Vandaag

Actiereactie

A housewife's log

Bieslog

Ecritures

Exploring Els

Fusix

Linda's Log

Merelroze

Misdruk

Puck's Podium

Tussenhaakjes

Vandenb

Vodb

Zlavanaph



Vrijdag 31 augustus 2001

Ik zat op softball met domineesdochter Fokje L. Als zij zich voorstelde aan buitenlandse bezoekers stak zij haar hand uit en zei stoer grijnzend: "Fuckyou!"

Ik ben niet altijd even gelukkige geweest met mijn naam, maar... wie op Google zijn geluk beproeft krijgt mij! De engelse uitvoering vraagt beleefd: Did you mean Cookie... maar doet verder niet lullig en geeft tóch het gewenste resultaat. I'm feeling lucky!

Wie verder kijkt komt een track van de rap Juffrouw Cockie tegen van D-Men Entertainment Om misverstanden te voorkomen: ik gaf geen tekenles en kan ook niet goed rekenen :-)

Donderdag 30 augustus 2001

Ik wil graag naar The house of mirth. Volgens de krantekop een film over "Stijlvolle ondergang gedoemde vrouw".

Even wachten nog maar. Misschien morgen. Ik voel me namelijk zelf ook niet zo lekker en heb gister de hele dag in de skybox (een rare dakkapel met daarin mijn bed op zolder) vertoefd met hoofd- en keelpijn. Het etentje met de collega's gemist.

Vandaag wat beter en een mooie gelegenheid misschien om het stapeltje video's te bekijken met materiaal dat ik ooit heb opgenomen en nog nooit heb gezien. Ik ben alleen bang dat mijn materiaal inmiddels overspoeld is met andere voorkeuren. Maar ik ben ook de enige die op het etiket van de video schrijft wat erop zou moeten staan, zoals daar nog zouden moeten zijn Freek de Jonge, ER, Fröhland, Breaking the waves, Hans Teeuwen, Ab-Fab, Mountains of the moon, Nattevagten ...

Het eerste wat ik zie is wéér zo'n terugkomst van Arnold Schwarzenegger...maar dat kan ook een foutje van de opnameleiding zijn... pff ik word hier moe van, even liggen. Of wat eigenlijk beter klinkt in mijn lamlendige geval: effe legguh. Stijlvol, maar gedoemd.

Woensdag 29 augustus 2001

Internetten met Chello gaat bij mij 's morgens vroeg heel goed en daar moet ik gebruik van maken. Eerst heb ik orde proberen aan te brengen in de berg webmail. Dat houdt in dat ik alles weer opnieuw ga lezen, wat natuurlijk heel leuk is maar niet echt opschiet. Veel dingen met een zucht toch maar verwijderd... achter iedere afzender zit een mens met een veel langer verhaal. En wat gaat de tijd snel, mail van een week geleden lijkt wel uit de oertijd.

Nu zou ik graag van mijn spaarzame tijd die nog rest gebruik willen maken om een prachtig, kort en bondig gedicht neer te zetten. Een paar mooie woorden die uitdrukken wat al die mensen voor mij betekenen, maar er komt niks. Het totaalpakket blijft hangen in mijn hoofd.

Ik heb bewondering voor de sneldichter die voor een zaal publiek een rijmpje opdreunt op bestelling. Ik zou graag zeggen: "Roept u maaaaaaaaarrrrrr.... !!!"

Dinsdag 28 augustus 2001

In mijn keuken hangt nu het kastje van Jannek. Het is een oud kastje voor kruidenierswaren en specerijen met stenen bakjes die je uit kunt trekken aan een fraai handvat. Het onderste prachtige rijtje is voor :

    nagelen, saffraan, muscaat, peper, foelie en kaneel.

De grotere bakken erboven zijn voor:

    thee, rijst, koffie, vermicelli, suiker en meel.

Bij sommige woorden moet ik echt even nadenken. Ik weet bijvoorbeeld niet een twee drie hoe foelie eruit ziet en saffraan gebruik ik ook niet elke dag. Maar het gekste vind ik meel. Elke keer als mijn oog daarop valt denk ik dat het met ai moet...

Maandag 27 augustus 2001

Het is nog erg vroeg: zeven uur 's ochtends. De hoogtepunten van vandaag zullen hoogstwaarschijnlijk een workshop RSI samen met nieuwe collega's en een bezoek aan mijn geliefde tandarts (helemaal alleen) zijn.

Ik ben bang dat de meneer of mevrouw van de RSI zal melden dat het niet verstandig is lang achter het beeldscherm te zitten (en waarom al zo vroeg? zeker als je andere dingen moet doen!) en dergelijke. Nu weet ik dat nog niet. Daarom schrijf ik dit stukje alvast maar even nietsvermoedend op. Dat pakken ze me niet meer af. Dit staat.

Zondag 26 augustus 2001

Vandaag hebben we de familieband stevig aangetrokken! Met drie zussen, broer en aanhang een verrassingsstocht gemaakt door Het Utrecht's Erfgoed per tandem. Om niet meteen met ruzie en scheve gezichten te beginnen gelijk maar met vijf tandems van start gegaan. Het landschap dat we doorkruisten was erg rustig en mooi!

De huizen van vrienden die we bezochten prachtig! Het laatste huis met zwembad hebben wij (familie Flodder) midden in het zwembad erg luidruchtig uitgeroepen tot mooiste!!! We hebben ouderwets gelachen! Bedankt zus, goed gedaan!

Zaterdag 25 augustus 2001

Vanavond ga ik naar een akoestisch solo-optreden van Jan Akkerman in de Grote Kerk. Ik ben bang dat ik ga huilen. Die banken zijn ver-schrik-ke-lijk. Geen wonder dat de kerken leeglopen, *als* je nog kunt lopen met je onderrug in een hoek van negentig graden.

Maar daar komt het niet door. Die kerk met zijn begraafplaatsje die hééft wat. Het zijn de mensen met wie je bent zo'n avond en vooral de mensen die er niet zijn.

Als ik het niet meer houd en het me te veel wordt ga ik een paar keer heel hard "Russian spy and I" sissen achter mijn zakdoek, misschien doet-ie ut...

Vrijdag 24 augustus 2001

Toerend met het autootje kwam ik langs een situatie waarvan ik meteen dacht: "Foto!" en direct er achteraan: "Ooow... camera vergeten!"

De nieuwswaarde benaderde de mislukte stunt van de parachutist op het vrijheidsbeeld en als onderschrift had ik iets soortgelijk leuk en tevens dieptragisch als: "Achtbaanbouwer over de kop" bedacht. Goed, die combinatie dus en daardoor echt nog veel sterker... maar helaas. Dat was balen!

Thuisgekomen rommel ik wat in de veel te grote tas en wat ligt er op de bodem... ik zeg het niet. Nu moet ik kiezen of ik de foto van mezelf laat zien terwijl ik me voor mijn kop sla of het moment dat ik door de grond zak.

Donderdag 23 augustus 2001

Ik tennis met een vast groepje jeugdig talent. Op dat tijdstip tennist ook een ander groepje, ik denk gemiddeld iets ouder, jeugdig talent. Onze groepjes verzamelen in het clubgebouw. Wanneer ik binnenkom zeg ik 'hallo', 'goedemiddag' 'hi folks' of 'hoi' of iets dergelijks. Mensen van mijn groepje zeggen altijd wat terug, maar het andere groepje doet of ik lucht ben.

Ook wanneer ik langs het vijandige groepje moet en ik ze nogmaals goedemiddag wens, trekt niemand een mond open. Ook niet als ik blijf staan en wacht. Ik heb het opgegeven. Ik loop langs en zeg niks. Dat is moeilijk en voelt erg raar!

Woensdag 22 augustus 2001

Het wordt tijd dat ik weer eens wat aan sport ga doen. Hoog tijd!!!
Niet dat de kilo's eraan vliegen sinds ik het een tijdje rustig aan (lees: niks meer) doe. Dat valt erg mee. Ik kan nog steeds met een ruime boog om de weegschaal heen, maar…

Ik moet het doen om mijn hoofd leeg te maken af en toe. Zo werkt dat bij mij.

Mijn besturingsysteem: U wilt dit zaakje legen?
   Cockie: Ja.
Mbs: Weet u zeker dat u alle bestanden wilt verwijderen?
   C: Ja doe maar…nee, sommige dingen terugzetten!
Mbs: Op een rijtje?
   C: Ja graag! Kan dat?
Mbs: Ja hoor…kleine moeite. O sorry, het lukt niet. Er is een error opgetreden…
   C: Ja, dat wist ik. Nou... en?
Mbs: Niks meer aan te doen.

Dinsdag 21 augustus 2001

Op mijn bureau ligt nog steeds "Opzij" juli/augustus - extra dik zomernummer - Schuld & Onschuld. Na lang dralen aangeschaft in de boekwinkel op Schiphol, omdat dit blad dus extra dik was en je de meeste andere flut-tijdschriften al voor 'het boarden' :-) uit hebt. En ik was trotse bezitster van een klein yellow bag-je! Ik hoorde er weer helemaal bij met mijn Opzij!

Ik heb er geen spijt van gehad. Voel me ook niet schuldig over de f 9,95. Er staan verdomd interessante artikelen in. Schuld en onschuld. Ik heb 'm uit, maar gooi hem niet weg.

Ik heb me een tijd persoonlijk erg schuldig gevoeld onder en over het gat in de ozonlaag. Ik dacht dat ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor was door de uitstoot van mijn droogautomaat, die dag en nacht op volle toeren stoom staat af te blazen. Gelukkig hoor ik er de laatste tijd niet zoveel meer over en lijkt het gat al wat minder groot te zijn, dus ik hou even mijn mond.

Waar ik me wel al op voorhand voor wil verontschuldigen is een overstroming van Nederland beneden NAP. Het waterpeil van de vijver moet elke dag minstens één keer aangevuld worden. Ik snap niet hoe het kan, maar het is bijzonder variabel. Ik doe dat met de tuinslang en zeg keer op keer vrolijk tegen mezelf dat ik de vissen water aan het geven ben. Vind ik nog steeds leuk :-) Punt is dat het best lang duurt.

Ik hang de slang in het water en neem me voor terug te zijn voor de vijver overstroomt. Ik vergeet dat ALTIJD! Het grondwaterpeil in het dorp is al iets gestegen volgens de laatste berichten der uitwaterende sluizen. Maar de periode voor ik geschrokken roep: "Shit... de vijver!" wordt LANGER. Westelijk Nederland wordt NATTER!

Maandag 20 augustus 2001

Iemand noemde mij een goede moeder. Ik ben moeder en ik voel me goed, laten we het daar op houden. Gister legde ik een vent die dacht leuk te zijn ten koste van mijn dochter het zwijgen op met een paar rake woorden en een blik (gewoon uit mijn ogen, niks geen chemische rommel). Hij begreep mij en hield zijn stomme waffel. Zo! Grrr

Bij deze feliciteer ik Actiereactie en Tussenhaakjes met Visa Versa.

Het is een mooi kind en dat is het. En ik kan het weten :-)

Zondag 19 augustus 2001

Op weg naar het feestje stopten we even met fietsen voor de bejaardenaanleunflat van mijn moeder om te zwaaien. Bellen met de fietsbel kon niet, want die deed het niet. Ze woont éénhoog, dus ik riep heel hard "moe!". Dat is natuurlijk niet handig om te roepen voor een flat bejaarde vrouwtjes. Ik wilde net gaan bellen met de mobiele bel, maar een steentje tegen het raam hielp. Julia verscheen op het balkonnetje en zei dat ze WommiwawisWex aan het kijken was (Commissaris Rex mét kunstgebit). Wij dus even kort gezwaaid en verder.

Op de terugweg moesten we keihard fietsen. Het onweerde en regende nog niet zo hard maar dreigde met bakken. Mijn moedige poging in volle vaart een stoep op te crossen mislukte. Ik schoot languit over de klinkertjes met stuiterend kinnetje. De schade viel erg mee. Bloedende knokkels, blauw kinnebakje en een poosje niet te hard in- en uitademen. Veel later voelde ik zand tussen mijn tanden en kiezen knarsen. Mazzel dat ik die allemaal nog heb!

Zaterdag 18 augustus 2001

Wederom zelf niet al teveel tekst vandaag. Dat neemt niet weg dat ik me erg goed voel en er genoeg te grijnzen valt :-)

Een citaat dus maar (uit de NRC van vandaag). Paul de Leeuw schrijft in 'Leeuwebekje' het volgende: "We kennen maar twee echte zakenvrouwen: Sylvia en Nina. Maar Nina is eigenlijk een soort thunderbird. Wordt door handige heren elke morgen mondmatig opgeblazen. Doppie op het ventieltje in d'r nek, een harde schijf in d'r kont en zaakjes doen. En als de heren tevreden zijn gaan de duimen omhoog."

In zijn serie '20 minuten' had Arjan Ederveen indertijd een aflevering over 'Nina Brink the musicall - the making of'. In de merchandising was er sprake van een spaarpot in de vorm van Nina gezeten op een wereldbol. Als je er geld in gooide, zou Nina de mondhoeken optrekken en de duimpjes omhoog steken...

Ik heb een klein vermogen over voor zo'n spaarpot in de collectie.

Sorry Nina, misschien ben je wel een heel aardig mens. Als mens.

Vrijdag 17 augustus 2001

Van the Man is coming again! - en ik heb kaartjes!!! Vanavond naar Almost Famous en bijna weekend. Yes!!! Het leven is zo slecht nog niet :-)

Donderdag 16 augustus 2001

"Bij het doorbladeren van zijn Suske en Wiske-albums merkte Nederlands docent Klaas Rigterink hoe vaak tekenaar Willy Vandersteen in zijn verhalen spreekwoorden letterlijk verbeeldde. Hij verdiepte zich erin en dat leidde uiteindelijk tot een 140 bladzijden tellend Suske en Wiske-spreekwoordenboek, dat volgende maand verschijnt."

Toen ik nog onderwijzeres was, zette ik op geregelde tijden mijn privécollectie Suske en Wiskes voor de klas en iedereen was dan altijd erg tevreden. Ik had een heel moeilijke groep met veel verschillende nationaliteiten en uiteenlopend niveau, maar Suske en Wiske vond iedereen leuk. Het was gezellig!

Ik heb gezocht naar de albums om te kijken naar die spreekwoorden, maar ik kan ze niet meer vinden. Ik denk dat ik ze op school heb achtergelaten, totaal stukgelezen. Ik kan me wel herinneren dat Jerommeke altijd van die grappige dingen zei.

Het was vooral erg rustig in de klas op de Suske en Wiske uurtjes. Ik was blij en trots als er op die momenten een collega binnenkwam. Achteraf blijkt nu dus dat ik erg nuttig werk heb verricht met de kennis der spreekwoorden ;-)

Ik kom nog wel eens oud-leerlingen tegen in de nu geheel Turkse buurt waar de school staat. Ik zal er eens een spreekwoord tegenaan gooien om te testen. Zij zeggen: "Hee juf, alles goed?" En ik: "Awel zunne, da ga goe jochie uuuh..." Eerst woordenboek aanschaffen! Eigenlijk koop ik liever een nieuw album.

Woensdag 15 augustus 2001

Iemand die ik goed dacht te kennen heeft mij erg verrast! Hij mailde dat hij heeft ge-bun-gee-jumpd! Ik dacht dat hij veel van mijn goede eigenschappen (o.a. een gezonde dosis hoogtevrees) had overgenomen en nu dit... :-)

Nou jochie... ik kan je vertellen dat ik heb ge-pa-ra-saild! Eigenlijk zaten we op een luxe jacht om dolfijnen te bekijken, maar ... helaas... nergens te bekennen. Tegen een kleine meerprijs konden we toen andere spannende dingen beleven. Het was erg leuk! (hoog ook!) :-)
Ook het beloofde stuwmeer voor een koele duik als hoogtepunt van de jeepsafari bij 40 graden langs ravijnen zonder vangrail en auto's op de bodem en stof tot in je nou ja overal dus... was toevallig net die dag drooggevallen, want het had al in geen jaar geregend.

De rit op de dromedaris daarentegen bracht mij meer avontuur dan de andere brave toeristen: zij moesten in een stoeltje náást de bult en ik mocht los óp de bult. Zo! Die zat!

In het kort wat andere emotionele momenten: het lesje dat Ajax van Celtic kreeg op supergroot scherm, de zandstorm die zelfs een bedoeïen zijn biezen zou doen pakken en het afscheid van mijn vakantieliefde en buurjongetje Enrico (bijna 3).

Dan: de kakkerlak. Ik zal het gezicht van mijn dochter niet vergeten toen zij zo'n beest achter mij over het keukenkastje zag rennen. Ik kende ze wel, maar meer van achter glas in het Insectarium. Dit ene exemplaar heeft het niet gered. Ik hoorde tenminste ferme klappen op veilige afstand. Als je bedenkt dat er hele massa's boze familieleden van het beestje achter de koelkast kunnen zitten, beweeg je je toch anders door het appartementje: een beetje robotachtig. Indien bril of lenzen niet zijn ingeschakeld zie je ze echt overal ...

Eindelijk ontspannen onderuitgezakt in de vliegtuigstoel raadde een buurvrouw me aan de bagage grondig te inspecteren en vooral al-les te wassen. Zij sprak uit ervaring en over ongediertebestrijdingsdiensten. Normaliter kan driekwart van mijn overdosis kleding direct weer de kast in. Nu dus niet. Uit angst voor de wraak der kakkerlak.



Dinsdag 14 augustus 2001

De stapel vakantiewas is echt veel groter dan andere jaren. De oorzaak hiervan vertel ik later nog wel eens (het heeft iets met kakkerlakken te maken) maar eerst iets anders:

Gisteravond kon ik tussen de bergen was- en strijkgoed door nog net een glimp opvangen van de documentaire 'Jongensdromen - de ideale auto'. Het was een heel bijzonder gesprek met Robert Opron, ontwerper van o.a. diverse typen Citroën. De man houdt er een heel interessante levensfilosofie op na. Het interview werd afgewisseld met authentieke reclamefilmpjes van Citroënmodellen.

Deze reclamefilmpjes zaten ook in de film die ik vlak voor de vakantie als onderdeel van een 6-koppig (!) publiek in het filmhuis heb mogen aanschouwen: The Goddess of 1967. Ik ben nog steeds onder de indruk van die film. Ik zou er veel over willen zeggen, maar het is beter om hem zelf een keer te gaan zien. Hij is echt *zo* mooi!

"A classic Australian road movie - with two isolated souls, journeying deep into the outback on a quest to transcend the past and find redemption - en meer ..."

Schrijf mij:        cockie@cockie.org          inhoud