dat iedereen tot die tijd vannacht eens een keertje heel lang en lekker gaat slapen.

# Slecht geslapen, maar ik ga dit

even voor de spiegel oefenen. Geef me een paar minuten.
(Naar aanleiding van een veinzende zeekomkommer.)

Dinsdag 3 februari 2004

# Een blik op het lesrooster van de klas waar ik morgen word geacht in te vallen, deed mij besluiten na werktijd even langs de videotheek te rijden. Signaallezen, wiskunde, gipmethode, Frank jarig. Alleen dat laatste laat ik erin, de rest vervalt. We gaan verjaardag vieren met twee violen, een trommel en een fluit, video kijken en wandelen naar het park. Ha!

Met de lege doos van de band naar keuze in mijn handen, wachtte ik op mijn beurt. De jongen voor mij maakte heel omslachtig duidelijk dat de film die hij terug kwam brengen van slechte kwaliteit was. De dame van de vidotheek nam zijn klacht uiterst serieus en wilde uitgebreid rapport opmaken. Samen hebben ze zo'n vijf minuten staan te brainstormen over grootte, kleur, vorm en richting van de strepen. Wijdse (ik gok op ij, te moe om op te zoeken) armgebaren en een krampachtig zoeken naar de exacte omschrijving. Heel vermakelijk.

Toen alles was gezegd sprak ze na een minuut stilte de historische woorden: Ik schrijf wel op dat er een storing in zit. Met de Lion King tweede versie Nederlands gesproken verliet ik twee minuten later het pand. Op weg naar thuis en een wijntje.

Maandag 2 februari 2004

# Letterlijk gekopiëerd uit de inbox, omdat het plaatje zo mooi in de nieuwe lay past en het product wellicht heel erg goed is:

10,000 Maniacs Campfire Songs: The Popular, Obscure, & Unknown Recordings
10,000 Maniacs' first ever greatest hits and rarities collection includes 31 essential and rare tracks on two CDs, including such hits as:

- These Are Days
- Trouble Me
- Candy Everybody Wants
- Like The Weather
- Because The Night

As an added bonus, a second disc packed with rare gems and five previously unreleased recordings is also included!
IN STORES NOW!
For more information, please visit:

Natalie Merchant punt com

# "Nostalgie is niet meer wat het geweest is", las ik ergens en hopla: een nieuwe jas! (Oude netjes weggehangen in het archief.)

# Dit zijn de gouden uren. Ik heb het hele huis voor mij alleen.

Dat was gister wel even anders. We vierden de verjaardag van het zondagskind en het was vol. Heel gezellig maar vol. Iedereen bleef ook zitten en zat steeds voller. Daar zorg ik altijd wel voor. Een dame (nee we noemen geen namen, maar het was mijn moeder hahaha) wilde zelfs wel een kroketje mee naar huis. Die kreeg ze mee in allufolie. Broer grapt dat ik volgende keer een loket moet maken voor de afhaalvisite. En nu...

ga ik een greep doen in de doos restgebak en heel gelukkig mijn eigen feestje vieren.

Zondag 1 februari 2004

# De storm is gaan liggen en de schutting ook.

Daar waar eens een bamboe erfafscheiding ons de rust verschafte gelijk een Japanse tuin, is een gapende ruimte ontstaan die postbode en krantenjongen gelegenheid geeft direct door te stappen naar de voordeur van de buurman.

Die laatste kan op zijn beurt als hij zijn best doet, en dat dóet hij, precies zien wat wij op onze bordjes hebben liggen. Ik zal binnenkort niet gek opkijken bij een korte tik tegen het raam en een subtiel 'schuif even een klein beetje op', wannneer gluurbuur over mijn schouder de krant probeert mee te lezen.





Mail ~ Inhoud ~ Rollcall ~ Blogrollme




De Razende Bol


Weblog Commenting by HaloScan.com