Vandaag

2birds
Aan Z
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
BluaP
Charis
Clockwise
Dazzonline
Ecritures
Elswhere
Exploring Els
Fusix
Gienera
Hello Again
Juul
Kika
Kristel's Kamer
Kruimelog
Kunst & Schrijfwerk
Lars
Mariskarade
Merelroze
Mijn kop thee
Misdruk
Mvrgr.nl
Naaoomieh
Niemsz
Noomore
Orfelio
Prolific
Puck
Racey
Rolandow
Spockspot
Suffie
Tonie's kladblok
Uniquehorn
Uren Dagen Nachten
Vandenb
Veel-in-een Webkast
Webkim
Website4all
Westlands.org
Wodkalime
Zijperspace

loglijst




zaterdag 31 augustus 2002

# We hebben een cruise gemaakt op de loveboat van Marken naar Volendam, de fietsen op het achterdek.

Het barretje in de punt van de salon was gemaakt van een zeldzaam soort armoedige triestheid, skaileer en triplex. Ik wilde een foto maken, maar de puisterige jongen achter het halfronde geval keek me steeds zo argwanend aan, dat ik het niet durfde. Nu heb ik spijt natuurlijk.

Aan een formica tafeltje zat een dikke toeriste onderuitgezakt verschrikkelijk verveeld te kijken.... een sterk staaltje dramatische expressie. (Ik was het niet, ik was het niet!)

Het was echt genieten op die boot!

En wat denk je... komen we terug bij onze fietsen, staat er inene een schattig klein love-driewielertje tussen hen in!

Deze vorige zin is gevolg van een zeldzaam soort flauwe meligheid en nachtelijk slaaptekort, waar ik nu wat aan ga doen. Excuseer mij s.v.p.

En wat tikt er dan zachtjes tegen je zolderraam op ongeveer 50 centimeter van je hoofdkussen...



Zo te zien heeft hij het voorzien op de sirene voor groot alarm. Houd ramen en deuren gesloten!

# Mij via via ter ore gekomen:

De Dag van Het Taaie Ongerief:

Die Dag dus is vandaag, zaterdag de 31ste, in de Theo Thijssenschool, Anjeliersstraat 157 in Amsterdam, van 14.00 tot 17.00 uur, en staat helemaal in het teken van Thijssen's meesterwerk: Het Taaie Ongerief.

Beroemde Nederlanders spreken over hun kledingleed, bepaalde passages uit het boek worden op de planken gebracht door Hans Dagelet en Rob van Reyn, en ook de bezoekers kunnen hun traumatische herinneringen aan kledingstukken waarmee ze voor paal stonden kwijt.

Ieder half uur is er een excursie met rondleiding naar het Theo Thijssen Museum, waar de expositie over Het Taaie Ongerief kan worden bewonderd. En dat alles voor slechts twee schamele euro's. Komt Allen!
Mijn traumatische herinnering aan kleding waar ik mee voor paal stond is eigenlijk alleen het feit, dat mijn moeder een voorliefde had voor degelijke schoenen met spekzolen... die "best ook onder een rok konden... nee hoor kind helemaal niet gek!"

Maar het meest staan me de strooptochten langs hippe ('hippe' ja) winkeltjes bij waar ik de meest extravagante kleren aan mocht schaffen (als ze maar afgeprijsd waren). Lief was dat. Mijn vader vond het ook altijd goed. "Ja hoor kind... als je denkt dat je het nodig hebt".

Eén keer heb ik mijn moeder in de maling genomen. Ze vond dat een bepaald kledingstuk dat ik paste te klein was (want het moest wel op de groei). In de paskamer reikte ze mij dezelfde jurk aan, maar dan een maat groter. Ik deed alsof ik hem aantrok en kwam al poserend gewoon met het eerste exemplaar dat ik nog steeds droeg weer achter het gordijn te voorschijn.

"Ja hoor, zie je wel, veel beter!" zei ze toen.
Gemeen van mij hè?

# "Hoe gaat het met je dementerende moeder?"

"Gister lukte het niet helemaal, maar vandaag hoop ik haar in mijn kunstwerk te integreren."

vrijdag 30 augustus 2002

# The tide is high but I'm holding on...



hoorde ik in de auto. Het was niet mijn jeugdheldin Blondie, maar een niet eens zo erg slechte cover van Atomic Kitten
(wist mijn dochter te vertellen. Aangevuld met: "Stom nummer!").

Het verschil zit hem dus inderdaad in die stem, van haar dus.

# Voor de lenzencontrole ben ik deze keer gemakshalve naar de opticien in het dorp geweest in plaats van naar de grote stad. Ik was bang dat ik ook hier weer handmatig allerlei verschillende glaasjes voor mijn ogen zou krijgen, waardoor ik naar een letterbord moest kijken en zoals gewoonlijk door de bomen het bos niet zou zien. Maar nee...

Ik mocht met mijn kin in een bakje door twee gaatjes in een spannend apparaat gluren. Ik zag de zee met in de verte een driehoek. Mijn brein registreerde haarscherp een haaievin, maar het apaaraat schakelde een paar keer naar scherp en het bleek bij nader inzien een zeilboot te zijn. Een geweldig belevenis. Leve de autorefractor!

# Ze zijn er weer: Gladioowllluuuuuh



(Gladiolen kunnen heel mooi staan, beter dan die bolchrysanten waar de markt zeer snel weer mee overspoeld wordt. Ik heb een hekel aan die dingen, ik weet niet hoe het komt, waarschijnlijk omdat ze de herfst aankondigen.)

# Mijn nagels zijn lang
mijn nagels zijn lang
mijn nagels zijn ongeveer voor het eerst van mijn leven lang

Ik mag niet bijten
ook niet als er opeens in het midden een stukje vanaf is
en alsdat ik daar steeds met mijn tanden aan zit...
want dat is het begin van het einde

(soms helpt het als je dingen opschrijft)
(soms niet)

donderdag 29 augustus 2002

# Toevallig langsgesurfd en lekker blijven hangen: luistergedichten.

# Het water in de wasbak in de badkamer loopt al een paar dagen niet goed weg en ik wil hem NU ontstoppen. Ik heb een emmer gehaald om de troep op te vangen. Ik heb dat aardewerk sierding eronder heel vakkundig losgeschroefd EN op tijd opgevangen voor het te pletter zou slaan op de badkamertegels.

Maar nu zie ik diverse dingen die ik met brute kracht los zou kunnen draaien... ik ben best sterk, maar in gedachten zie ik scènes uit films met spuitende waterleidingen. Ik MOET mij zien te beheersen en wachten tot de deskundige ontstopper thuiskomt.

Maar ik zou heel heel graag NU...

Update: Hij gaat lekker...



# Nou hoor (stampvoetje)... wil ik een goed gelukte foto laten zien van een meeuw, waarop je heel goed kunt zien dat hij met zijn achterpoten navigeert... (ja hèhè mede omdat hij geen voorpoten heeft) heb ik die foto veelsteklein gemaakt en ik krijg hem niet meer groot in verband met een leesfout of zoiets.

Tadaa: het intieme leven van de meeuw voor mensen met goeie ogen.

En als troost een flink grote zonsondergang voor iedereen.

woensdag 28 augustus 2002

# Op de achterkant van een pak Lu luchtige Cracottes Naturel staat een BELEGGINGSTIP (Roomkaas met honing en noten).

Mijn 'native speaker' gevoel (Chomsky) zegt, dat dat een BELEGTIP moet zijn... geen wonder dat onze hele economie naar de kloten gaat.

(Vermeng een beetje honing door de roomkaas en garneer het geheel met stukjes walnoot of pijnboompitjes.)

Culinair gaat het ons landje erg voor de wind.

# Trouwe 'spammer' Tom uit Nieuw Zeeland stuurt regelmatig mailtjes: een smeuïg Telegraafbericht plus gortdroog commentaar en... een big smile!

"Verdomme is hij mij weer vergeten"

http://www.telegraaf.nl/krant/vandaag/teksten/bui.shah.indiase.mechelen.html

dinsdag 27 augustus 2002

# Het blijkt dat we ongemerkt inmiddels genoeg airmiles voor tickets naar Barcelona hebben. Muy bien.

# 'Coming out' van de Aldi-klant.

# De laatste tijd haal ik niet meer dagelijks mijn boodschappen bij Albert Heijn, maar ik ga twee keer per week op expeditie naar de Aldi.
Ik moet daarvoor een pittig stukje rijden, maar ik doe het met plezier en ik voel me heel belangrijk: ik ga man en kinderen voorzien van voedsel!

Het was in het begin even wennen, maar nu heeft iedereen er wel lol in denk ik. De merken zijn origineel. Zo heet het Spawater Hébron en de oriëntaalse borrelnootjes heten Kimonootjes.

Ik laat de kassabon op de gootsteen liggen en als ik zin heb kijk ik even wat ik voor een bepaald product betaald heb dat ik ga nuttigen: "Hé jongens... moet je horen: Baquettes - 67 eurocent!"
Dan lachen we en zit iedereen weer vol ongeloof te glunderen en voelt zich geroepen om ook een duik in de koelkast te nemen om mijn vorige melding af te troeven.

Ja dat gaat hard. Er wordt vooral veel 's avonds geconsumeerd. Vlak na het eten de zoete snoepdingen. De snacks doen het goed als er getraind is... en iets later bij de buis doet iedereen gewoon waar hij zin in heeft.

In het begin nam ik nog gewoon twee pakken van alles mee, maar dat is nu al een doos geworden. Het punt is dat ik eigenlijk geen plek heb voor opslag van dozen levensmiddelen en mijn koelkast is eigenlijk ook al een tijdje te klein. Dus is het wel goed dat we het zo snel wegeten...

Ik probeer nu een schattig kuipje rijstpudding waar ik er alvast zes van heb meegenomen. Al jaren niet gegeten. Hmmm... niet gek.

"Hahahaha... jongens moet je horen..."

maandag 26 augustus 2002

# And now... the Ultimate Ride for Body and Mind: een proeflesje Spinning in de verbouwde sportschool. Wooooosh.

(Ow ik ben zo moe, ik heb twee uur bij die dierenarts in de wachtkamer gezeten.
Hij zei: "Vitaminen en antibiotica en dan eventueel een teenamputatie". Het arme beestje kreeg een joekel van een injectie en druppeltjes mee voor 10 dagen.
Thuisgekomen was het eerste dat mijn moeder zei: "Inslapen!"
We kijken het nog even aan.)

# De linkjes naar Momenten van Verwarring (zie hier onder) werken vooralsnog niet... ik vermoed dat half Nederland mij na het lezen van mijn postje een e-cardje heeft willen sturen en dat de machine ontploft is. Nedstat doet het ook al niet, dus ik kan zoiets makkelijk beweren.

Nu moet ik met de parkiet van mijn moeder naar de dierenarts. Hij heeft een gezwel aan zijn pootje. Zal je net zien dat de wachtkamer vol hondsdolle katten zit.. ow wish me luck. En het woord inslapen wil ik ook even niet horen. Bij gezonde terugkeer naar de aanleunwoning kunt u gerust een kaartje sturen naar het lieve, dappere beestje. Of naar mij.

# Ik heb net weer eens een e-card van mezelf gehad. Ik stuur die dingen altijd eerst naar mijn eigen adres om te kijken hoe het geheel eruit ziet. Nou... hij is afgekeurd. Gelukkig maar, want degene waar hij voor bestemd was, haat e-cards net zo erg als ik zelf.

Er is maar één kaartenbak die ik graag van voor naar achter doorspit en heel erg leuk vind: Momenten van Verwarring.

Goed... ik ga eerst mezelf maar weer eens verrassen. Goh wat leuk, een kaartje.

BTW: Ik heb deze zomer welgeteld één heel echte ansichtkaart gehad (van mijn vriendin Erica uit Vlieland) en het voelde heel erg alsof hij aan het uitsterven was, een moment van verwarring, toen ik hem van de mat opraapte.

zondag 25 augustus 2002

# Luister eens! (Boxjes open - ogen dicht)
Je raadt nooit waar ik geweest ben:

ja jara rara jara rara jara rara jara rara...
# Uit de inbox:
U hebt aangegeven dat u regelmatig op de hoogte wilt worden gehouden van het vacature-aanbod op werk.nl.
Hierbij zenden wij u de zoekresultaten van onze e-mail service over de afgelopen 1 dagen.
Het aantal resultaten is ingesteld op maximaal 15.
Zowel frequentie als aantal zijn instelbaar.

Uw gebruikersnaam is cockie.

Aantal gevonden vacatures: 0.

Wij wensen u veel succes met uw sollicitatie.

Met vriendelijke groet,

het werk.nl team


Poe hee, ik heb het er maar druk mee!
Eerst maar eens even naar mijn instelbare instellingen kijken.
Als ik nu eens voorzichtig inzet op aantal resutaten maximaal 1....?

Ik heb nu al zes van deze nulberichten mogen ontvangen, maar ze blijven elke dag leuk en bijzonder positief!

zaterdag 24 augustus 2002

# My Love My Hate van Emilio Kruithof hangt bij mij boven de bank, maar moet terug naar de kunstuitleen want de uitleentermijn is verstreken.

Ik heb gebeld en ik mag haar nog een half jaar houden, maar daarna moet ze écht retour, want iemand anders heeft het werk gereserveerd.

Dat wordt hard sparen, want eigenlijk wil ik haar voor altijd houden.

# De politie Friesland gemeente Wûnseradiel in de plaats Zurich heeft geconstateerd dat ik te hard reed op weg naar de boot van Harlingen en ik krijg een boete van 40 euro. De politie Friesland gemeente Wûnseradiel in de plaats Zurich heeft geconstateerd dat J. ook te hard reed op weg naar de boot van Harlingen en hij krijgt ook een boete van 40 euro.

De politie zegt dat ik 95 reed na meetcorrectie en dat J. 94 reed na meetcorrectie... J. reed voorop. Hadden we op de lange termijn gvd nog bijna een aanrijding ook!

Wij hadden na lang puzzelen tot diep in de nacht berekend dat het goedkoper zou zijn de fietsen per extra auto mee te nemen naar Terschelling in plaats van deze op de vakantiebestemming te huren... maar na deze klapper weet ik het nog zo net niet.

Ik ben bang dat we geen familiekorting krijgen.

# Terwijl ik bovenstaand disaster beschrijf gaat de telefoon en nadat ik mijn naam heb gezegd vraagt een vrouw of ik klaar ben met kneden... Dat was het. "Ben je klaar met kneden?" Ik ben één en al oor en wil er meer van weten, maar de dame zegt bedremmeld dat ze een verkeerd nummer heeft gedraaid. Dat vind ik nou zo lullig. Ik had graag willen weten wie of wat er gekneed moest worden.

# Lekker helemaal fout, ik weet het. Schaamteloos sentiment om een lief debieltje...

Vanavond met enige terughoudendheid tóch maar naar I am Sam...
al was het alleen maar voor de muziek.

vrijdag 23 augustus 2002

Verre buren hebben een haan. Het beest drijft me noten.

Ik wil het niet horen, maar zijn regelmatige schrille gekrijs op afstand houdt me na elke uithaal juist voldoende waakzaam en alert tot de volgende uitbarsting waar ik schijnbaar op lig te wachten...

Ik verzet de zinnen, houd ramen en deuren gesloten en lees 's morgens om zes uur de bittergeestige autobiografie Finale Kwijting van Hans Dorrestijn. Staat u mij toe? Over zijn stiefvader:

"Behalve die bril had hij een kunstgebit, zo opvallend dat ik de neiging niet kan onderdrukken om het een vals kunstgebit te noemen. Het ergste was het kunststof namaaktandvlees dat bloot kwam als hij lachte. Er was geen grotere akoestische verschrikking dan deze man een banaan te horen eten."

donderdag 22 augustus 2002

# Ow... 9 september James Taylor in Carre... zal ik gaan?

# Zoekplaatje: The Godmother in Rome met button.

# Actie!

Actie voor Amina Lawal

# Een dame (Grote Naam) (herstel: Heel Grote Naam) uit de weblogwereld heeft het lef gehad mij deze ochtend per mail te verblijden met een keihard gifje en een minzaam: "het gaat niet zo goed met je stats hè...?"

Tsk... Angst it is, pure Angst. Gemengd met Haat, Nijd en Afgunst.
Dat kan niet anders.

Hihi.

woensdag 21 augustus 2002

Om het vakantiegevoel nog even vast te houden hebben we vandaag tussen de bedrijven door een fietstochtje gemaakt door Muiden, Muiderberg en Weesp. Dat was bijzonder afwisselend: mooie woonboten en optrekjes langs de Vecht, terrasje, aardige stadjes, het huis van Krajicek, hee alweer een terrasje, de Zuiderzeedijk en het laatste rechte stuk langs de wonderschone A2 waar we met wind tegen een fikse regenbui te verwerken kregen, uiteraard zonder passende regenkleding. Dat laatste zorgde voor een onvervalst ouderwets herfstgevoel.

(Op het strand van Terschelling zag ik trouwens hartje zomer een zonnende paddestoel ... tsk. Duidelijk ook op vakantie. De natuur doet maar wat tegenwoordig.)

dinsdag 20 augustus 2002

Mijn luikjes vallen bijna dicht na een lekkere salade als diner inclusief twee grote glazen wijn. Weer gezellig met zijn vijven aan tafel. Da's lang geleden.

Vannacht heeft zoon J. heel leuk tot een uur of half vier vakantieverhalen zitten vertellen. Dat is geloof ik wat men 'quality time' noemt en anders vul ik het graag op die manier in! Petje af voor zijn kijk op de wereld en de mensen om hem heen.

Vanochtend zeer vroeg getraind. Ik kon de ingewikkelde pasjes op de steps niet helemaal volgen en voelde me een beetje ongelukkig. Volgende week weer fijn naar mijn oude vertrouwde dorpssportschooltje, dat spectaculair verbouwd schijnt te zijn.

Koffie gedronken bij moe met meegebrachte lekkernijen van de banketbakker en daarna de stad in. Ik had me bedacht dat ik geen nette schoenen heb. Die heb ik nodig met het oog op belangrijke gebeurtenissen. Ik heb alleen oude sportschoenen en comfortabele afgetrapte laarzen. Ik heb elke schoenenzaak in Zaandam City gezien en heb alle uitverkooprekjes bekeken en daarna de nieuwe collectie... hè? Die sortering hadden we toch vorig jaar ook al? Belangrijke gebeurtenissen zullen in de nabije toekomst door mij bezocht worden op oude sportschoenen of comfortabele afgetrapte laarzen. (Wél heb ik een fantastisch spijkerjasje op de kop getikt voor een belachelijk lage prijs, het winkelen was niet vergeefs.)

Via een mailinglist van iemand een oproep gehad voor het nummer 'Barcelona' van Freddy Mercury en Montserrat Caballé... dat persoon is nu blij, want die CD had mijn zoon en hij wil hem best even uitlenen. Voor mij weer een fijne gelegenheid het nummer te draaien en uit volle borst mee te zingen met Montserrat. De rillingen lopen over mijn rug (en over die van mijn arme huisgenoten).

Het is voor iedereen denk ik het beste als ik nu een half uurtje de luikjes ga sluiten.

maandag 19 augustus 2002

# Ik heb een bekende Nederlander gefotografeerd voor Pampus.

Het gaat hier om het rode achterwerk in de patserige speedboot.
Hint: hij zingt vol verlangen over 'een plek onder de zon'...

Bij deze!

# Het gaat weer iets beter met het mijn moedertje. Ze heeft een halsalarm, een papegaai (handvat boven het bed) en een looprek. Durf ons nu eens te ontvallen kreng. (Grapje hoor.) Ik zei tegen haar dat ik ook een halsalarm wilde en toen moest ze lachen. Gister hebben we samen van een portie door mij meegebrachte nasi genoten en naar een film over een beroemde operazangeres gekeken. Mijn moeder zei dat ze nog nooit van haar gehoord had. Ik zei dat die operazangeres toevallig nog nooit van mijn moeder gehoord had... de beste alt van het Groenlandkoor!

Het restant van de maaltijd mocht ik mee naar huis nemen. Dat was gek, want restjes werden voorheen altijd liefdevol door haar bewaard.

# Mijn zoon zou op dit moment zijn boeken voor het laatste jaar VWO in ontvangst moeten nemen, maar houdt zich daadwerkelijk bezig met het pakken van zijn koffer in Kreta, waar hij vijftien dagen heeft mogen vertoeven met drie kameraden. Ze moeten voor 10.00 uur het appartement verlaten en vannacht om 00.30 uur halen we het hele stel van Schiphol.

Moge donder, bliksem en zware stormen zich niet tijdens zijn vlucht openbaren, want hij is net zo'n held in een vliegtuig als ik. Denk ik.

zondag 18 augustus 2002

# Fort Pampus

# Midden op een groot groen grasveld in Amelisweert hebben we gepicknickt (met zo'n hele echte picknickmand!) in het goede gezelschap van Marloes, De Man, Gaston, Juul en Leon.

Het was een fijne zomermiddag/avond.
Een grote groep actieve mensen iets verderop leefde zich uit met frisbee, trefbal en honkbal, maar wij hadden genoeg aan elkaar en de overvloedige genotmiddelen.
Dat neemt niet weg dat we bijzonderg deskundig commentaar geleverd hebben op de sportieve verrrichtingen van de anderen (want wij waren van het internet). En wij hadden Gaston die op weergaloze wijze zijn bal apporteerde. Even later ook de honkbal.

En meer van dat soort dingen die gebeuren op grote groene grasvelden...
Had ik al gezegd dat het een heel fijne dag was?

zaterdag 17 augustus 2002

We zijn naar De La Guarda geweest.

De loods op het oude NDSM terrein, die een paar weken geleden nog vol ondefinieerbare objecten en projecten stond, is getransformeerd tot een sfeervolle ontvangstruimte met zitjes, een restaurant, bar en dansvloer.
Een kwart van de ruimte is afgeschermd door middel van enorme gordijnen (waar je stiekum door een kier kan gluren naar de mensen die met hun warming-up bezig zijn).

Wanneer de tijd daar is dromt het nieuwsgierige publiek naar binnen en staat opeengepakt in een kermisattractie zonder podium voorzien van verlaagd papieren plafond. De show begint door middel van subtiele geluids- en lichteffecten en gaat langzaam maar zeker over in een zinderende en spetterende ontlading van ruim een uur. Totaaltheater ten top rond kronkelende lijven die door de lucht scheren.

Meezwieren is helaas maar voor een enkele toeschouwer weggelegd en voor je het weet zit je bezweet weer een beetje bij te komen met een flesje cola op de banken bij de bar.

Moe maar voldaan, zoals dat heet.

vrijdag 16 augustus 2002

Elvis has left the building... 25 jaar geleden alweer.
Op deze foto is hij twee jaar.

Wij hadden een LP van Elvis die ik als kind letterlijk mee kon zingen. Zoals kinderen dat doen. "You're the devil in the sky" (in disguise). En het onverstaanbare begin van Jailhouse Rock ("The warden threw a party in the county jail"...) vertolkte ik ook op geheel eigen wijze. Ik "went to a party in the county jail". Net zo makkelijk.

We duiken nog eens fijn in de Misheard Lyrics.

donderdag 15 augustus 2002

Onze tent stond in de buurt van het toiletgebouw. Vol verbazing en stille bewondering werd ik veplicht te kijken naar mensen, die met een rol wc papier in hun handen, doelbewust en zonder gêne fier langs mijn tent naar een niet moeilijk te raden bestemming koersten. Een enkeling stak onderweg zijn hand omhoog en ik heb ook mogen beleven dat de rol bij wijze van groet naar mij opgestoken werd. Wanneer twee roldragers elkaar onderweg ontmoetten werd er gestopt voor een ontspannen praatje, waarbij men nog nèt niet overging tot het speels hooghouden of jongleren met de papieren attributen.

Met opgeheven hoofd liep ik vandaag met een postoel in mijn armen over straat. De mevrouw van de Thuiszorgwinkel waarschuwde, dat het deksel van de zitting kon vallen, waardoor de plastic bak uit de ronde uitsparing over straat kon gaan rollen, maar alle onderdelen bleven gelukkig stevig in mijn greep.

Mijn moeder wil niet naar het ziekenzaaltje. De huisarts had haar dat stellig aanbevolen, maar moeder's wil is wet. Ze bezwoer mij dat ze niet zou gaan vallen als ze 's nachts naar het toilet moest... daar hadden we een probleem en alleen ik dacht na. Als door engelen ingegeven kwam plotseling het fraaie: "Postoel!" uit mijn mond. Ik heb zo mij heldere momenten. Dat vond ze goed en ik mocht hem halen! Ik heb er zelfs officieel mijn handtekening voor op een vel papier gezet en ik heb het geval als een trofee plechtig in ontvangst genomen en rondgedragen.

Maar met een rol wc papier zul je mij niet over de camping zien wandelen. Die gaat in een plastic tasje van Hennes en Mauritz. Beauty lies within staat er op dat tasje. Waarvan akte.

woensdag 14 augustus 2002

# Mijn moeder heeft weer een aantal kleine tia's (herseninfarctjes) gehad en heeft veel zorg en aandacht nodig. Ik was vanochtend vroeg bij haar; een hulpbehoevend lamgeslagen vogeltje met een scheef bekkie.

Ik maak me erg zorgen om haar. Ze kon zich redelijk redden in haar aanleunwoning, maar nu is ze heel erg beperkt en heeft veel zorg nodig. Voorlopig zijn zussen, broer, zwagers en niet te vergeten mijn fantastische schoonzus gemobiliseerd.

# Ik was één van de twee kandidaten voor een functie bij een schoolbegeleidingsdienst, geselecteerd uit een aanbod van vijfentwintig. Maar als dan de telefoon gaat en de directeur meldt dat jij het niet geworden bent, dan sta je net zo goed met lege handen. Maar het voelt leger.

Slik.

Het zit niet mee.

dinsdag 13 augustus 2002

Het was erg fijn op Terschelling. We hadden eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan...

Co©kie.org






mail
inhoud