Vandaag

2birds
Ach het is wat...
Actiereactie
Bieslog
BluaP
Charis
Clockwise
Dazzonline
Dutch Curry
Ecritures
Elrado
Elswhere
Exploring Els
Fusix
Geen held
Inkt
Juul
Kruimelog
Lars
Linda's Log
Mariskarade
Merelroze
Mijn kop thee
Misdruk
Much ado...
Mvrgr.nl
Naaoomieh
Niemsz
Prolific
Puck
Racey
Rolandow
Spockspot
Suffie
Tonie's kladblok
Tussenhaakjes
Uniquehorn
Uren Dagen Nachten
Vandenb
Website4all
Werner
Westlands.org
Yannah
Zijperspace




Dinsdag 30 april 2002

Juul is lief.


Maandag 29 april 2002

# Ik hoefde niet lang te zoeken in het grote verras-je-moeder magazine van de Kijkshop, dat vandaag met nog een paar andere verwenboekjes voor de liefste op de mat viel.

Ik heb gekozen voor Ab Energize.

Nog 13 nachtjes jongens. Zorg maar dat-ie er komt. Ik wil Ab en niemand anders. En zeg dat hij die rare ceintuur wel thuis kan laten.

# Vorig jaar hadden we op het plein voor de Christelijke School nog een spannende wedstrijd 'wie het mooist zijn fiets had versierd'. Vertederd zag ik toen rond deze tijd een paar jonge kinderen vol spanning hun uiterste best doen om hun Christelijke Rijwiel zo origineel mogelijk te decoreren.

Het lijkt wel of het allemaal wat minder wordt.
Tja, waar moet je dan heen met je overbodige frutsels... ?




# Kijk nú toch eens: ik wist het niet, maar ze bestaan dus echt,
porseleinkasten waar je zelf helemaal IN kunt...Hoogstraat 14 Edam
(van: Ik voelde me als een olifant in een porseleinkast... Kent u die uitdrukking?)



Dombo die ik ben.

En nu ik toch zo lekker aan het stampen ben:
(van: Een olifant en een muis lopen op de brug... Kent u die mop?)
Bril heeft ook weer wat moois...

(Zegt die muis tegen de olifant: wat stampen we lekker hè?)

Zondag 28 april 2002

Ik hoop dat ik hier een beetje warm en vrolijk van word.

De herinnering aan het Graceland concert van Paul Simon samen met Ladysmith Black Mombazo in het Goffert park is in ieder geval al goed voor een glimlach. Dat 'Afrikaanse' gitaargeluid doet me wat. De zon in Nijmegen deed de rest.
Diamonds on the soles of her shoes.

Zaterdag 27 april 2002

Op mijn bureau ligt al een aantal dagen een bladzijde die ik uit een tijdschrift gescheurd heb. Uit de map nog wel. De lezers na mij zullen dus niet weten dat er een wedstrijd is uitgeschreven.

Schrijf uw column en wie weet staat hij binnenkort in Libelle.
Zoveel vrouwen, zoveel verhalen.

Best gek dat er geen mannen mee mogen doen...
zoveel mannen! Nog meer verhalen!

De winnares mag maar liefst tien columns schrijven voor Libelle die zullen worden gelezen door honderdduizenden mensen in Nederland én daarbuiten: een droomprijs voor elke schrijver.

Ik wil best meedoen maar ik weet echt niet waar ik over schrijven moet.

Tips: kies een onderwerp waarin u thuis bent. Beperk u hiertoe en probeer er niet te veel andere onderwerpen bij te halen. En: té leuk proberen te zijn, werkt meestal averechts.

Willen die honderdduizenden mensen in Nederland én daarbuiten bijvoorbeeld wel weten dat ik, ik noem maar wat, een zwak heb voor de knikkerbaan...?

(Ik kan dat natuurlijk wel uit gaan diepen en vertellen dat het aardige van kleine kinderen is, dat je speelgoed voor ze mag kopen. En dat je mee mag spelen. Languit op de grond. Knikkerbanen, Dardabanen, racebanen... Zelfs de cavia moest van mij door een buizenstelsel lopen. Huisjes van Lego, Playmobile. De dwerghamster op bezoek in het Barbiehuis.)

Het aardige van een weblog is dat je de vrijheid hebt om te doen wat je wilt, lekker veel onderwerpen door elkaar aan mag snijden en ja ik doe meestal ook erg mijn best om 'té leuk' te zijn... Laat mij maar lekker spelen in mijn digidagboek.

Die dwerghamster viel trouwens van het Barbiestoeltje en ging heel gek lopen. We brachten hem naar de dierenarts. 'Rambo heeft met Ken gevochten'. Rambo moest een nachtje blijven ter observatie. Daar zou ik nou best eens een column over kunnen schrijven. Binnenkort in Libelle.

Vrijdag 26 april 2002

# Ik heb een zwak voor de knikkerbaan.



Kijk voor de aardigheid eens wat Jelle maakt.
Klik op de pijl voor een rondleiding.
Wow.

# In verband met alle gebeurtenissen rondom Srebrenica, zendt de VPRO vandaag de korte versie van de documentaire Crazy uit van Heddy Honingmann. (Ned. 3 - 23.00 uur.)
De film verhaalt indringend over de troostrijke kracht van muziek, middel om te overleven in extreem moeilijke situaties.

Ik heb deze documentaire indertijd gezien en ik zit nu te denken welk nummer die soldatenjongen altijd opzette voor hij met zijn vrachtwagen een levensgevaarlijk traject moest afleggen en bang was om dood te gaan...

Update: gevonden! Guns n' Roses - Knockiní on Heavenís Door.

# Ik ben uit mijn evenwicht. Slecht geslapen en vanaf zeven uur vanochtend ramt een pneumatische kangohamer de gevel van de overburen eruit. (Arme man die dat moet uitvoeren.)

Begin van de week was daar een klein schattig heimachientje dat voor teringherrie zorgde, maar dit is denk ik veel erger. De klus is nog lang niet geklaard en er staan nog vier panden op zo'n zelfde behandeling te wachten. Stil staren in de vijver zit er niet in dit voorjaar ben ik bang.

Het prachtige, troostrijke en wenst niet meer... klinkt inene anders.

Donderdag 25 april 2002

# Ik verneem zojuist uit betrouwbare bron (Albert Verlinde in RTL Boulevard...) dat Theo Maassen gisteravond met de voorstelling is gestopt en iedereen heeft verzocht naar huis te gaan, omdat iemand zijn GSM oproepje fluisterend ging zitten beantwoorden... dat wordt nog spannend vanavond! Eens heeft hij tegen iemand in het publiek wiens telefoon afging gezegd: 'Wacht maar, ik kom zo bij je', maar in Harderwijk kon men gaan...

# Vanavond gaan we naar een stoer mannetje: Theo Maassen met Functioneel Naakt. Ik verheug me er erg op. Er gaan zelfs een paar nazaten mee en dat is best uniek. (De laatste keer dat we samen op pad waren, was met de Kerst.) Dat heeft Theo mooi voor elkaar gekregen!


Als de werkelijkheid er niet zou zijn, dan zou de hele wereld er anders uitzien.

Ik hou niet van generaliseren. Surinamers doen dat altijd ook heel erg.

Twijfel is belangrijk. Ik weet het zelf ook niet precies.

Nederland is te vol voor asielzoekers, maar als je zwanger bent word je gefeliciteerd.

Op de enige plek in het heelal waar je kunt ademen, knijpen ze elkaar de strot dicht.

Eeuwige trouw is net een kerstboom met een kluit. De bedoeling is goed, maar hij redt het toch niet.





# Nou dat is weer lekker. Zette ik een paar dagen geleden een foto van mezelf online, krijg ik meteen een zeer confronterend mailtje van iemand over mijn hormonen...

HAVE YOU HEARD OF HUMAN GROWTH HORMONE ???

Released by your own pituitary gland, HGH starts declining in your 20s, even more in your 30s and 40s, eventually resulting in the shrinkage of major organs -- plus, all other symptoms related to old age.

IN THOUSANDS OF CLINICAL STUDIES, HGH HAS BEEN SHOWN TO ACCOMPLISH THE FOLLOWING:

* Reduce Body Fat and Build Lean Muscle WITHOUT EXERCISE!
* Enhance Sexual Performance
* Remove Wrinkles and Cellulite
* Lower Blood Pressure and Improve Cholesterol Profile
* Improve Sleep, Vision and Memory
* Restore Hair Color and Growth
* Strengthen the Immune System
* Increase Energy and Cardiac Output
* Turn back your body's Biological Time Clock 10 - 20 years
* Live Longer AND Stronger

We must speak to you in person to qualify your usage.

All of your questions will be addressed and answered in a friendly, no pressure manner. Our main purpose is to provide you with information so you can make an educated decision.

Soon, you and your loved ones will be very glad you did.

Read what people are saying:

"We have been on the spray for just 3 weeks now, and besides the tremendous energy we both feel, my husbands allergies and spells of depression have lifted. I am healing extremely fast after an accident and have lost 7 lbs. without trying!"

Thanks for reading our letter,
The HGH Staff
USA Division

We manufacture and ship directly to your door.

Ik ga NU met mijn loved ones bespreken wanneer we het schip met de spray laten komen... snelheid is geboden.

Woensdag 24 april 2002

# Voor de tweede keer binnen drie weken is er een fiets van mijn zoon gestolen. Gelukkig allebei oude barrels, maar wél vastgeklonken met meerdere goedgekeurde sloten aan een hek in een drukke buurt. Hij is goed pissig, maar gelukkig berust het allemaal op een misverstand.

# Prachtig weer! Geniet ervan, want het er is verandering op komst:
in Brussel schijnt het al te stormen.

# Worteltjesketting in de Orde van het Konijn met de Gouden Ogen
~ Felieke van der Leest.



(Let wel: het is gehaakt (!) en daardoor heeft ze denk ik nog geen tijd gehad voor haar eigen website).

Ik heb spijt dat ik het spermahartje niet gekocht heb. Of eigenlijk een paar spermahartjes. Boel spijt.

Dinsdag 23 april 2002

If 99 percent of what we write is instantly blown away with the wind,
well that is how the world is.
I would suggest to you... if we write upon the sand,
let us write as well as we can upon the sand before the waves come in.


~ James Kilpatrick

Maandag 22 april 2002

# We hebben sinds kort een kookrooster: elk gezinslid zorgt op een door hem zelf gekozen dag eens per week voor het eten. Vandaag is daar spontaan een muziekregel bijgekomen: degene die kookt mag zijn eigen muziek draaien. Het aanrecht is gekoppeld aan het CD recht.

Klinkt nu: Diverse House, compilated by MAH (volgens een slordige krabbel met viltstift op het hoesje) en het ruikt naar gehaktballen met zuurkool.

# Nôh heuij! Béjjai d'r ok? Hoe ist nou met m'n?

Morgen vertoef ik de hele dag in Wervershoof en ik ben mijn Westfries aan het ophalen. Dat klinkt heel vertrouwd, want mijn moeder is daar geboren en getogen en mijn vader in Medemblik.

Er woont nog veel familie van me in Wervershoof. Mijn opa en oma hadden er vroeger een kruidenierszaak. Opa overleed veel eerder dan oma. Ik ging regelmatig op visite bij mijn lieve oma in het bejaardenhuis. Met een gezin van veertien kinderen had ze ongeveer veertig kleinkinderen, maar ze zorgde altijd voor speciale aandacht voor ieder apart.

Ik ben niet bij haar begrafenis geweest, omdat mijn eigen kind toen erg ziek was en mij nodig had. Zij zou dat wel begrepen hebben. Ik heb bijzondere herinneringen aan haar. Zij kon mooie brieven schrijven in een heel ouderwets handschrift, doorspekt met allerlei godsdienstige spreuken. Zij was totaal niet bang om dood te gaan op vierennegentigjarige leeftijd, want dan zou ze bij 'vader' en alle jojes (jongens/kinderen) zijn die haar al waren voorgegaan.

De laatste keer dat ik in Wervershoof was, werd ik herkend door iemand die me nog nooit gezien had:

Jaj benne d'r vast ientje van Corrie Mol en Eb de Git...

# Racey heeft een weblog met mooi nieuw logo en een column als razende reporter in de Chick.

Nou meid, veel succes en rij voorzichtig!

Zondag 21 april 2002



Hie zit ik even uit te puffen bovenop de dam in Edam, want we hebben ruim twee uur lang door dat mooie dorp gewandeld en kunst gekeken (de zogenaamde atelierroute).

We zagen de prachtige dikke vrouwen van Ada Breedveld in haar eigen galerie. 'Verwondering' als basis van de betoverende etsen met veel bekende striphelden (o.a. superman en kleine zeemeermin) van Gea Karhof.

In veel gevallen hadden mensen hun eigen huis beschikbaar gesteld als tijdelijke expositieruimte. Deze olijke tweeling heeft een plekje gekregen op de schoorsteenmantel. Het pand zelf was ook zeer de moeite waard.



In het Speeltheater kregen we een voorproefje (Amaretto en zo'n lekker Italiaans 'bitterkoekje') van De Sterrenmaker: leugens, bedrog en passie in een voorstelling met levensgrote poppen, acteurs, film, muziek en vurige Siciliaanse gerechten. Daar wil ik vast en zeker heen, maar dat kan pas in het najaar.

Zaterdag 20 april 2002

# De barkeeper laat weten dat hij in te huren is... (als barkeeper, specialiteit cocktails, eventueel inkoop van drank). Tevens hebben wij nu een weddenschap lopen. Ik heb gezegd dat hij er zeker van kan zijn dat hier reactie op komt, hij 'weet wel zeker' dat hij niet gevraagd wordt om uw feestje aan huis een bijzonder tintje te geven...

# De stemming zit er goed in. De spulletjes staan klaar. De verse jus wordt geperst en ik heb ook zelfs twee flessen melk gezien... Hè? Melk? Even navragen...

Uhm... de melk is voor de Screaming White Orgasm en de White Russian ...



# Er belde een dame, die heel slecht Nederlands sprak voorzien van een zwaar Oosters accent. Ze had het over 'een party'. Ik begreep niet wat ze bedoelde en ik vroeg welk nummer ze had gedraaid. Ons nummer dus en ze wist ook de juiste naam te noemen. Mysterieus hoor. Ik vroeg waarom ze belde. Maar ze dacht tóch dat ze fout zat en hing op vòòr ik haar kon uitleggen wat er misschien aan de hand kon zijn...

Het toeval wil dat mijn zoon vanavond een feest geeft en dat zijn vrienden wel van een geintje houden.
(Thema van het feest: de cocktail oftewel het lekkere mixje; zijn hobby - heel serieus gezien het studiemateriaal op het nachtkastje met namen als Shark Attack, Suffering Bastard en Rusty Nail...)

Wij hoefden niet perse de deur uit van hem, mochten gezellig meefeesten, maar hebben vrijwillig aangeboden naar de film te gaan. Alleen ben ik nu wel erg nieuwsgierig naar wat eventueel komen gaat... ik denk hier aan tropische verrrassingen zoals daar zijn: de buikdanseres, de exotische stripteuze en eventueel nog aan een dame koket opduikend uit een vruchtentaart.

Na kort beraad zijn we eruit. We gaan naar de film (Panic Room) en dan naar huis voor een Gin Fizz met een suikerrandje. Misschien vangen we zelfs nog een glimp op van die dame... (Ow, als ik maar weet hoe ik kijken moet bij dat laatste...)

Vrijdag 19 april 2002

# Het was werkelijk wonderschoon aan het strand. Op één klein dingetje na:



Ik heb navraag gedaan bij de jongen die ons de biertjes kwam brengen.
Hij keek vol plaatsvervangende schaamte even schuin omhoog naar het gevaarte:

Ja... dat vond mijn baas een mooie publiekstrekker, alle mensen gaan automatisch naar het terras hier tegenover...

Dat had de baas goed gezien. Wij gingen ook altijd automatisch naar dat terras ertegenover, maar dit keer wilde ik écht even weten wat iemand bezielt zo'n ding neer te zetten.

N.b. 's Avonds gaat het zwaailicht aan.

# Ik koos het boek van John Grisham (o.a. Pelican Brief en The Firm) om de flaptekst:

een verrassende roman over wat er gebeurt als iemand besluit om voor één keer alle conventies aan zijn laars te lappen en niet te doen wat er van hem verwacht wordt...

Ik heb het uit. Wat een flutboek! Dat was me al lezende snel duidelijk, maar ik bleef nieuwsgierig tot het einde. Dat is wel weer knap gedaan van John.

De voltallige directie van ons bedrijf gaat volgens ongeschreven traditie vandaag lekker naar het strand voor een wandeling en inspectie van de strandtenten die volop in aanbouw zijn. Ik zag vorige week tot mijn schrik dat er bij het terras links van de opgang een klein spuuglelijk vuurtorentje is verschenen. Ik heb zin om alle conventies aan mijn laars te lappen en iets heel geks te doen met dat nepvuurtorentje.

Maar eerst nog een halve vent uit mijn keuken zien te verwijderen...



Donderdag 18 april 2002

# Mijn dochter komt met een stalen gezicht vragen of ik haar adoptiepapieren even wil tekenen. Geintje. Het blijkt om een papier van school te gaan met de door haar gewenste richtingkeuze. Ik heb mijn mooiste krabbel gezet. Om deze gebeurtenis een feestelijk tintje te geven hebben we voor de tv bij de clip van Brainpower even samen hard gedanst op "Dansplaat". Dat wordt een megahit hoor!

# Ik zag een jongen met een rode Lost Boys Kronan (waarbij het Lost Boys-bord dus overduidelijk aan de stang hangt) heel erg zoekend om zich heen kijken in hartje Zaandam. Zou dat moeten als je zo'n fiets krijgt van je baas?

# Ik ontwaak uit een verschrikkelijke droom en ben blij dat ik wakker ben. Het kan in werkelijkheid maar kort geduurd hebben, want tien minuten daarvoor keek ik op de wekker en had nog tijd om me even om te draaien. Wat een raar verschil in tijd. In die droom leken paniek, wanhoop en angst uren te duren. Gelukkig weer terug in hier en nu... een beker thee en de krant.

Een zeer indrukwekkende foto van een wanhopige hulpverleenster die in tranen uitbarst bij het zien van de ravage in het Palestijnse vluchtelingenkamp Jenin. Wat een verschrikking.

Where in hell can you go far from the things that you know...*

Bush voorspelt een nieuwe ronde Afghaanse terreur. Terroristen zullen zich hergroeperen en nieuw geweld ontketenen. "Als het gaat dooien in het voorjaar verwachten wij dat cellen van getrainde moordenaars zullen pogen bij elkaar te komen..." Het lijkt een bizar SF-scenario gebaseerd op een doodnormaal natuurverschijnsel. Werkelijk onwaarschijnlijk. Als het gaat dooien...

Naar buiten nu? De zon schijnt, maar ik weet niet of ik er blij mee ben. Het lijkt of alles mooier is.

*Luister vooral naar het interview. Natalie Merchant vertelt én zingt.

Woensdag 17 april 2002


Werken aan Werk volgt vijf weken lang de ontwikkeling van MagicMinds, een bedrijf dat websites maakt. Gisteravond zag ik deel 1 en af en toe dacht ik dat ik naar een zeer geslaagde uitzending van Jiskefet zat te kijken. De formule: een bedrijf als een soort dorp, waar je niet alleen werkt maar ook eet, drinkt en danst blijkt aan het eind van het verhaal dan ook niet haalbaar.

Het lijkt me vooral moeilijk om in alles zo trendy te willen zijn. Dat zag je ook gebeuren. De echte nerds mopperden dat ze hun 'eigen hok' kwijtraakten. De jongens in de t-shirts hadden duidelijk geen zin in een dansje met het het hippe volk in maatpak en kekke bril en even chillen onder het genot van een flesje wijn in de witte fauteuils op het dakterras van voormalig Oibibio.
En dan het taalgebruik... in een werkoverleg (dat ongetwijfeld een andere naam had) werd b.v. erg vaak het woord 'slash' gebruikt als er 'of zoals je wilt' slash 'c.q' bedoeld werd. Dat was het begin van de ondergang volgens mij.

(Maak dán in plaats van dat woord even subtiel een zojuist door mij bedachte slashbeweging met je gestrekte, naar rechts omvallende onderarm. Ik geef mijn vondst persoonlijk evenveel kans als de eens zo populaire tussenaanhalingstekens-mime, uitgevoerd met twee kromme vingertjes van beide opgeheven handen en opengesperde ogen.

Mijn slashgebaar had een trend kunnen worden, maar helaas...
Verwijzing: Jan Libbinga in Emerce Magic Minds zolang er mensen met dromen zijn

Dinsdag 16 april 2002

Mijn droomhuis is te koop. Ik ben er één keer binnen geweest.

Als voorbereiding op het het mondeling examen kunstgeschiedenis aan de Pedagogische Academie maakte ik een studie over Cobra. Volgens een bordje aan de gevel was in bovengenoemd huis de 'Oostzaanse Kunst Klub' gevestigd . Dit was eigenlijk de privéverzameling van Geert, de alleraardigste voorzitter van de club en bewoner van het door schilderwerk en aankleding zeer artistieke, opvallende huis. Ik passeerde het altijd op weg naar school. Ik belde op en vroeg of ik langs mocht komen. In de tuin stonden beelden en objecten die ik mooi vond en eenmaal binnen was ik verkocht. De galerieruimte met vide waar alle kunstwerken lagen, hingen of stonden was zó bijzonder!

Geert vertelde over zijn verzameling en wat hem bezielde. Ik mocht een paar dingen naar keuze uitzoeken en meenemen in een indrukwekkende map van groengemarmerd karton met zwarte striksluitingen, die je aan een koord over je schouder kon hangen. Geert vertrouwde mij kennelijk en vroeg niet eens naar mijn adres. Even later zweefde ik met een paar originele Corneille 's en Lucebert's over straat.

Het mondeling examen heb ik met vlag en wimpel gehaald. Ik heb niet veel gezegd. Alleen mijn portfolio opengeklapt en betekenisvol gekeken. Heer Küneman begreep de waarde van die blikken. Wel heb ik hem over Geert en zijn 'galerie aan huis' verteld.

Na Geert hebben diverse andere mensen het huis bewoond. Het heeft zijn aparte uitstraling verloren. De foto's van het interieur stemmen mij niet vrolijk. Maar het was een fijn droomhuis. En dat blijft het, want gelukkig kan ik het niet betalen.

Maandag 15 april 2002

# O, dit is eng. Er staat een overlijdensadvertentie in de krant van iemand die qua naam en leeftijd dezelfde persoon zou kunnen zijn als de jongen waar ik mee op de middelbare school zat.

Ik was een beetje gek op N. Hij was wat ouder dan ik en ik vond hem interessant. De lerares Handel heeft me een keer toegebeten of ik mijn voorliefde voor N. misschien een keer ergens anders wilde uiten, want ik zat tijdens haar les meestal met mijn rug naar haar toe, omdat N. achter mij zat.
Hij hield van Led Zeppelin en daarom werd ik ook fan. Hij was verrast dat ik die paarse LP of single (het is lang geleden) van "The Flock" met "Tired of Waiting" ook had. Tijdens de les maatschappijleer mochten we platen meenemen en de leraar heeft de hele les een songtekst over kernwapens besproken van Black Sabbath, terwijl we ter introductie geluisterd hadden naar mijn LP van Led Zeppelin. Wist hij veel...

Na school ben ik N. uit het oog verloren, maar ik hoopte altijd dat ik hem ergens tegen zou komen. Op de laatste reunie heb ik hem gemist en achteraf hoorde ik via via dat hij mij ook graag had willen spreken.

Maar nu deze advertentie. Ik durf nog even niet verder te informeren. Als het mijn N. is draag ik Stairway to Heaven voor altijd aan hem op en als het hem niet blijkt te zijn, ga ik uitzoeken waar hij woont en over vroeger en nu praten.

# Bij een huilerig-gevoelig-rokerig-rock-geluid op de radio vraag ik altijd even aan mijn dochter 'of dit Kane is...?'
Tot groot leedvermaak van iedereen in de buurt is het bijna nooit Kane. Maar nu zit ik alleen en hoor ik volgens mij al de hele ochtend iets bekends op de radio. Er worden gratis concertkaartjes uitgedeeld aan de bellers... ik hoef ze niet, maar volgens mij is dit ECHT Kane. Da's lachen!

# Lieve J,

Gefeliciteerd met je verjaardag!
Bedankt voor alle jeugdfoto's die je me stuurde. In mijn album vond ik mezelf op de bank in het ouderlijk huis tussen mijn drie grote zussen en één grote broer.
Ik denk dat er weer eens iemand ging trouwen aan mijn pakje te zien. Heb jij die foto ook?



Je bent nog niks veranderd. De krullen staan je goed. Jij bent de enige natuurlijke krullenbol ter wereld die niet zeurt over steil haar.

Als meisje kwam ik graag bij je logeren in Hoorn. Ik speelde met de kinderen uit de flat. Ik had gezegd dat ik Beatrix heette, want ik had een hekel aan mijn eigen naam. Beatrix leek me goed om te zeggen. Ik kende een wonderschoon Indisch meisje dat zo heette. De Hoornse jongens dachten echter meteen aan Claus, wat natuurlijk meer voor de hand lag...

Toen ik een keer met de trein terugreisde vergat ik uit te stappen in Zaandam en besloot meteen door te reizen naar de piepkleine bovenwoning van zus M. in de Poel des Verderfs (Amsterdam). In de Dusartstraat, waar ze met man en baby woonde, hingen we uit het raam met een Greenspot ijsje. Ze vertelde verhalen over passerende buurtgenoten en ik genoot. Of ze takelde de kinderwagen naar beneden voor een wandeling over de Albert Cuyp.

Liefs,
Cockie

cockie.org



cockie@cockie.org
inhoud