Mail ~ Inhoud ~ Rollcall ~ Blogrollme



woensdag 31 december 2003

# Intussen in café De Drie Zwanen te Den Ilp

# Zalig uiteinde!

We gaan spooms maken (met suikerrandje!) lekkere hapjes eten en tv kijken.
Dat is het. Heerlijk. Ik bedoel: Zalig!

Fijne avond iedereen en doe voorzichtig.

dinsdag 30 december 2003

# Met respect lees ik de persoonlijke jaarverslagen en de lijstjes die sommige mensen maken, met hoogte- en dieptepunten, toppers en floppers van 2003. Ik begin er niet aan. Ik ben slecht in terugkijken en het maakt me melancholiek.
Ik houd ook niet zo van de beladen sfeer die deze laatste dagen van het jaar met zich meebrengen. Net zette ik de vuilnisbak buiten en toen dacht ik serieus: "Nou, dit is dan de laatste keer van 2003..." Pfff.

Ik kijk ook niet graag heel ver vooruit, maar soms moet het i.v.m. reserveren van boot of vliegtuig. We willen graag naar Schotland deze zomer. Ik heb een fantastisch uitgebreide site ontdekt met alle info die je je maar wensen kunt.
Meteen alweer een dilemma: doen we de 'whiskyroute', de 'tuinen en kastelen' of 'het eilandavontuur'??? Ik wil ze eigenlijk allemaal.
Ook wil ik heel graag weer een keer naar Edinburgh, waar we lang geleden geweest zijn. De rest van het land is nog onbekend. Het ruige noorden en westen trekken me heel erg. Tips en ervaringen zijn erg welkom.

maandag 29 december 2003

# Moet je horen:

Een puike Tremolo-demo door Andy Kerr met behulp van een Tuna Melt.

# Uit het Parool van vandaag:

Zelf gebruik ik het woord 'kut' pas sinds een paar jaar zonder gêne en dan het liefst nog met dt.

Ik vind deze advertentie eigenlijk heel ontroerend en zeer oprecht. In ieder geval recht uit het hart (...)

# Post. Damn. Da's nu al de tweede wenskaart die me op zijn zachtst gezegd niet helemaal onberoerd laat. Snif.

En ik voel me schuldig. Ik heb geen enkele kaart op de post gedaan. Ze waren best leuk en ik had er genoeg. Het kwam er niet van. Volgend jaar doe ik weer mee.
Dit gaat um worden:

# Investeren in je kinderen loont! Ik heb hun (onder dwang van de leraar nederlands aangeschafte) stapel Lijsters en Bulkboeken herontdekt. Dat zijn ideale boeken om 's nachts met de zaklantaarn half onder de dekens te lezen. Ze zijn niet te zwaar en voorzien van slappe buigzame kaft.
Vannacht ben ik begonnen in Verborgen Gebreken van Renate Dorrestein. Heel intrigerend verhaal, dus vanochtend nog snel even een paar hoofdstukken meegepikt en gebleven bij de passage met de dode muis. Toen vond ik dat ik naar beneden moest.

Ik sla de krant op en lees "Ik liep letterlijk mijn eigen boek binnen": een interview met Renate Dorrestein. Verborgen Gebreken wordt verfilmd en de schrijfster is daarbij aanwezig. "Ze moest, lacht Renate Dorrestein als ze terugkomt van de filmset, éven de muis inspecteren. De dode muis, die een kleine maar niet onbelangrijke gastrol speelt in haar boek."

zondag 28 december 2003

# Wat ik gevonden heb in een vuilniszak op zolder:

Spring Wind,
Magician,
Colour Ball,
Sumptuous Flowers,
Cheerfulness,
Shining Stars,
Spring Joy,
Butterfly and Flowers,
Steel Sparkes,
Moon Travellers
en meer...


Was soort van verrassing.

Nu heb ik eigenlijk wel zin om dit vanavond op een stil plekje in kleine kring af te steken en er erg van te genieten.

zaterdag 27 december 2003

# Gollum inspireert. Dochter R. noemt mij soms heel overtuigend met slissend, bezwerend geluid My precious...

Ik weet niet of dit een gunstige ontwikkeling is.

# Ik had net een kleine heftige afterparty met de kerststol. Die stol is vandaag op zijn best: op de helft, daar waar de spijs het grootst is. Een dikke plak met een bak koffie en de krant. Vol ellende. En volgens veel schreeuwende advertenties zullen morgen veel winkels open zijn, dus we moeten weer kopen.

Klein nieuws (ook heel erg, maar toch leuk): 'Man vat vlam in de sauna' en 'Explosie na overspannenheid'.

Hoog tijd voor een rondje polder.

vrijdag 26 deccember 2003

# De voorbereiding was optimaal. Het nette pak, lang geleden voor het laatst gedragen, hing al een aantal dagen goed in het zicht te wachten onder de plastic kledinghoes. Het overhemd miste een knoopje aan het manchet, maar er was niet genoeg tijd om een nieuwe aan te zetten. Een nietje deed perfect vervangende dienst. Dat zou niemand zien.

Colbert, stropdas, vest. Alles was verder in orde. En toen hield het op. Er was geen broek. Ook niet ergens verdwaald tussen de andere kleding in de in vliegende haast tot op de bodem ontruimde kast. Nergens te vinden.

Hoogstwaarschijnlijk is de pantalon bij de laatste kledingopruiming niet als 'zeer belangrijke broek' herkend en samen met andere oubollige afdankers in de zak voor het Leger des Heils beland.

Ik hoop dat hij goed terecht is gekomen. Misschien zit de broek nu wel ergens aan een kerstdiner.

donderdag 25 december 2003

# Kim van Kooten, Katja Schuurman en ik hadden hetzelfde plan. We gingen met onze geliefden naar Tuschinski om Return of the King te zien. Toen de film afgelopen was gingen Katja en ik allebei pijlsnel naar het toilet. We deden net of we elkaar niet kenden natuurlijk. Ik veegde wel even mijn ogen droog, want ik had moeten snotteren tijdens de voorstelling. Maar ik ben een watje. Prachtige film.

Heerlijk thuis gegeten met man en kinderen. Ze zijn lief.
's Morgens koffie gedronken bij moe. Zij deelde feestelijke envelopjes met inhoud uit. De jaarlijks gratificatie. Zo schattig. Ze zag eruit als koningin Wilhelmina, met mooie strass oorbellen en een bontstola. Ik zei: zeg eens "Landgenoten" en ze deed het. En goed ook.

Het was een fijne dag. Nu even een programma uitzoeken voor vanavond in de thuisbioscoop.

woensdag 24 december 2003

# Kaartje: (voor mensen met veel geduld, klik, en hoor achtereenvolgens: knapperend haardvuur, jingle bells, een gilletje (?) en mij.

via

# Kerstwens: mijn naam aan een takje van deze boom...

Update: Gelukt! En wat een fijne tak!

(Mijn commentaarding lijkt niet meer te werken... stom ding doet het weer. Fantastsiche uitvinding!)

# Ik ben aan het wroeten om de dvd-speler aan de praat te krijgen en dan graag met het mooie geluid dat hij voor de herinrichting van de kamer ook voortbracht.

De bedoeling is namelijk dat we een kleine Lord-of-the-Rings-marathon gaan houden vandaag, om morgen weer helemaal 'in the mood' deel drie te gaan zien.
Het wil nog niet helemaal lukken. Ik heb wat kabels over. Ik ben hier niet goed in.

Komt bij dat de kast dusdanig fraai is opgesteld dat ik NERGENS MEER BIJ OF ACHTER KAN MET MIJN KABELTJES.

Rustig blijven. "De meeste problemen lossen zichzelf op". Dat wil ik nog wel eens zien.

dinsdag 23 december 2003

# R. pikt een afkoelend kerstkoekje, dat ze zelf met engelengeduld heeft staan maken. Dus dan mag het.

# Gisteravond heb ik staan tennissen in een sneeuwbui. Dat was leuk en heel raar. Wanneer je de bal opgooit om te serveren kijk je omhoog in een diep zwart gat waarin de sneeuwvlokken op je af denderen.

Eigenlijk moet je dat allemaal negeren, want je mag alleen maar naar de bal kijken die je op het juiste moment moet zien te raken. Ik voelde me als een poppetje in een sneeuwglobe.

# Mij wordt de laatste tijd vaak ietwat verwijtend gevraagd waarom ik zo hard moet niesen. Het is waar. Ik nies de laatste paar dagen opvallend vaak en ja, ik nies graag hard en vol overgave. Dan heb je tenminste nog wat aan je verkoudheid.

maandag 22 december 2003

# We hebben een probleem. Een serieus probleem. Ik noem het probleem graag zeer oneerbiedig: de k*tkist, maar eigenlijk is het een heel oude, misschien wel antieke dekenkist. Gigantisch van formaat en een erfstuk van J.'s moeder. Boordevol boeken, fotoalbums en ondefinieerbare spulletjes.

De kist staat in de weg, wat zeg ik: we moeten er met ingetrokken buik schuifelend omheen, want in de nieuwe inrichting van de kamer is er geen plek meer voor. De ruimte die er was, is ingenomen door een geweldig nieuw gecreëerd hoekje met de Concertgebouwstoelen, waar ik heel blij mee ben.

Van mij mag de kist weg, naar familieleden die hem kunnen gebruiken, maar het ligt (begrijpelijk) heel erg gevoelig. En vlak voor de kerst ga je natuurlijk niet roepen: "die kist eruit of ik..." want je weet maar nooit... :-)

zondag 21 december 2003

# Drama.

Van de 52 gekregen Merci reepjes (doos van 20 plus megadoos van 32) zijn er maar 4 (lees: vier) gevuld met Edel-Marzipan.

Hou ik dus 48 Mercidingen over die ik niet lust. Plus 2 ongecontroleerd opengescheurde verpakkingen.

Maar altijd nog beter dan een doosje After Eight, dat je voorheen nog wel eens ten geschenke kreeg tijdens hoogtijdagen. Brrr. Ik hoopte eigenlijk dat ze uit de handel waren genomen, maar nader onderzoek leert dat je ze zelfs voor een heel jaar lang kunt winnen... Scrumptious zijn ze.

Gelukkig weet ik niet zo snel wat dat betekent. Maar het klinkt vies.

Klik en enter for a chance to win a year's supply of After Eight Chocolates! Simply take a moment to answer a few questions and you will be entered into a drawing for a chance to win a year's supply of After EightŪ Mints! You'll receive 48 boxes of our scrumptious After Eight Mints.

# Ik zit helemaal in

en ik kom er voorlopig niet uit.

zaterdag 20 december 2003

# Ik heb onze 'decoraties' teruggevonden:

Hij was 'hippie' en ik was uhm... 'meisje'. :-)

# We mogen op de nieuwe houten vloer! De laatste hardwaslaag is droog en het kampement op de bovenverdieping kan worden opgebroken.

Er moet gewerkt worden. Alle meubels mogen weer op hun plek, maar eerst moet er een laag stof en slijpsel verwijderen van heb ik jou daar (hé, wie heb ik hier?)

Nu snel terug naar de werkvloer, anders wordt mijn chef kwaad.

vrijdag 19 december 2003

# Zoon1 biedt zich aan als chauffeur en coach van het zaalvoetbalteam van zoon2., die weer voor het eerst aan de bak gaat na de breuk in het sleutelbeen.
De wedstrijd is hard: zoon2 wordt getackeld door een vent die wild tekeer gaat en valt vol op de nog kwetsbare schouder. Hij besluit het veld te verlaten en eenmaal op de bank levert hij gepeperd commentaar op dezelfde speler van de tegenpartij die nog steeds hard bezig is, zijn veel jongere opponenten naar het leven te staan.

Het loopt uit de hand. Drie spelers van de tegenpartij gaan zoon2 te lijf. Zoon1, naast hem op de bank, springt in de bres en weet er twee af te weren, maar van de derde ontvangt deze een klap in het gezicht, met als gevolg een blauw oog en een neus die een klein beetje scheef staat. De wedstrijd wordt gestaakt.

Goed dat ik dit allemaal niet heb zien gebeuren.

Eenmaal thuis, na het vertellen van het verhaal, hoor ik een keurig 'dankjewel' van zoon2 richting zoon1. Daar is de zaak mee afgedaan.

# Komt-ie: citaat uit de begeleidende brief bij de cadeaubon van maar liefst 20 eurootjes.

Einde van het jaar, einde van twaalf drukke en veelbewogen maanden. Maanden waarin de medewerkers en leidinggevenden van onze organisatie zich volop hebben ingezet, zich van hun beste kant heben laten zien bij tal van onderwerpen. (knip)

Dit jaar is het nog mogelijk om alle collega's die in dienst zijn een geschenkbon aan te bieden. Vanaf volgend jaar zullen helaas geen kerstgeschenken meer worden verstrekt. (knip).

In 2004 staat er veel op het programma. We zetten in op een betere sfeer in de stad, op optimale dienstverlening aan burgers en bedrijven, op creativiteit. En rekenen daarbij net als ieder jaar natuurlijk op jullie medewerking.(knip)

Hoogachtend,
het college van burgemeesters en wethouders van Zaanstad

dr. R.L. Vreeman, burgemeester.

# Lieve M.

Als je dit leest is het je gelukt.
Wat vind je ervan?

Dikke zoen,
Cockie


Ik loop mijn vriendin tegen het lijf. We wisselen wat wetenswaardigheden uit en zij vertelt onder andere dat haar dochter tegenwoordig 's avonds vaak zit te msn-nen.

Ik val stil en laat het bericht tot me doordringen. Ik geloof het nog niet helemaal.

~ DUS je hebt INTERNET?

Wie had dat durven dromen? Mijn vriendin die geen computer nodig had; de dingen die ze wilde weten wel opzocht in de bibliotheek en vond dat telefoneren ook best kon in plaats van e-mail. Mee in de vaart der volkeren, tegen wil en dank en vooral omwille van dochterlief.

~ Ga je nu ook een keer mijn log lezen?
~ Inderdaad, cockie punt org
~ Nee, www hoeft niet, maar mag wel [stom, verwarrend, had je mond gehouden, met deze opmerking heb je misschien alles verpest]
~ En stuur je me een e-mail? cockie at ... [weer stom, vragende blik]
~ cockie apestaartje cockie punt org

Eindelijk.

donderdag 18 december 2003

# Zaandam is een wereldstad. 'We' hebben een overdekt winkelcentrum Rozenhof plus parkeergarage, donderdagavond koopavond tot 21.00 uur, een casino dat tot middernacht open is, en een Zaantheater.

We zagen cabaretduo Rul in het Zaantheater. Nog nagenietend, want ze waren heel erg leuk, drukten we om 22.15 uur op het liftknopje van nabijgelegen parkeergarage De Rozenhof, maar er kwam geen lift. De portier van het casino er tegenover riep dat de parkeergarage om 21.45 uur gesloten was. Als we een nummer zouden bellen dat bij de ingang stond, zou er misschien na heel lang wachten 'een mannetje' komen, dat voor 38 euro de deur van de garage zou ontsluiten.

Daar gingen we niet op wachten en daar gingen we zeker niet al dat geld voor neertellen. We belden ons eigen mannetje en lieten de auto staan waar hij stond.

We hebben een snood plan bedacht om morgenochtend de auto voor 0,00 euro uit de parkeergarage te ontvoeren. Een wereldplan.

Update: De perfecte misdaad ging de mist in. Geen details. (Maar er móet nog ergens een elektronisch oog zitten, dat we over het hoofd gezien hebben...)
We hebben toen maar keurig 12,50 euro betaald voor een dagkaart, zoals het hoort. Toch nog steeds beter dan 38,00.

# Vannacht was ik er uiteindelijk van overtuigd dat ik me rond deze tijd (07.24 uur) ziek zou gaan melden.

Ik kon niet goed meer in slaap komen, voelde keelpijn en meer malaise opkomen en vond het eigenlijk wel mooi geweest. Ik had de laatste tijd alles gegeven. Ze zouden het nog wel een dagje zonder mij redden.
Gisteravond had ik dierbare collegae mijn kerstgeschenk al overhandigd (flesje Evian, echt een plaatje, kost maar 2,99 euro, bij de slijter). Het was goed zo.

Ik zou lekker in bed blijven met boeken, radio en video's. Het kerstreces kon beginnen.

Wat schetst mijn verbazing: ik ben wakker voor de wekker afgaat, ik spring in mijn kleren, zet koffie en ga straks gewoon naar mijn werk.

Da's balen. Ik blijk weer eens zo trouw als een hond te zijn. In ieder geval overdag dan...

woensdag 17 december 2003

# V., zoon van de Grote Vriendelijke Reus, komt de klas in en gooit de hele stapel knutselspullen, die hij altijd meeneemt van en naar huis, op zijn tafel. Hij heeft een plan. Enthousiast pakt hij mooi papier om de hele handel in te pakken.

Hij verkneukelt zich. De voorpret is enorm. Uit zijn jaszak komt een lang gekoesterde afdruk van zijn favoriete treinstel met grafiti, zijn passie. Die plakt hij er op. Een grote strik eromheen en het cadeau kan onder de kerstboom.

Degene die dat pak vanavond na het kerstdiner zelfverzekerd uit gaat pakken is een gelukkig mens.

dinsdag 16 december 2003

# Vanavond ga ik naar Dogville in filmhuis De Fabriek.

Drie uur lang ongestoord kijken, geen reclames, geen pauze, fijn publiek.

De Fabriek is gevestigd in een authentieke lagere school en stort bijna in elkaar. Maar volgens de laatste berichten wordt het pand opgeknapt en mag blijven bestaan. Daar ben ik heel blij om.

# Gistermiddag was mevrouw C. Struisvogel bij de tandarts voor de halfjaarlijkse controle. Hij deed een verrassingsaanval met een onverwacht straaltje ijskoude lucht en porde en schraapte met een venijnig haakje. Gezellig babbelend achter zijn mondlapje poetste hij elk elementje zorgvuldig schoon met een ronddraaiend borsteltje en een beetje schuurmiddel.

Ik speelde mee. Ik deed ontspannen. Babbelde als het even kon gezellig terug (meestal hebben we het over de wintersport). En... ik mocht weer weg. Hij was tevreden. Het zag er goed uit. Ik was opgelucht.

Hij heeft NIET ontdekt, dat die ene kies helemaal achterin niet helemaal goed is en soms pijn doet als ik er op bijt. Die kies gaat waarschijnlijk pas heel erg onhoudbaar opspelen vlak voor vertrek naar de wintersport.






De Razende Bol


Weblog Commenting by HaloScan.com